عملکرد عالی تیم کشتی ایران در بازی‌های ناگویا
به رنـــگ طلا
کشتی ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا، درست همان‌طور که شایسته یک پایان بزرگ بود، پرده آخر را هم طلایی به پایان رساند؛ روزی که یونس امامی بعد از عبور از سه قهرمان جهان و المپیک، یکی از سخت‌ترین طلاهای کاروان ایران را به دست آورد و امیرعلی آذرپیرا هم در آخرین مسابقه کشتی این دوره از بازی‌ها، با یک پیروزی مقتدرانه، نقطه پایان را گذاشت.
اگر قرار بود برای عملکرد کشتی ایران در ناگویا یک قاب آخر انتخاب شود، شاید بهتر از تصویر آذرپیرا روی تشک پیدا نمی‌شد؛ آزادکار ۹۷ کیلوگرم ایران در آخرین مسابقه کشتی بازی‌های آسیایی مقابل شرزود پویونوف ازبکستان قرار گرفت و آن‌قدر بر مبارزه مسلط بود که اجازه نداد کار به اما و اگر برسد. نتیجه، ۱۰ بر صفر و یک پیروزی با امتیاز عالی بود؛ پایانی که ششمین طلای کشتی ایران و هجدهمین طلای کاروان ایران را به همراه داشت.
اما پیش از آنکه آذرپیرا آخرین امتیاز را بگیرد، یونس امامی یکی از مهم‌ترین داستان‌های روز پایانی را نوشته بود. قهرمان ۷۴ کیلوگرم ایران در شرایطی قدم به این رقابت‌ها گذاشت که کمتر کسی تصور می‌کرد مسیرش تا طلای ناگویا این‌قدر پر از نام‌های بزرگ باشد. او اما از همان مبارزه اول نشان داد قرار نیست برای رسیدن به سکوی نخست، راهی ساده انتخاب کند.
جمال‌اف، قهرمان المپیک ازبکستان، نخستین مانع بود. امامی در یک کشتی نزدیک ۷ بر ۶ از سد او گذشت. در یک‌چهارم نهایی، جاگلان هندی را ۱۰ بر صفر شکست داد و در نیمه‌نهایی هم مقابل نورکوژا کایپانوف، قهرمان جهان از قزاقستان، ۴ بر ۲ پیروز شد. سه مبارزه و سه حریف صاحب‌نام؛ اما هنوز سخت‌ترین بخش داستان باقی مانده بود.
در فینال، آئویاگی ژاپنی در مقابل او ایستاد؛ قهرمان جهان و کشتی‌گیری که از حمایت پرشور تماشاگران میزبان هم برخوردار بود. نیمه نخست برای امامی کابوس‌وار پیش رفت. پنج امتیاز از دست داده بود و حریف ژاپنی با تشویق سالن، کاملا مسلط به نظر می‌رسید. اما کشتی هنوز تمام نشده بود.
امامی در تایم دوم انگار کشتی‌گیر دیگری شده بود. آرام، حساب‌شده و در عین حال هجومی، یکی‌یکی امتیازها را پس گرفت تا شکست ۵ بر صفر، به برتری ۹ بر ۵ تبدیل شود. طلایی که فقط یک مدال نبود؛ حاصل روزی بود که امامی سه قهرمان جهان و المپیک را از پیش رو برداشته و برای دومین دوره متوالی قهرمان بازی‌های آسیایی شده بود.
خودش بعد از مسابقه هم به همین سختی اشاره کرد. امامی گفت: «واقعا کار سختی بود و کمتر کسی فکر می‌کرد بتوانم به مدال طلا برسم.» او تاکید کرد که سطح مسابقات بالا بود و در وزن ۷۴ کیلوگرم قهرمانان جهان و کشتی‌گیران مطرحی حضور داشتند. درباره برد مقابل جمال‌اف هم حرفی زد که شاید خلاصه‌ای از مسیر او در ناگویا باشد؛ اینکه خیلی‌ها فکر نمی‌کردند بتواند قهرمان المپیک را شکست دهد، اما او از همان ابتدای مسابقات مبارزه‌ها را مدیریت کرد و تا آخر پیش رفت.
