گفت‌وگو با روح‌ا... سهرابی كه این روزها فیلم «محدوده ابری» را بر پرده سینماها دارد
به افرادمشهور تكیه نكردیم
روح ا... سهرابی، قائم‌مقام سابق انجمن سینمای انقلاب و دفاع مقدس، كارگردانی است كه نامش در سینما و تلویزیون با فیلم‌های مذهبی گره خورده. او فیلم «محدوده ابری» را سال 88 در سه اپیزود با مضمون مشترك تنهایی انسان ساخت، اما در دالان‌های هزار توی پخش گیر افتاد تا این‌كه بالاخره چند وقتی است به تركیب فیلم‌های روی پرده سینماها اضافه شده.
اكران این فیلم در گروه هنر و تجربه بهانه‌ای شد برای گفت‌وگو با این كارگردان درباره این فیلم و وضعیت اكران در سینمای ایران.
ایده اصلی فیلم محدوده ابری چگونه در ذهن شما شكل گرفت؟
همان‌طور كه می‌دانید این فیلم تولید سال 88 است و بنابراین ایده شكل گیری آن هم به همان زمان برمی گردد. باور من آن موقع بر این بود كه با كارهای كوتاه یا نیمه‌بلند می‌توانم حرفم را به مخاطب بزنم، اما به مرور به این نتیجه رسیدم كه می‌شود نحوه پرداخت را به سمت كار بلند برد. به هر حال سه اپیزود متصل به هم را انتخاب كردیم كه موضوعی مشترك و مشابه داشت و
در نهایت یك كار را به مخاطب عرضه می‌كرد.
نقطه مشترك این سه اپیزود چیست؟
تنهایی و این‌كه انسان‌ها در
هر جا و موقعیت و جایگاه اجتماعی كه قراردارند به خودی خود تنها هستند. به ظاهر شاید این‌طور نشان ندهند، اما انسان‌ها وقتی در موقعیت‌های خاص قرار می‌گیرند عمق تنهایی‌شان بیشتر هویدا می‌شود.
نخ تسبیح و نقطه مشترك بین اپیزودهای فیلم ما همین تنهایی بود كه شخصیت‌های مان را هرازگاهی درگیر می‌كرد. تنهایی آدم‌ها مربوط به هیچ دوره خاص تاریخی یا جغرافیایی نمی‌شود. تمام انسان‌ها به نوعی این ویژگی را دارند و با آن درگیر هستند.
ممكن است انسان‌هایی باشند كه به ظاهر تنهایی درونی‌شان را نشان ندهند، اما تمام انسان‌ها در نهایت تنها هستند و این ویژگی مشترك بین انسان‌هاست.
چرا شما از ساختار اپیزودیك در فیلم‌تان استفاده كردید؟ این كار به دلیل تاثیرگذاری بیشتر بر مخاطب بوده یا به نظرتان این ساختار برای روایت قصه محدوده ابری مناسب‌تر بود؟
همان‌طور كه گفتم در سال 88 (زمان تولید این فیلم) ذهنیتم این بود كه فیلم كوتاه بسازم كه تاثیرگذاری‌اش بیشتر است. بنابراین آگاهانه ساختار اپیزودیك را برای فیلمم انتخاب كردم.
چون احساس كردم كه هر اپیزود باید متشكل از مولفه‌ها و بازه زمانی‌ای باشد كه از حوصله مخاطب خارج نباشد و در مجموع بتواند حرف اصلی‌اش را به مخاطب برساند. به همین دلیل سراغ ساختار اپیزودیك رفتیم با این نیت كه هر اپیزود تاثیرگذار باشد و از زیاده‌گویی پرهیز شود. البته این را هم بگویم كه از ابتدا می‌دانستیم اصولا كارهای اپیزودیك در سینما خیلی جریان‌ساز نیست و عده‌ای آن را می‌پسندند و عده‌ای خیر.
ساخت كار اپیزودیك بسیار مشكل است، اما در عین حال ماندگار بوده و به همین دلیل هم كه حتی اگر سال‌ها از زمان ساختش بگذرد باز هم قابل بحث است.
چینش شخصیت‌های مرد و زن در كنار هم و نحوه روایت داستان‌ها را در طول فیلم چگونه در نظر داشتید تا داستان‌تان باورپذیر شود و حداكثر شباهت را با جامعه خودمان داشته باشد؟
خب فیلم ما مثل سوژه‌مان خیلی شلوغ نیست و می‌توان گفت تقریبا خلوت است، اما چینش همین تعداد شخصیت هم در خدمت سوژه اصلی داستان انجام شده.
