كودكان را راهی مسجد كنید
دم اذان است و قصد دارم به مسجد بروم. دست فرزند كوچكم را هم می‌گیرم. نانوایی كنار مسجد، غلغله است و هنوز اذان را نداده‌اند. مثل حیاط مدرسه پسرانه، جلوی در مسجد، پر از پسرهای قد و نیم قد است. از شش هفت ساله تا جوان‌های رشید. همه جور تیپ و قیافه‌ای هم هست. جوان‌ها بساط والیبال‌شان را كم‌كم باید جمع كنند. آخرین آبشار و سرویس‌ها را می‌زنند.
امام جماعت مسجد، بالای پله‌ها چند دقیقه‌ای ایستاده تا بچه‌ها را تشویق كند. صدای پیش‌خوانی می‌آید و شور و نشاط اطراف مسجد، من را هنوز به داخل مسجد نكشانده است. بچه‌ها را تماشا می‌كنم که چه كارهایی می‌كنند.
فوتبال، والیبال، گرگم به هوا و بدو‌بدو. دینگ‌دونگ قبل از اذان كه بلند می‌شود، انگار زنگ تفریح تمام شده باشد، بچه‌ها نیاز به معاون و ناظم نداشتند كه بازی‌شان را متوقف كنند. همه با همان شور و هیجان، همراه حاج آقا، وارد مسجد شدند و مسجد پر شده بود.
در قسمت زنانه هم اوضاع خیلی عجیب بود. دخترها از طبقه پایین كه چند كلاس هنری و آموزشی بود، به سمت وضوخانه رفتند و بعد با همان خنده‌های ریز و لپ‌های گلی و چادر به سر آمدند نشستند سر صف‌ها. فرزندم متعجبانه این همه شلوغی را می‌دید. من هم متعجب بودم.
اكثر مساجدی كه در آنها یك وعده یا بیشتر نماز خوانده بودم، مساجدی خلوت، بی‌سر و صدا و آرام بود كه بچه‌ها نباید در آن حتی از این صف به آن صف بروند. چون كسی است كه دعوایشان كند. مساجدی كه متوسط سنی نمازگزارانش ۴۵ ــ ۴۰ سال به بالاست و جوان‌ها كمتر در آن حضور فعالی دارند.
وجه تمایز این مسجد شلوغ و پرانرژی چه بود كه بچه‌ها را این‌طور صمیمانه دور هم و در فضای مسجد جمع می‌كرد؟ خب مساجد از قدیم، پاتوق مادربزرگ‌ها و پدربزرگ‌ها بوده است. بزرگ‌ترها دوست دارند از فضایی آرام و خلوت، در مسجد استفاده كنند و كسی مزاحم‌شان نشود، اما باید توجه داشته باشند كه بچه‌ها، از بچگی مسجدی بار می‌آیند. نمی‌شود یكهو آنها را وارد مسجد كرد و توقع داشت از مسجد خوششان بیاید. این یك پروسه زمان‌بر است و بعدها نتیجه می‌دهد.
مسجد می‌تواند قرارگاه خوبی برای دوست‌یابی باشد. در مورد نوجوان‌ها، اگر این دوستی به‌خوبی شكل گرفته باشد، می‌تواند منشأ ایده‌های نابی در آینده شود. در هر صورت مسجد، یك ركن اساسی در محله زندگی ماست. باید بتوانیم از آن به نفع رشد و شكوفایی باورهای فرزندمان استفاده كنیم.