این دومین طلای آسیایی امامی بود؛ اتفاقی که خودش هم پیش از مسابقات چندان به آن فکر نکرده بود. تمام تمرکز او روی ناگویا و گرفتن بهترین کشتی‌های ممکن بود و در نهایت همین تمرکز، او را دوباره به بالاترین جای سکو رساند.
آذرپیرا هم مسیری متفاوت داشت، اما پایانش همان رنگ طلا بود. او در دور اول و دوم به ترتیب محمد گلزار از پاکستان و هملیف از ترکمنستان را با نتایج مشابه ۱۰ بر صفر شکست داد. در نیمه‌نهایی به آرش یوشیدا، دارنده برنز جهان و قهرمان آسیا از ژاپن رسید؛ همان کشتی‌گیری که چند ماه قبل در فینال قهرمانی آسیا آذرپیرا را شکست داده بود. این بار اما داستان فرق داشت و آذرپیرا با برتری ۴ بر ۳ راهی فینال شد تا هم آن شکست را جبران کند و هم خودش را به طلای ناگویا برساند.
در مجموع، کشتی ایران با شش مدال طلا و یک برنز به کار خود در ناگویا پایان داد. در فرنگی، امین میرزازاده و علیرضا عبدولی طلا گرفتند و مهدی بالی به برنز رسید. در آزاد هم محمد نخودی، امیرحسین زارع، یونس امامی و امیرعلی آذرپیرا چهار طلای دیگر را به دست آوردند. یکی از نکات مثبت این مدال‌ها این بود که تیم ملی کشتی فرنگی و آزاد ایران به نوعی با تیم دوم خود وارد ناگویا شدند و این نتایج را به دست آوردند.
در پایان، علیرضا دبیر هم با انتشار پیامی کوتاه، این عملکرد را خطاب به مردم ایران چنین جمع‌بندی کرد: «۶ طلا و یک برنز، هدیه کشتی به ملت بزرگ ایران»
هدیه‌ای بسته‌بندی شده با شش طلا؛ اما ارزشش فقط در تعداد مدال‌ها نبود. ناگویا برای کشتی ایران مجموعه‌ای از مبارزه‌های سخت، بازگشت‌های بزرگ و عبور از نام‌های سنگین بود؛ و در آخرین روز، یونس امامی و امیرعلی آذرپیرا قاب پایانی را همان‌طور بستند که باید می‌شد: با طلا.
اما پیش از آنکه آذرپیرا آخرین امتیاز را بگیرد، یونس امامی یکی از مهم‌ترین داستان‌های روز پایانی را نوشته بود. قهرمان ۷۴ کیلوگرم ایران در شرایطی قدم به این رقابت‌ها گذاشت که کمتر کسی تصور می‌کرد مسیرش تا طلای ناگویا این‌قدر پر از نام‌های بزرگ باشد. او اما از همان مبارزه اول نشان داد قرار نیست برای رسیدن به سکوی نخست، راهی ساده انتخاب کند.
جمال‌اف، قهرمان المپیک ازبکستان، نخستین مانع بود. امامی در یک کشتی نزدیک ۷ بر ۶ از سد او گذشت. در یک‌چهارم نهایی، جاگلان هندی را ۱۰ بر صفر شکست داد و در نیمه‌نهایی هم مقابل نورکوژا کایپانوف، قهرمان جهان از قزاقستان، ۴ بر ۲ پیروز شد. سه مبارزه و سه حریف صاحب‌نام؛ اما هنوز سخت‌ترین بخش داستان باقی مانده بود.
