خروج نیروهای خارجی از عراق هدیه نیست؛ حاصل مقاومت است
نیروهای خارجی از سرزمین دیگران خودبه‌خود بیرون نمی‌روند. خروج‌شان غالبا حاصل مقاومت مسلحانه، مخالفت گسترده مردمی، یا اعتراض‌ها و فشارهای سیاسی انباشته است، چنان‌که تجربه‌های رهایی‌بخش متعدد در تاریخ معاصر گواهی می‌دهد.
دکتر فاضل علی - فعال رسانه‌ای عراق
از دیرباز گفته‌اند آزادی‌ای که با قدرت پاس داشته نشود، وعده‌ای معلق در هوا می‌ماند، و حاکمیتی که سلاح ملی فراگیری پشتوانه‌اش نباشد، پرچمی است که در مناسبت‌ها بالا می‌رود و با پایان جشن تا می‌شود. این است زبان حال عراقی‌هایی که اعلام دولت را دنبال کردند مبنی بر این‌که سی‌ام سپتامبر «روز حاکمیت» نام می‌گیرد. مناسبتی که در ظاهر مطالبه‌ای برحق می‌نمود، اما در باطن ابهامی دارد که جهانیان باید در برابرش درنگ کنند.
حاکمیت را با روزی که از فراز تریبون اعلام شود نمی‌سنجند. معیارش مجموعه‌ای از مبانی است که ملت‌ها پیش از دولت‌ها بر آن اجماع کرده‌اند: خروج آخرین سرباز خارجی از خاک کشور، انحصار نهاد امنیتی ملی در پاسداری از خشکی و دریا و آسمان، استقلال تصمیم سیاسی و اقتصادی از هرگونه دیکته خارجی، و برتری گزینه دموکراتیک بر گزینه‌های تحمیلی. اگر این شروط فراهم باشد، آن تاریخ نمادی شایسته بزرگداشت است. اگر نباشد، هر روزی که این نام را بر دوش کشد عنوانی بی‌محتوا خواهد بود. اشکال اصلی در مناقشه‌های سیاسی و رسانه‌ای عراق، نه خود نام‌گذاری، بلکه تلاش برای پیوند دادن ضمنی یا صریح این روز با پرونده خلع سلاح گروه‌های مقاومت بود. به باور من، این پیوند پیش از آن‌که خطایی سیاسی باشد، خطایی روش‌شناختی است.
ادبیات حاکمیت، آن‌گونه که در تجربه کشورهای خارج‌شده از زیر سایه اشغال تثبیت شده، این مفهوم را به تخلیه نیروهای خارجی و استقلال تصمیم پیوند می‌زند، نه به خلع نیروهایی که این استقلال را ساخته‌اند.
حاکمیت را با روزی که از فراز تریبون اعلام شود نمی‌سنجند. معیارش مجموعه‌ای از مبانی است که ملت‌ها پیش از دولت‌ها بر آن اجماع کرده‌اند: خروج آخرین سرباز خارجی از خاک کشور، انحصار نهاد امنیتی ملی در پاسداری از خشکی و دریا و آسمان، استقلال تصمیم سیاسی و اقتصادی از هرگونه دیکته خارجی، و برتری گزینه دموکراتیک بر گزینه‌های تحمیلی. اگر این شروط فراهم باشد، آن تاریخ نمادی شایسته بزرگداشت است. اگر نباشد، هر روزی که این نام را بر دوش کشد عنوانی بی‌محتوا خواهد بود. اشکال اصلی در مناقشه‌های سیاسی و رسانه‌ای عراق، نه خود نام‌گذاری، بلکه تلاش برای پیوند دادن ضمنی یا صریح این روز با پرونده خلع سلاح گروه‌های مقاومت بود. به باور من، این پیوند پیش از آن‌که خطایی سیاسی باشد، خطایی روش‌شناختی است.
ادبیات حاکمیت، آن‌گونه که در تجربه کشورهای خارج‌شده از زیر سایه اشغال تثبیت شده، این مفهوم را به تخلیه نیروهای خارجی و استقلال تصمیم پیوند می‌زند، نه به خلع نیروهایی که این استقلال را ساخته‌اند.