میدان، صدای مردم
تجمعات مردم در میادین، طی بیش از ۲۰۰ شب به بخشی از زندگی جامعه تبدیل شده و بهتدریج شکل یک سبک زندگی به خود گرفته است.
محسن ردادی - عضو هیأت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی
با اینحال برای حفظ همبستگی و وحدت اجتماعی و تداوم این تجمعات، ضروری است که نسبت آنها با سایر گروههای جامعه بهروشنی تعریف شود. در جامعه، گروههای مختلفی وجود دارند که لزوما همه آنها در این تجمعات شرکت نمیکنند. اگر قرار است این حرکت پایدار و ماندگار بماند و بتواند وحدت اجتماعی را حفظ کند، باید نسبت خود را با این گروهها مشخص کند و به آنها توضیح دهد که چه هویتی دارد و به دنبال چه چیزی است.
به بیان دیگر، این تجمعات برای تداوم و تقویت همبستگی اجتماعی باید تا حد امکان با سلایق و گروههای مختلف جامعه ارتباط برقرار کنند؛ حتی با گروههایی که گاهی ممکن است برداشت یا احساس نادرستی نسبت به این تجمعات داشته باشند. لازم است این حرکات بتواند هویت واقعی خود را به آنها نشان دهد و برای مشارکت و همراهی آنها نیز زمینهسازی کند؛ بهگونهای که افراد بیشتری از جامعه به این سبک زندگی، یعنی حضور در تجمعات
دعوت شوند.در این میان، نکته بسیار مهمی وجود دارد و گام بزرگی در این تجمعات بهشمار میرود و میتواند سرآغاز اتفاقی مهم باشد؛ آن نکته، محوریت پرچم ایران در این تجمعات است.
پرچم ایران نمادی است که مورد وفاق مردم کشور قرار دارد و برجسته شدن آن میتواند نقطه اشتراک مهمی میان اقشار مختلف جامعه باشد. البته ممکن است نمادهای دیگری نیز بتوانند محور چنین تجمعاتی قرار بگیرند اما همین گام، یعنی قرار گرفتن پرچم ایران در کانون توجه، اقدامی بسیار مهم است.نمادهایی که میان مردم ایران مشترکند و اقشار مختلف جامعه به آنها باور دارند، آنها را درک میکنند و با آنها ارتباط برقرار میکنند، باید در این تجمعات برجسته شود.