چشمم که به نام خانم یامامورا افتاد، یاد خاطرات همکاری با این بانوی عجیب افتادم. سال ۱۳۷۳ بود که پس از پایان خدمت، در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی استخدام شدم. ساختمان معاونت مطبوعاتی در خیابان شهید بهشتی، نبش خیابان صابونچی بود و من در معاونت مطبوعاتی، در اداره کل مطبوعات داخلی کار می‌کردم. برایم جالب بود که بخشی از نشریات خارجی هم در قلمرو نظارت این معاونت، یعنی اداره کل مطبوعات خارجی، قرار داشت. یکی از روزها، داخل آسانسور، خانمی را دیدم با مقنعه‌ای سفید که چهره‌اش با چهره زنان ایرانی تفاوت داشت. اول فکر کردم برای کاری مرتبط با خبرنگاری به اداره آمده است اما بعدا فهمیدم ایشان تنها مترجم زبان ژاپنی، خانم بابایی، هستند؛ همان کونیکو یامامورا که بعدها شناختش برایم عمیق‌تر شد. چهره‌ای به‌غایت معصوم داشت، بسیار کم‌حرف بود و تنها کسی بود که می‌شد گفت پای ثابت نماز جماعت در نمازخانه معاونت مطبوعاتی است. تسبیح سبزرنگی در دست داشت و این نمادی بود از یک خانم ژاپنی در کشوری به نام ایران که با هیچ سازوکار شناختی از افراد خارجی قابل‌قیاس نبود. فارسی را خوب صحبت می‌کرد، با ته‌لهجه‌ای که نشان می‌داد از سرزمینی می‌آید که ساکورا نشانه آن است. هیجان عجیبی داشتم برای فهم نوشتنش. چطور می‌شد خطوطی را که در دستانش به رقص درمی‌آمد، به جمله تبدیل کرد؟! شکل‌هایی که در آنها حسی از موج‌های دریا، یا خطی از یک شمشیر سامورایی با هم تلفیق شده بود. این خطوط را با خودکار ترسیم می‌کرد، می‌خواند و به فارسی برمی‌گرداند. من نمی‌دانم ساکورا را چطور می‌شد از روی این نقوش فهمید اما هر آنچه در این خطوط بود، نظم و انضباطی بود نهفته در جان و روح نویسنده. فرزندش محمد، با او و با روح خانواده‌اش، با حلاوتی خاص کنار سفره می‌نشست؛ نان و نمک ایران را با چاپستیک تناول می‌کرد و نگاهش به تلویزیونی بود که نشان می‌داد مرز خانه مادری در چنبره جنگی است که باید سفره نان پدری را با عطر غذای مادر در کنجی نهان کند و با لباس و ادوات ایرانی به‌پا خیزد.  او برای حفظ خاک این کشور به جبهه رفت و این تازه‌وارد از کشوری غریب را آشنای مادران شهید ایران کرد. خاطرات از ایشان بسیار است اما سکوت او، نگاه عمیق و پرنفوذش و معجزه یاد دادنش، هنوز در وزارت ارشاد متبلور است. حالا که صحبت‌ها از آماده شدن سریال خانم یامامورا شده، یاد این بانو دوباره در خاطرم زنده شد.