۳۰۰ نمونه خاک برای رازگشایی از کشتی نوح(ع)
پژوهشگرانی که سال‌هاست در جست‌وجوی بقایای احتمالی کشتی نوح در شرق ترکیه هستند، می‌گویند نتایج تازه حفاری‌ها و نمونه‌برداری از خاک، شواهد جدیدی در اختیار آنها قرار داده است؛ شواهدی که به‌گفته آنان می‌تواند نظریه طبیعی بودن این سازه را به چالش بکشد.
تمرکز این تحقیقات بر سازه‌ای موسوم به «تشکیل دوروپینار» در نزدیکی کوه آرارات است؛ ساختاری زمین‌شناختی با ظاهری شبیه یک کشتی که حدود ۱۶۴ متر طول دارد و نخستین‌بار سال ۱۹۵۹ شناسایی شد. اندرو جونز، بنیان‌گذار پروژه «اسکن کشتی نوح»، به فاکس‌نیوز گفته است تیم تحقیقاتی در فصل میدانی اخیر بیش از ۳۰۰ نمونه خاک از نقاط مختلف داخل و خارج این سازه جمع‌آوری کرده است.
پژوهشگران همچنین برای نخستین‌بار حفاری مغزه‌ای عمیق را در این محل انجام داده‌اند و در برخی نقاط تا حدود ۲۰ متر پیش رفته‌اند.
نکته‌ای که توجه تیم تحقیقاتی را جلب کرده، این است که آنها در بیش از ۱۲ نقطه حفاری، به یک لایه یکپارچه و مشخص از سنگ بستر نرسیده‌اند. در عوض، در بخش‌هایی از سازه با حجم قابل‌توجهی خاک سیاه و غنی مواجه شده‌اند. جونز معتقد است این یافته می‌تواند توضیحات پیشین درباره طبیعی بودن سازه را با پرسش‌هایی جدی روبه‌رو کند؛ هرچند خود او نیز تأکید دارد که هنوز برای نتیجه‌گیری نهایی زود است. به‌گفته پژوهشگران، اگر واقعا بقایای یک سازه چوبی در زیر این محل وجود داشته باشد، تجزیه چوب طی هزاران سال می‌تواند باعث افزایش مواد آلی در خاک اطراف آن شده باشد. به همین دلیل، نمونه‌های به‌دست آمده در ماه‌های آینده در آزمایشگاه مورد بررسی دقیق‌تر قرار خواهند گرفت. پژوهشگران به‌دنبال نشانه‌هایی از مواد آلی، فعالیت انسانی یا ترکیباتی هستند که بتواند با بقایای چوب پوسیده سازگار باشد.
نتایج یک بررسی خاک در سال ۲۰۲۴ نیز پیشتر نشان داده بود که میزان مواد آلی در داخل محدوده سازه، حدود سه برابر بیشتر از خاک مناطق اطراف آن بوده است. پژوهشگران همچنین از تفاوت در میزان پتاسیم و سطح اسیدیته خاک خبر داده‌اند.
پژوهشگران همچنین برای نخستین‌بار حفاری مغزه‌ای عمیق را در این محل انجام داده‌اند و در برخی نقاط تا حدود ۲۰ متر پیش رفته‌اند.
نکته‌ای که توجه تیم تحقیقاتی را جلب کرده، این است که آنها در بیش از ۱۲ نقطه حفاری، به یک لایه یکپارچه و مشخص از سنگ بستر نرسیده‌اند. در عوض، در بخش‌هایی از سازه با حجم قابل‌توجهی خاک سیاه و غنی مواجه شده‌اند. جونز معتقد است این یافته می‌تواند توضیحات پیشین درباره طبیعی بودن سازه را با پرسش‌هایی جدی روبه‌رو کند؛ هرچند خود او نیز تأکید دارد که هنوز برای نتیجه‌گیری نهایی زود است. به‌گفته پژوهشگران، اگر واقعا بقایای یک سازه چوبی در زیر این محل وجود داشته باشد، تجزیه چوب طی هزاران سال می‌تواند باعث افزایش مواد آلی در خاک اطراف آن شده باشد. به همین دلیل، نمونه‌های به‌دست آمده در ماه‌های آینده در آزمایشگاه مورد بررسی دقیق‌تر قرار خواهند گرفت. پژوهشگران به‌دنبال نشانه‌هایی از مواد آلی، فعالیت انسانی یا ترکیباتی هستند که بتواند با بقایای چوب پوسیده سازگار باشد.
نتایج یک بررسی خاک در سال ۲۰۲۴ نیز پیشتر نشان داده بود که میزان مواد آلی در داخل محدوده سازه، حدود سه برابر بیشتر از خاک مناطق اطراف آن بوده است. پژوهشگران همچنین از تفاوت در میزان پتاسیم و سطح اسیدیته خاک خبر داده‌اند.