برق چاقو در سایه وحشت
در مخیله‌ام هم نمی‌گنجید روزی چاقو دست بگیرم و با آن به كسی آسیب بزنم. اما این اتفاق افتاد. دنبالش رفتم و در تاریكی شب راهش را سد كردم. تصورم این بود كه از برق چاقو وحشت می‌كند. اما او كوتاه نیامد.
دستم را گرفته بود و داد و فریاد می‌زد، هیچ چیز در آن لحظه به ذهنم نمی‌رسید؛ با ترس و وحشت به اطراف نگاه می‌كردم كه نكند كسی از راه برسد و شناسایی‌ام كند.
چند بار تهدیدش كردم ساكت شود اما دست‌بردار نبود. كوچه خلوت بود كه به سراغش رفتم تا گوشی تلفن همراه و پول‌هایش را بگیرم و پا به فرار بگذارم.
دو همدستم سر كوچه ایستاده بودند و هرچه گفتم به كمكم بیایند فایده‌ای نداشت. مثل چوب، خشك شان زده بود .
در همین لحظه از یك مهمانپذیر چند نفر كه سر و صدایمان را شنیده بودند بیرون آمدند. كار از كار گذشته بود و باید خودم را خلاص می‌كردم، برای همین دست به چاقو بردم و ضربه‌ای به دستش زدم.
خون فواره زد و تمام لباس‌های مرد جوان را سرخ كرد. می‌خواستم فلنگ را ببندم ولی نتوانستم. همان چند نفر كه از مهمانپذیر بیرون آمده بودند مرا گرفتند.
به پلیس 110 زنگ زدند و دقایقی بعد ماموران كلانتری 12 مشهد بلافاصله در محل حاضر شدند. در مسیر كلانتری از پنجره ماشین بیرون را نگاه می‌كردم تا شاید آن دو رفیق نارفیق را ببینم. انگار آب شده بودند و رفته بودند توی زمین. بدجور دلم گرفته بود. در كلانتری دو همدست فراری‌ام را لو دادم .
دوست دارم پلیس دستگیرشان كند و یك بار دیگر با آنها چشم در چشم شوم. نقشه زورگیری از مردم طرح آنها بود و من ساده، بازیگر خواسته شوم شان شدم. می‌گفتند تو برو جلو ما هوایت را داریم، اما ...
وقتی به كلانتری رفتم فكر كردم چند روزی زندانی می‌شوم و بعد از بیرون آمدن دور خلاف را یك خط قرمز می‌كشم اما روز بعد وقتی مرا به اتاق بازجویی بردند و برگه تحقیق را مقابلم گذاشتند دنیا روی سرم آوار شد. مقابل اتهامم نوشته بودند قتل عمد. آن‌طور كه افسر تحقیق می‌گفت، مرد مجروح را سریع به بیمارستان منتقل كردند اما به خاطر این‌كه چاقو رگ اصلی او را بریده بود، دوام نیاورد و جان باخت. حالا مهر قاتل بودن بر پیشانی من حك شده است.
یادش بخیر، پدرم همیشه نصیحتم می‌كرد و می‌گفت: مراقب باش كه نارفیق بازی‌ات ندهد. اما گوشم بدهكار نبود. اصلا پدرم را نمی‌دیدم و تا حرف می‌زد صحبتش را قطع می‌كردم. فقط دنبال رفیق‌بازی بودم و بس. اما حالا كه دچار مشكل شدم و سرم به سنگ زمانه خورد تازه فهمیدم چه اشتباهی كرده‌ام.
خدا لعنت كند دوست نااهلم را. زیر پایم نشست و گفت بیا برویم و زندگی مستقلی برای خودمان تشكیل بدهیم. تصمیم گرفتیم به مشهد بیاییم و دیگر كسی بالای سرمان نباشد كه امرو نهی كند چه كار بكنیم و چه كار نكنیم.