من خیلی دنبال این نبودم كه تقدم و تاخری برای شخصیت‌هایم در نظر بگیرم. برایم مهم این بود كه هر اپیزود بتواند حرفی كه مدنظرم است را بزند و اندیشه پشت حرفم را
بازگو كند.
با توجه به این‌كه 11 سال از زمان تولید فیلم تان می‌گذرد، چرا اكران عمومی آن آن‌قدر طول كشید؟
وضعیت سینمای ما را خودتان می‌بینید. فیلم ما تكیه‌اش روی افراد و چهره‌های معروف سینمایی نیست كه بخش اعظمی از مردم را به سالن‌های سینما بكشاند. محدوده ابری یك فیلم تجربی و اپیزودیك است و مخاطبان خاص خودش را دارد.
به همین دلیل اكران عمومی آن تا به امروز كه در گروه هنر و تجربه روی پرده رفته طول كشید و خوشبختانه امروز استقبال خوبی هم از آن شده.
خوب كه می‌گویم منظورم استقبالی نظیر فیلم‌های پرفروش گیشه نیست، بلكه در حد و اندازه تبلیغاتی كه برای این فیلم شده، فروشش هم خوب بوده.
طی مدت اكران بازخوردهای متفاوتی از مخاطبان فیلم شما دیده شده؛ عده‌ای آن را بسیار تحسین كردند و عده‌ای فیلم را دوست نداشتند. نظر خودتان در این باره چیست؟
به نظرم فیلم خوب فیلمی است كه بازخوردهای متفاوتی را شامل شود.
ما حدود 9 ـ8 سال پیش یك اكران برای فیلم محدوده ابری رفتیم كه بعد از اتمام آن چالش عجیبی بین چند طیف از حضار رخ داد.
من آنجا احساس كردم فیلمم حرف دارد و این‌طور نیست كه وقتی تمام شد هر كسی بی‌تفاوت نسبت به آنچه دیده بلند شود و سالن را ترك كند.
اثری كه اظهارنظرهای متفاوتی را به دنبال داشته باشد، پویاست و من اظهارنظرهای متفاوت راجع به فیلمم را به فال نیك می‌گیرم.
در حال حاضر مشغول چه كاری هستید؟
بعد از سریال آرام می‌گیریم كه از شبكه دو پخش شد و در سال پرسریال تلویزیون (1396) پرمخاطب‌ترین سریال شد، توقعات را هم برای خودم و هم برای دیگران بالا برد.
الان هم در حال مذاكره برای ساخت یك سریال دیگر هستم.
همان‌طور كه می‌دانید این فیلم تولید سال 88 است و بنابراین ایده شكل گیری آن هم به همان زمان برمی گردد. باور من آن موقع بر این بود كه با كارهای كوتاه یا نیمه‌بلند می‌توانم حرفم را به مخاطب بزنم، اما به مرور به این نتیجه رسیدم كه می‌شود نحوه پرداخت را به سمت كار بلند برد. به هر حال سه اپیزود متصل به هم را انتخاب كردیم كه موضوعی مشترك و مشابه داشت و
در نهایت یك كار را به مخاطب عرضه می‌كرد.
نقطه مشترك این سه اپیزود چیست؟
تنهایی و این‌كه انسان‌ها در
هر جا و موقعیت و جایگاه اجتماعی كه قراردارند به خودی خود تنها هستند. به ظاهر شاید این‌طور نشان ندهند، اما انسان‌ها وقتی در موقعیت‌های خاص قرار می‌گیرند عمق تنهایی‌شان بیشتر هویدا می‌شود.
نخ تسبیح و نقطه مشترك بین اپیزودهای فیلم ما همین تنهایی بود كه شخصیت‌های مان را هرازگاهی درگیر می‌كرد. تنهایی آدم‌ها مربوط به هیچ دوره خاص تاریخی یا جغرافیایی نمی‌شود. تمام انسان‌ها به نوعی این ویژگی را دارند و با آن درگیر هستند.
ممكن است انسان‌هایی باشند كه به ظاهر تنهایی درونی‌شان را نشان ندهند، اما تمام انسان‌ها در نهایت تنها هستند و این ویژگی مشترك بین انسان‌هاست.
