كمرنگ شدن جایگاه «مادر » در فیلم‌های ایرانی
پروانه معصومی، بازیگر سینما و تلویزیون گفت: سینمای ایران اگر بتواند به جایگاه مادر، توجهی صحیح و درست داشته باشد، مطمئنا در سایه چنین رویكردی به اخلاقیات هم نگاهی مناسب خواهد داشت.
به گزارش سینماپرس، پروانه معصومی با بیان این‌كه تصویرسازی زیبا از سیمای مادر می‌تواند به فیلم‌های ایرانی روح و زیبایی بخشد، گفت: در دهه 60 بسیاری از فیلم‌هایی ایرانی مادر را به صورت كانون اصلی اتفاقات در فیلم‌های سینمایی ترسیم می‌كردند. بهترین مثال هم در این رابطه فیلم سینمایی مادر است. در شاهكار مرحوم علی حاتمی همه اتفاقات پیرامون نقش و جایگاه مادر رخ می‌داد، اما دیگر چنین آثاری در سینما دیده نمی‌شود، البته منظورم این است كه باید همانند چند دهه پیش به موضوعات نگریست، اما فراموش كردن مادر در سینما هم دستاورد خوبی برای سینما در پی نخواهد داشت.
او افزود: كم كاری ما در تصویرسازی از مادر در حالی است كه من فیلم‌های خارجی بسیاری را می‌بینیم كه در آنها به مادر پرداخت شده است، حتی در سریال‌های خارجی هم این اتفاق را شاهد هستیم. این رویكرد در شرایطی است كه به نظرم بهترین شكل از مادر را در فرهنگ ایرانی - اسلامی می‌توان مشاهده كرد. این نكته را هم بدون كوچك‌ترین شعاری بیان می‌كنم. مثال باید از مادران و همسران شهدا نام ببرم كه هیچ‌جای دنیا نمی‌توان مشابه آنها را مشاهده كرد. مادران ایرانی در طول هشت سال جنگ تحمیلی همدوش مردان به دفاع از كشور پرداختند.
این بازیگر ادامه داد: به نظرم اصالتی كه درباره مادران ایرانی می‌توان مشاهده كرد در هیچ كجای دنیا قابل‌مشاهده نیست، چون مادر ایرانی علاوه‌بر داشتن احساس مادرانه، همیشه همچون گوهری در صدف پوشیده است. این اتفاق هم به مدد فرهنگ بالای حجاب رخ داده است. در فیلم‌های ایرانی آنچه از حجاب می‌بینیم به نظرم چندان بیانگر زیبایی‌های واقعی حجاب نیست، بلكه تنها پوششی ظاهری را می‌بینیم. با این توضیح اگر بتوانیم حجاب را به صورت واقعی برای دختران خود بازگو كنیم آنها متوجه خواهند شد كه حجاب جدا از ارزش و اعتبار به آنها امنیت هم می‌دهد.
بازیگر فیلم گل‌های داوودی تاكید كرد: موضوع دیگری كه باید به آن تاكید كنم، جایگاه فیلم‌های ملودرام در سینمای ایران است. در گذشته همیشه آثار ملودرام یكی از اتفاقات ویژه در سینمای ایران بود، اما امروز دیگر آن اتفاقات رخ نمی‌دهد، بلكه اكثر آثار بیشتر به موضوعات طنز توجه دارد؛ طنزهایی كه در آنها خانواده عمدتا شكلی شایسته ندارد، حتی در برخی از این آثار، نوعی سخیف‌نگری را هم شاهد هستیم. این معضل تا به آنجا پیش رفته كه باعث شده، گویش صحیح بین اعضای خانواده از بین برود، برای همین به‌راحتی شخصیت‌ها نسبت به هم پرخاش می‌كنند.
معصومی در بخش دیگری از سخنان خود درباره سینمای دینی و الزامات پرداختن به آن هم چنین توضیح داد: عنوان فیلم دینی را بارها شنیده‌ایم و پیرامون آن هم بحث‌های متعددی پیش آمده است، اما بهترین شكل از پرداخت دینی آن چیزی نیست كه در برخی از فیلم‌های ایرانی می‌بینیم، زیرا موضوعات دینی را باید از فیلم‌های ملودرام آغاز كرد، یعنی در ابتدا باید به تماشاگر نشان داد گرایش اسلامی در خانواده قوام پیدا می‌كند و در قدم بعدی باید به سینمای كودك توجه ویژه داشت، گونه‌ای كه به نوعی فراموش شده است.
او با تاكید بر این‌كه ترویج فرهنگ دینی، دستاوردهایش تنها فرهنگی نیست، گفت: این را می‌شنویم كه موضوعات دینی تنها كاركرد فرهنگی دارد، درصورتی كه به نظرم عرصه‌های اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و... هم به‌واسطه آموزه‌های دینی می‌تواند تاثیرگذاری بهتری داشته باشد. برای مثال وقتی از بحث رونق تولید حرف زده می‌شود باید به نوعی اقتصاد مقاومتی هم مدنظر قرار گیرد. برای دستیابی به اقتصاد مقاومتی نیز بهترین الگو سبك معاملات اسلامی است. این موضوع را در حوزه‌ای دیگر هم می‌توان تعمیم داد تا نتایج خوبی در این میان حاصل شود.
معصومی تاكید كرد: سینما، تلویزیون و شبكه نمایش خانگی سه حوزه است كه در كشورمان دست به تولید برنامه‌های نمایشی می‌زند. این سه بخش باید همسو با هم عمل كند، والا اگر پراكندگی روش وجود داشته باشد به نوعی مخاطب نسبت به هر سه رسانه بدبین خواهد شد. این گفته هم به هیچ وجه به‌معنای محدود كردن نیست، بلكه منظور مغایر نبودن روش‌های تبلیغ آموزه‌های اخلاقی و دینی در برنامه‌های این سه رسانه است.