پدر و مادرم می‌گفتند دل شان به این سفر نیست، آنها اصرار داشتند در شهر خودمان و به همان كاری كه مشغول بودم ادامه بدهم.
اما من خودسر شده بودم و بدون این‌كه توجهی به آنها كنم مدارك شناسایی‌ام را برداشتم و با دوستم از شهرمان به مشهد آمدیم و این هم آخر و عاقبت كارم.
چند بار تهدیدش كردم ساكت شود اما دست‌بردار نبود. كوچه خلوت بود كه به سراغش رفتم تا گوشی تلفن همراه و پول‌هایش را بگیرم و پا به فرار بگذارم.
دو همدستم سر كوچه ایستاده بودند و هرچه گفتم به كمكم بیایند فایده‌ای نداشت. مثل چوب، خشك شان زده بود .
در همین لحظه از یك مهمانپذیر چند نفر كه سر و صدایمان را شنیده بودند بیرون آمدند. كار از كار گذشته بود و باید خودم را خلاص می‌كردم، برای همین دست به چاقو بردم و ضربه‌ای به دستش زدم.
خون فواره زد و تمام لباس‌های مرد جوان را سرخ كرد. می‌خواستم فلنگ را ببندم ولی نتوانستم. همان چند نفر كه از مهمانپذیر بیرون آمده بودند مرا گرفتند.
به پلیس 110 زنگ زدند و دقایقی بعد ماموران كلانتری 12 مشهد بلافاصله در محل حاضر شدند. در مسیر كلانتری از پنجره ماشین بیرون را نگاه می‌كردم تا شاید آن دو رفیق نارفیق را ببینم. انگار آب شده بودند و رفته بودند توی زمین. بدجور دلم گرفته بود. در كلانتری دو همدست فراری‌ام را لو دادم .
دوست دارم پلیس دستگیرشان كند و یك بار دیگر با آنها چشم در چشم شوم. نقشه زورگیری از مردم طرح آنها بود و من ساده، بازیگر خواسته شوم شان شدم. می‌گفتند تو برو جلو ما هوایت را داریم، اما ...
وقتی به كلانتری رفتم فكر كردم چند روزی زندانی می‌شوم و بعد از بیرون آمدن دور خلاف را یك خط قرمز می‌كشم اما روز بعد وقتی مرا به اتاق بازجویی بردند و برگه تحقیق را مقابلم گذاشتند دنیا روی سرم آوار شد. مقابل اتهامم نوشته بودند قتل عمد. آن‌طور كه افسر تحقیق می‌گفت، مرد مجروح را سریع به بیمارستان منتقل كردند اما به خاطر این‌كه چاقو رگ اصلی او را بریده بود، دوام نیاورد و جان باخت. حالا مهر قاتل بودن بر پیشانی من حك شده است.
یادش بخیر، پدرم همیشه نصیحتم می‌كرد و می‌گفت: مراقب باش كه نارفیق بازی‌ات ندهد. اما گوشم بدهكار نبود. اصلا پدرم را نمی‌دیدم و تا حرف می‌زد صحبتش را قطع می‌كردم. فقط دنبال رفیق‌بازی بودم و بس. اما حالا كه دچار مشكل شدم و سرم به سنگ زمانه خورد تازه فهمیدم چه اشتباهی كرده‌ام.
خدا لعنت كند دوست نااهلم را. زیر پایم نشست و گفت بیا برویم و زندگی مستقلی برای خودمان تشكیل بدهیم. تصمیم گرفتیم به مشهد بیاییم و دیگر كسی بالای سرمان نباشد كه امرو نهی كند چه كار بكنیم و چه كار نكنیم.
پدر و مادرم می‌گفتند دل شان به این سفر نیست، آنها اصرار داشتند در شهر خودمان و به همان كاری كه مشغول بودم ادامه بدهم.
اما من خودسر شده بودم و بدون این‌كه توجهی به آنها كنم مدارك شناسایی‌ام را برداشتم و با دوستم از شهرمان به مشهد آمدیم و این هم آخر و عاقبت كارم.