در فینال، آئویاگی ژاپنی در مقابل او ایستاد؛ قهرمان جهان و کشتی‌گیری که از حمایت پرشور تماشاگران میزبان هم برخوردار بود. نیمه نخست برای امامی کابوس‌وار پیش رفت. پنج امتیاز از دست داده بود و حریف ژاپنی با تشویق سالن، کاملا مسلط به نظر می‌رسید. اما کشتی هنوز تمام نشده بود.
امامی در تایم دوم انگار کشتی‌گیر دیگری شده بود. آرام، حساب‌شده و در عین حال هجومی، یکی‌یکی امتیازها را پس گرفت تا شکست ۵ بر صفر، به برتری ۹ بر ۵ تبدیل شود. طلایی که فقط یک مدال نبود؛ حاصل روزی بود که امامی سه قهرمان جهان و المپیک را از پیش رو برداشته و برای دومین دوره متوالی قهرمان بازی‌های آسیایی شده بود.
خودش بعد از مسابقه هم به همین سختی اشاره کرد. امامی گفت: «واقعا کار سختی بود و کمتر کسی فکر می‌کرد بتوانم به مدال طلا برسم.» او تاکید کرد که سطح مسابقات بالا بود و در وزن ۷۴ کیلوگرم قهرمانان جهان و کشتی‌گیران مطرحی حضور داشتند. درباره برد مقابل جمال‌اف هم حرفی زد که شاید خلاصه‌ای از مسیر او در ناگویا باشد؛ اینکه خیلی‌ها فکر نمی‌کردند بتواند قهرمان المپیک را شکست دهد، اما او از همان ابتدای مسابقات مبارزه‌ها را مدیریت کرد و تا آخر پیش رفت.
این دومین طلای آسیایی امامی بود؛ اتفاقی که خودش هم پیش از مسابقات چندان به آن فکر نکرده بود. تمام تمرکز او روی ناگویا و گرفتن بهترین کشتی‌های ممکن بود و در نهایت همین تمرکز، او را دوباره به بالاترین جای سکو رساند.
آذرپیرا هم مسیری متفاوت داشت، اما پایانش همان رنگ طلا بود. او در دور اول و دوم به ترتیب محمد گلزار از پاکستان و هملیف از ترکمنستان را با نتایج مشابه ۱۰ بر صفر شکست داد. در نیمه‌نهایی به آرش یوشیدا، دارنده برنز جهان و قهرمان آسیا از ژاپن رسید؛ همان کشتی‌گیری که چند ماه قبل در فینال قهرمانی آسیا آذرپیرا را شکست داده بود. این بار اما داستان فرق داشت و آذرپیرا با برتری ۴ بر ۳ راهی فینال شد تا هم آن شکست را جبران کند و هم خودش را به طلای ناگویا برساند.
در مجموع، کشتی ایران با شش مدال طلا و یک برنز به کار خود در ناگویا پایان داد. در فرنگی، امین میرزازاده و علیرضا عبدولی طلا گرفتند و مهدی بالی به برنز رسید. در آزاد هم محمد نخودی، امیرحسین زارع، یونس امامی و امیرعلی آذرپیرا چهار طلای دیگر را به دست آوردند. یکی از نکات مثبت این مدال‌ها این بود که تیم ملی کشتی فرنگی و آزاد ایران به نوعی با تیم دوم خود وارد ناگویا شدند و این نتایج را به دست آوردند.
در پایان، علیرضا دبیر هم با انتشار پیامی کوتاه، این عملکرد را خطاب به مردم ایران چنین جمع‌بندی کرد: «۶ طلا و یک برنز، هدیه کشتی به ملت بزرگ ایران»
هدیه‌ای بسته‌بندی شده با شش طلا؛ اما ارزشش فقط در تعداد مدال‌ها نبود. ناگویا برای کشتی ایران مجموعه‌ای از مبارزه‌های سخت، بازگشت‌های بزرگ و عبور از نام‌های سنگین بود؛ و در آخرین روز، یونس امامی و امیرعلی آذرپیرا قاب پایانی را همان‌طور بستند که باید می‌شد: با طلا.