به گزارش سینماپرس، پروانه معصومی با بیان این‌كه تصویرسازی زیبا از سیمای مادر می‌تواند به فیلم‌های ایرانی روح و زیبایی بخشد، گفت: در دهه 60 بسیاری از فیلم‌هایی ایرانی مادر را به صورت كانون اصلی اتفاقات در فیلم‌های سینمایی ترسیم می‌كردند. بهترین مثال هم در این رابطه فیلم سینمایی مادر است. در شاهكار مرحوم علی حاتمی همه اتفاقات پیرامون نقش و جایگاه مادر رخ می‌داد، اما دیگر چنین آثاری در سینما دیده نمی‌شود، البته منظورم این است كه باید همانند چند دهه پیش به موضوعات نگریست، اما فراموش كردن مادر در سینما هم دستاورد خوبی برای سینما در پی نخواهد داشت.
او افزود: كم كاری ما در تصویرسازی از مادر در حالی است كه من فیلم‌های خارجی بسیاری را می‌بینیم كه در آنها به مادر پرداخت شده است، حتی در سریال‌های خارجی هم این اتفاق را شاهد هستیم. این رویكرد در شرایطی است كه به نظرم بهترین شكل از مادر را در فرهنگ ایرانی - اسلامی می‌توان مشاهده كرد. این نكته را هم بدون كوچك‌ترین شعاری بیان می‌كنم. مثال باید از مادران و همسران شهدا نام ببرم كه هیچ‌جای دنیا نمی‌توان مشابه آنها را مشاهده كرد. مادران ایرانی در طول هشت سال جنگ تحمیلی همدوش مردان به دفاع از كشور پرداختند.
این بازیگر ادامه داد: به نظرم اصالتی كه درباره مادران ایرانی می‌توان مشاهده كرد در هیچ كجای دنیا قابل‌مشاهده نیست، چون مادر ایرانی علاوه‌بر داشتن احساس مادرانه، همیشه همچون گوهری در صدف پوشیده است. این اتفاق هم به مدد فرهنگ بالای حجاب رخ داده است. در فیلم‌های ایرانی آنچه از حجاب می‌بینیم به نظرم چندان بیانگر زیبایی‌های واقعی حجاب نیست، بلكه تنها پوششی ظاهری را می‌بینیم. با این توضیح اگر بتوانیم حجاب را به صورت واقعی برای دختران خود بازگو كنیم آنها متوجه خواهند شد كه حجاب جدا از ارزش و اعتبار به آنها امنیت هم می‌دهد.
بازیگر فیلم گل‌های داوودی تاكید كرد: موضوع دیگری كه باید به آن تاكید كنم، جایگاه فیلم‌های ملودرام در سینمای ایران است. در گذشته همیشه آثار ملودرام یكی از اتفاقات ویژه در سینمای ایران بود، اما امروز دیگر آن اتفاقات رخ نمی‌دهد، بلكه اكثر آثار بیشتر به موضوعات طنز توجه دارد؛ طنزهایی كه در آنها خانواده عمدتا شكلی شایسته ندارد، حتی در برخی از این آثار، نوعی سخیف‌نگری را هم شاهد هستیم. این معضل تا به آنجا پیش رفته كه باعث شده، گویش صحیح بین اعضای خانواده از بین برود، برای همین به‌راحتی شخصیت‌ها نسبت به هم پرخاش می‌كنند.
معصومی در بخش دیگری از سخنان خود درباره سینمای دینی و الزامات پرداختن به آن هم چنین توضیح داد: عنوان فیلم دینی را بارها شنیده‌ایم و پیرامون آن هم بحث‌های متعددی پیش آمده است، اما بهترین شكل از پرداخت دینی آن چیزی نیست كه در برخی از فیلم‌های ایرانی می‌بینیم، زیرا موضوعات دینی را باید از فیلم‌های ملودرام آغاز كرد، یعنی در ابتدا باید به تماشاگر نشان داد گرایش اسلامی در خانواده قوام پیدا می‌كند و در قدم بعدی باید به سینمای كودك توجه ویژه داشت، گونه‌ای كه به نوعی فراموش شده است.
او با تاكید بر این‌كه ترویج فرهنگ دینی، دستاوردهایش تنها فرهنگی نیست، گفت: این را می‌شنویم كه موضوعات دینی تنها كاركرد فرهنگی دارد، درصورتی كه به نظرم عرصه‌های اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و... هم به‌واسطه آموزه‌های دینی می‌تواند تاثیرگذاری بهتری داشته باشد. برای مثال وقتی از بحث رونق تولید حرف زده می‌شود باید به نوعی اقتصاد مقاومتی هم مدنظر قرار گیرد. برای دستیابی به اقتصاد مقاومتی نیز بهترین الگو سبك معاملات اسلامی است. این موضوع را در حوزه‌ای دیگر هم می‌توان تعمیم داد تا نتایج خوبی در این میان حاصل شود.
معصومی تاكید كرد: سینما، تلویزیون و شبكه نمایش خانگی سه حوزه است كه در كشورمان دست به تولید برنامه‌های نمایشی می‌زند. این سه بخش باید همسو با هم عمل كند، والا اگر پراكندگی روش وجود داشته باشد به نوعی مخاطب نسبت به هر سه رسانه بدبین خواهد شد. این گفته هم به هیچ وجه به‌معنای محدود كردن نیست، بلكه منظور مغایر نبودن روش‌های تبلیغ آموزه‌های اخلاقی و دینی در برنامه‌های این سه رسانه است.