درمان التهاب مزمن پروستات
یكی از بیماری‌های مرموز و غیرقابل پیش‌بینی در اورولوژی، التهاب مزمن پروستات است كه حتی به‌‌رغم درمان كامل، علائم آزاردهنده بیمار به طور كامل برطرف نمی‌شود و با مزمن شدن، كیفیت زندگی و روحیه فرد را تحت‌تاثیر قرار می‌دهد.
شایع‌ترین نوع التهاب مزمن پروستات، عفونت مزمن باكتریایی است؛ ولی در برخی موارد، بیماری التهابی غیرعفونی نیز مطرح است.
علت اولیه ورود میكروب به پروستات و بروز این بیماری قبل از 40 سالگی، معمولا عفونت‌های منتقله از راه جنسی است؛ اما بعد از 40 سالگی، عفونت‌های ادراری، عامل اصلی این اختلال است.
علائم این بیماری، بعد از گذران عفونت اولیه، بیشتر به صورت زیر است:
سوزش ادرار، تكرر ادرار، احساس عدم تخلیه كامل ادرار و احساس ادرار باقیمانده در مثانه، نیاز به زور زدن برای تخلیه ادرار، تاخیر در شروع ادرار، احساس درد مزمن و كهنه در ناحیه لگن و مقعد و زیر بیضه‌ها و زیر شكم و درد حین انزال است. البته الزامی برای وجود همه این علائم به صورت همزمان نیست. در موارد مزمن درگیری همزمان سیستم گوارش مثل دل‌درد و احساس نفخ یا اسهال و یبوست و همچنین افسردگی و بدن‌درد نیز ممكن است پدید آید. تشخیص اصلی این بیماری، براساس شرح حال بالینی بیمار، علائم و معاینه است. البته انجام سونوگرافی با مثانه پر وخالی و آزمایش ادرار نیز الزامی است. بعد از تشخیص بیماری، درمان دارویی به تنهایی كافی نیست و معمولا علائم عودكننده و مقاوم است.
از سایر درمان‌ها و توصیه‌های كمك‌كننده در این بیماری می‌توان به موارد ذیل اشاره كرد:
مصرف فراوان روزانه آب در حدی كه رنگ ادرار روشن باشد.
كاهش استرس روحی -روانی و كاهش وزن و افزایش تحرك روزانه، نشستن روزانه ده دقیقه در لگن آب گرم
روابط جنسی منظم و تخلیه جنسی هفته‌ای یك تا دو بار
اجتناب از مصرف الكل، سیگار و قلیان، غذاهای پرادویه و فلفل و سیر و ترشی و همچنین اجتناب از بروز یبوست
راه‌های جلوگیری از بروز این اختلال:
با توجه به این‌كه عفونت‌های منتقله از راه جنسی، اصلی‌ترین عامل این بیماری قبل از 40 سالگی است، اجتناب از روابط جنسی نامشروع و همچنین استفاده از كاندوم در روابط، می‌تواند اصلی ترین راه پیشگیری از بروز این بیماری باشد.
شایع‌ترین نوع التهاب مزمن پروستات، عفونت مزمن باكتریایی است؛ ولی در برخی موارد، بیماری التهابی غیرعفونی نیز مطرح است.
علت اولیه ورود میكروب به پروستات و بروز این بیماری قبل از 40 سالگی، معمولا عفونت‌های منتقله از راه جنسی است؛ اما بعد از 40 سالگی، عفونت‌های ادراری، عامل اصلی این اختلال است.
علائم این بیماری، بعد از گذران عفونت اولیه، بیشتر به صورت زیر است:
سوزش ادرار، تكرر ادرار، احساس عدم تخلیه كامل ادرار و احساس ادرار باقیمانده در مثانه، نیاز به زور زدن برای تخلیه ادرار، تاخیر در شروع ادرار، احساس درد مزمن و كهنه در ناحیه لگن و مقعد و زیر بیضه‌ها و زیر شكم و درد حین انزال است. البته الزامی برای وجود همه این علائم به صورت همزمان نیست. در موارد مزمن درگیری همزمان سیستم گوارش مثل دل‌درد و احساس نفخ یا اسهال و یبوست و همچنین افسردگی و بدن‌درد نیز ممكن است پدید آید. تشخیص اصلی این بیماری، براساس شرح حال بالینی بیمار، علائم و معاینه است. البته انجام سونوگرافی با مثانه پر وخالی و آزمایش ادرار نیز الزامی است. بعد از تشخیص بیماری، درمان دارویی به تنهایی كافی نیست و معمولا علائم عودكننده و مقاوم است.
از سایر درمان‌ها و توصیه‌های كمك‌كننده در این بیماری می‌توان به موارد ذیل اشاره كرد:
مصرف فراوان روزانه آب در حدی كه رنگ ادرار روشن باشد.
كاهش استرس روحی -روانی و كاهش وزن و افزایش تحرك روزانه، نشستن روزانه ده دقیقه در لگن آب گرم
روابط جنسی منظم و تخلیه جنسی هفته‌ای یك تا دو بار
اجتناب از مصرف الكل، سیگار و قلیان، غذاهای پرادویه و فلفل و سیر و ترشی و همچنین اجتناب از بروز یبوست
راه‌های جلوگیری از بروز این اختلال:
با توجه به این‌كه عفونت‌های منتقله از راه جنسی، اصلی‌ترین عامل این بیماری قبل از 40 سالگی است، اجتناب از روابط جنسی نامشروع و همچنین استفاده از كاندوم در روابط، می‌تواند اصلی ترین راه پیشگیری از بروز این بیماری باشد.