حرف‌های تئاتری اسدزاده
صبح امروز پیكر داریوش اسدزاده تشییع می‌شود و یك روز پیش از این اتفاق، خبرگزاری ایلنا گفت‌وگویی منتشرنشده با او را روی خروجی‌اش فرستاد. البته سنت چندان جالبی نیست و كاش رسانه‌ها گفت‌وگوها را پیش از مرگ گفت‌وگوشونده‌ها منتشر كنند. با این حال، بخش‌های تئاتری این گفت‌وگو با هنرمندی كه یكشنبه 3 شهریور در 96سالگی درگذشت را برای‌تان جدا كرده‌ایم:
برای اولین تئاترم در سال ۱۳۲۱، شبی ۵ قران دستمزد می‌گرفتم و البته پیش از آن، مدتی هم مجانی كار می‌كردم.
من از تماشاخانه «تهران» كه بعدها شد «نصر» شروع كردم. تا این‌كه هنرستان راه افتاد و فارغ‌التحصیلان هنرستان هم در ادامه تئاترهایی ساختند. از هنرستان تئاتر ۱۸ دوره فارغ‌التحصیل بیرون آمد تا این‌كه در ادامه دانشگاه وزارت فرهنگ و هنر تاسیس و هنرستان تعطیل شد.
آن زمان سالنی با گنجایش ۲۰۰ تا ۳۰۰ نفر بود كه روی دیوارهای اطراف، تصاویر بزرگان نمایشنامه‌نویسی و تئاتر جهان نصب شده و صحنه‌ای در سالن قرار داشت كه حدود دو متر از كف سالن بالاتر بود.
هر نمایشنامه‌ای با دكوری كامل و گاهی هر نمایش با چند دكور اجرا می‌شد، اما امروز درست برعكس آن زمان است. نمایش كف زمین اجرا می‌شود و همه روی زمین نشسته‌اند. این روزها وقتی وارد سالن می‌شوم، جا می‌خورم. آن زمان هنرپیشه بالاتر می‌ایستاد.