همین مجاهدت پیوسته در بحث «سیر انفسی» اخلاق و سلوک بررسی می‌شود؛ مانند گرایش به خودبزرگ‌بینی یا خودپسندی و دیگران را به چشم حقارت دیدن؛ یعنی همان «تکبرگرایی و استکبارورزی.» حالا اگر این استکبارورزی، برتری‌جویی، خودبزرگ‌بینی و تحقیر دیگران در ساحت «بینشی» و «اندیشگی» رشد کند و سپس ریشه‌اش در ساحتی عمیق‌تر، یعنی «منش»، «شاکله»، «شخصیت» و «اخلاق» باشد، قطعا «کنش‌های استکبارگرایانه» و «روش‌های استکباری» را در دامنه‌های اجتماعی، کشوری و منطقه‌ای به‌دنبال خواهد داشت. «استکبارستیزی» طبق منطق قرآن و پیامبر اعظم(ص) و عترت طاهره ایشان، موضوعی دائما جاری و ساری است و بر پایه منطق قرآنی، همواره تحقق خواهد داشت؛ همانند جنگ حق و باطل که در طول تاریخ همواره در حال رویارویی‌اند و مقابل یکدیگر قرار دارند؛ یعنی هرگز با هم جمع نخواهند شد. ویژگی استکباری، ویژگی اهل باطل است و آنچه قرآن در تبیین روشنگرانه مبارزات پیامبران، به‌خصوص پیامبران اولوالعزم و به شکل خاص، خاتم آنها، پیامبر اعظم(ص)، با مستکبران زمان خود بیان فرموده، دقیقا ناظر بر همین مسأله است. یعنی ریشه استکبارستیزی، علاوه بر این‌که در درون انسان قرار دارد، در طول تاریخ نیز در کنشگری‌های بیرونی انسان تجلی داشته و در متن جامعه و تاریخ سریان و جریان یافته است.  از سوی دیگر، کسانی که بینش و اندیشه توحیدی، الهی و عدالت‌خواهانه دارند، از گرایش، منش، شخصیت، شاکله و خلق‌وخوی توحیدی برخوردارند و کنشگری‌های درونی و بیرونی، فردی و اجتماعی آنها نیز همان رنگ وجودی، بینشی و گرایشی آنها را دارد. پس این افراد لاجرم در برابر مستکبران قرار می‌گیرند و به مقابله با آنها می‌پردازند.