صد جهان من دیدهام در اصفهان
اصفهان را با گنبدهای فیروزهای، کاشیکاریها و پلهای بنا شده بر زندهرود میشناسند اما بخشی از شناسنامه زنده این شهر در آواها، لهجهها و نقشآفرینیهای هنرمندانش نهفته است.
نوشین مجلسی| روزنامهنگار
هنر در خون اصفهان جریان دارد و اتفاقی نیست؛ از آواز، خوشنویسی، نگارگری و قلمکاری بگیر تا صحنه نمایش، پرده سینما و قاب تلویزیون. اصفهانیها همیشه هنر را نه فقط بهعنوان حرفه که بهمثابه بخشی از هویتشان در جان خود دارند.
حضور بازیگران اصفهانی با لهجه شیرینشان در آثار نمایشی شبکههای سراسری تلویزیون قدمتی طولانی دارد و اساتید بنام بسیاری از این خاک برخاستند. لهجه برای بسیاری از این بازیگران نه بهعنوان ابزار، بلکه جلوهای از هویت آنان در قاب ملی و پنجرهای به حافظه شنیداری یک شهر بوده است. از میان چهرههای بسیاری که از گذشته تا امروز در برنامهها و مجموعههای نمایشی شبکههای سراسری تلویزیون با حفظ اصالت اصفهانی با مخاطبان ایران همراه شدند، میتوان به جهانبخش سلطانی اشاره کرد که در کارنامه بلندبالای هنری او چند نقش با لهجه شیرین اصفهانی حسابی خودنمایی میکند. مثلا یک ناظم سختگیر در مجموعه قصههای مجید یا دیگر نقش او با اسم «آقا محمود» در قسمت «سفرنامه شیر» از این مجموعه که هرکدام جهانی متفاوت داشتند. نقش بهیادماندنی او در سریال جذاب «سرنخ» در قالب شخصیت «امیرحسین اوصیا»، کارآگاهی اصفهانی بود که ضمن حفظ لهجه شیرین خود، کاراکتر را در خطی باریک میان شوخیهای بجا و جدیتهای ویژه یک کارآگاه پیش میبرد. نقش مادر او را هم زندهیاد پرویندخت یزدانیان برعهده داشت که در مجموعه قصههای مجید نیز ایفاگر شخصیت «بیبی» بود.