افسانهای به نام نبودن روزهای سخت
در چنین محیط سخت و شاید مردانهای، اگر كم بیاوریم چه؟: «اصلا مگر میشود كم نیاورد، هركسی بگوید کم نیاورده، افسانه گفته و آدرس غلط به آدمها داده است. من هم خسته شدم، من هم گریه كردم، من هم پیش خودم گفتم كه از فردا سركار نمیروم ولی رفتم. من چند ورشكستگی سنگین را از سر گذراندهام كه آخرینش هم سال 93 بود؛ آنقدر كه تا فرش خانهام را بابت این موضوع فروختم چه برسد به خانه و ماشین و هرچیزی كه میتوانست تا حدودی بدهیهایم را جبران كند. من كسی بودم كه تا دو روز پیش، دو مدل ماشین بنز و لكسوس در پاركینگ خانهاش پارك بوده ولی حالا پول خرید یك پراید را هم ندارد. حالا با تصور چنین اوضاعی، اینكه من چطور به دوران خوب برگشتم، قطعا یك تلاش خیلی زیاد نیاز دارد و من توانستم این كار را انجام بدهم؛ البته كه هنوز هم در حال پرداخت بدهیهای همان اتفاق هستم. آن روزها، خیلی سخت گذشت ولی گذشت. یادم است كه آن زمان دوستان خوبی داشتم كه تلنگرهای خوبی به من میزدند و یادآوری میكردند كه چه تواناییهایی دارم. دوستم میگفت كه اگر راست میگویی كه رانتی نیستی، كارت را با ارثیه و یك پول بادآورده و از جایی رسیده شروع نكردی، پس برایت كاری ندارد كه آن را دوباره بدست آوری.» انگار غصه خوردن برای كسی است كه پولی از كسی و جایی گرفته و حالا دیگر آن پول را ندارد. این مهمترین حرفی بود كه آن سالها، خانم هوشیار را دوباره سرپا نگه داشت.