چرا شما از ساختار اپیزودیك در فیلم‌تان استفاده كردید؟ این كار به دلیل تاثیرگذاری بیشتر بر مخاطب بوده یا به نظرتان این ساختار برای روایت قصه محدوده ابری مناسب‌تر بود؟
همان‌طور كه گفتم در سال 88 (زمان تولید این فیلم) ذهنیتم این بود كه فیلم كوتاه بسازم كه تاثیرگذاری‌اش بیشتر است. بنابراین آگاهانه ساختار اپیزودیك را برای فیلمم انتخاب كردم.
چون احساس كردم كه هر اپیزود باید متشكل از مولفه‌ها و بازه زمانی‌ای باشد كه از حوصله مخاطب خارج نباشد و در مجموع بتواند حرف اصلی‌اش را به مخاطب برساند. به همین دلیل سراغ ساختار اپیزودیك رفتیم با این نیت كه هر اپیزود تاثیرگذار باشد و از زیاده‌گویی پرهیز شود. البته این را هم بگویم كه از ابتدا می‌دانستیم اصولا كارهای اپیزودیك در سینما خیلی جریان‌ساز نیست و عده‌ای آن را می‌پسندند و عده‌ای خیر.
ساخت كار اپیزودیك بسیار مشكل است، اما در عین حال ماندگار بوده و به همین دلیل هم كه حتی اگر سال‌ها از زمان ساختش بگذرد باز هم قابل بحث است.
چینش شخصیت‌های مرد و زن در كنار هم و نحوه روایت داستان‌ها را در طول فیلم چگونه در نظر داشتید تا داستان‌تان باورپذیر شود و حداكثر شباهت را با جامعه خودمان داشته باشد؟
خب فیلم ما مثل سوژه‌مان خیلی شلوغ نیست و می‌توان گفت تقریبا خلوت است، اما چینش همین تعداد شخصیت هم در خدمت سوژه اصلی داستان انجام شده.
من خیلی دنبال این نبودم كه تقدم و تاخری برای شخصیت‌هایم در نظر بگیرم. برایم مهم این بود كه هر اپیزود بتواند حرفی كه مدنظرم است را بزند و اندیشه پشت حرفم را
بازگو كند.
با توجه به این‌كه 11 سال از زمان تولید فیلم تان می‌گذرد، چرا اكران عمومی آن آن‌قدر طول كشید؟
وضعیت سینمای ما را خودتان می‌بینید. فیلم ما تكیه‌اش روی افراد و چهره‌های معروف سینمایی نیست كه بخش اعظمی از مردم را به سالن‌های سینما بكشاند. محدوده ابری یك فیلم تجربی و اپیزودیك است و مخاطبان خاص خودش را دارد.
به همین دلیل اكران عمومی آن تا به امروز كه در گروه هنر و تجربه روی پرده رفته طول كشید و خوشبختانه امروز استقبال خوبی هم از آن شده.
خوب كه می‌گویم منظورم استقبالی نظیر فیلم‌های پرفروش گیشه نیست، بلكه در حد و اندازه تبلیغاتی كه برای این فیلم شده، فروشش هم خوب بوده.
طی مدت اكران بازخوردهای متفاوتی از مخاطبان فیلم شما دیده شده؛ عده‌ای آن را بسیار تحسین كردند و عده‌ای فیلم را دوست نداشتند. نظر خودتان در این باره چیست؟
به نظرم فیلم خوب فیلمی است كه بازخوردهای متفاوتی را شامل شود.
ما حدود 9 ـ8 سال پیش یك اكران برای فیلم محدوده ابری رفتیم كه بعد از اتمام آن چالش عجیبی بین چند طیف از حضار رخ داد.
من آنجا احساس كردم فیلمم حرف دارد و این‌طور نیست كه وقتی تمام شد هر كسی بی‌تفاوت نسبت به آنچه دیده بلند شود و سالن را ترك كند.
اثری كه اظهارنظرهای متفاوتی را به دنبال داشته باشد، پویاست و من اظهارنظرهای متفاوت راجع به فیلمم را به فال نیك می‌گیرم.
در حال حاضر مشغول چه كاری هستید؟
بعد از سریال آرام می‌گیریم كه از شبكه دو پخش شد و در سال پرسریال تلویزیون (1396) پرمخاطب‌ترین سریال شد، توقعات را هم برای خودم و هم برای دیگران بالا برد.
الان هم در حال مذاكره برای ساخت یك سریال دیگر هستم.