printlogo


نگاهی به «بی‌نام» تازه‌ترین آلبوم محسن چاوشی كه احتمالا فقط هواداران دو آتشه‌اش می‌توانند آن را دوست داشته باشند
امیر نه‌چندان بی‌گزند!
چه نام خوبی برای آلبوم انتخاب شده است؛ «بی‌نام» برای آلبومی كه هویت پررنگی ندارد و ردی در ذهن مخاطب نمی‌گذارد نام خوبی است. حتی اگر همان نام قبلی آلبوم كه دفتر موسیقی وزارت ارشاد به آن مجوز نداده بود هم تایید می‌شد، باز هم «قمارباز» نام مناسبی بود برای آلبومی كه چاوشی در آن مسیر عجیبی را رفته است. مسیری متفاوت از تمام آلبوم هایش. احتمالا بپرسید كه این چه ایرادی دارد؟ مسلما ایرادی هم ندارد و اتفاق خوبی است به شرطی كه هنرمند در مسیری كه قبل تر طی كرده، یك گام جلوتر رفته باشد. اما چاوشی در این آلبوم اتفاق تازه‌ای ندارد و می‌شود گفت در آهنگسازی و خوانندگی چیز تازه‌ای ارائه نكرده است. چاوشی خواننده‌ای است که حتی با آلبوم‌های غیررسمی که اوایل فعالیتش منتشر کرد بسیار تاثیرگذار بود،‌ هم بر مخاطبان موسیقی هم بر جریان روز موسیقی. حالا عجیب است که در آلبوم تازه‌اش قطعاتی کم‌جان و ناموفق را می‌بینیم. آیا چاوشی به انتقادات رسانه‌ها درباره این آلبوم توجهی خواهد کرد و دوباره به روزهای اوج خود باز می‌گردد؟

از چه حرف می‌زنیم؟
این‌كه چرا می‌گوییم آلبوم بی نام اتفاق تازه‌ای در خود ندارد، موضوعی است كه باید درباره اش توضیح بدهیم و بگوییم در مقایسه با كدام آثار چاوشی چنین نظری داریم و چرا این حرف را می‌زنیم. چاوشی در این آلبوم سراغ اشعار كلاسیك رفته است، كاری كه قبل تر هم انجام داده و نتیجه اش آلبوم‌ها و قطعاتی بودكه بسیاری اعم از این‌كه هوادار چاوشی باشند یا نه دوستش داشته‌اند.


من خود آن سیزدهم
اشعار: جمعی از شاعران كلاسیك و یك شاعر معاصر
آهنگسازی: محسن چاوشی
تنظیم: سه تنظیم كننده به‌علاوه محسن چاوشی
«من خود آن سیزدهم» ششمین آلبوم محسن چاوشی است كه اواسط اسفند سال 1391 منتشر شد. اشعارش از میان سروده‌های شهریار، مولانا، وحشی بافقی، باباطاهر و خیام انتخاب شده بود. تنظیم‌های شهاب اكبری، كوشان حداد، امیر جمال‌فرد و محسن چاوشی ساخته شد.آهنگسازی كلیه قطعات با محسن چاوشی بوده است. چاوشی در این آلبوم اشعار كلاسیك را خوانده بود و حتی غزلیات شهریار هم كه شاعری معاصر است، حال و هوا و فضای كلاسیك فارسی را دارد. این نخستین تجربه او در خواندن اشعار كلاسیك در قالب یك آلبوم بسیار موفقیت آمیز بود و طبق اعلام تیم تهیه كننده توانست تنها دور روز پس از انتشار به تیراژ دوم برسد.
امیر بی گزند
اشعار: جمعی از شاعران كلاسیك و معاصر
آهنگسازی: محسن چاوشی
تنظیم: پنج تنظیم كننده بعلاوه محسن چاوشی
هشتمین آلبوم چاوشی كه قرار بود نامش چنگیز باشد، نیمه خرداد 95 با نام «امیر بی گزند» منتشر شد. چاوشی در این آلبوم شعر و ترانه‌هایی از مولانا، سعدی، پدرام پاریزی و حسین صفا را خوانده بود و تنظیم‌ قطعات را هم خودش به‌علاوه عادل روح‌نواز، كوشان حداد، فرشاد حسامی، بابك نقوی و بهروز صفاریان انجام داده بودند.
محسن چاوشی در این آلبوم نگاهی نو به شعر فاخر شاعران قدیم و شاعران معاصر داشت و موفقیت آلبوم منتقدان را به این نتیجه رساند كه او به تلفیق خوبی رسیده و ادبیات كلاسیك و امروزی را به شیوه مطلوبی در كنار هم ارائه كرده است.
آلبوم امیر بی‌گزند در جشنواره موسیقی فجر سال ۱۳۹۵ هم در رقابت با نامزدهای بهترین آلبوم سال ۹۵ در جایگاه نخست قرار گرفت و عنوان بهترین آلبوم سال را از آن خود كرد.
بی نام
اشعار: جمعی از شاعران كلاسیك
آهنگسازی: محسن چاوشی
تنظیم: محسن چاوشی
بی نام، همین آلبوم تازه چاوشی كه سه روز از انتشارش می‌گذرد، هم در بردارنده 11 قطعه با اشعاری از مولانا، سعدی، فصیح‌الزمان كاشانی و وحشی بافقی است. تنظیمات را به‌طور كامل چاوشی انجام داده و نتیجه كار هم شده 11 قطعه یكنواخت و تا حدی شلخته كه به‌خوبی نشان می‌دهد وقتی یك هنرمند می‌خواهد همه كارها را شخصا انجام دهد و از سلیقه و نگاه‌های دیگر بهره‌ای نمی‌برد، چه اتفاقی برایش رخ می‌دهد. موسیقی‌های متفاوت قطعات گاه راك می‌شود، گاهی سنتی، گاه پاپ و گاه هم تم جنوبی به آنها اضافه می‌شود كه تركیبی متاسفانه نه خوش تركیب می‌سازد و در موارد زیادی آلبوم را برای گوش‌های حساس لااقل از گوشنوازی خارج كرده و آزار دهنده می‌كند.


«بر سلطان» خوش نبودم
 این كـــه مــن صدای محسن چاوشی را دوست دارم چیزی نیست كه بخواهم پنهان كنم، مثل همه آنها كه این خواننده را دوست دارند و معمولا منتظرند تك آهنگی یا آلبومی از او منتشر شود و روزها و حتی ماه‌ها حال شان را با صدا  و موسیقی خاص او خوب كنند. چاوشی، ترانه و آلبوم خوب كم ندارد.از ترانه‌هایش برای فیلم سنتوری بگیر تا آواز‌‌خوانی بی‌نظیرش برای سریال شهرزاد.هنوز هم وقتی دلم می‌گیرد و دوست دارم برای دل خودم مرثیه‌سرایی كنم، رفیقم كجایی را گوش می‌كنم و گاهی حتی با آن گریه هم می‌كنم.همین‌قدر رو راستم با آنچه چاوشی می‌خواند.
بارها شده با ترانه «بیست هزار آرزو» حال‌و هوایم را خوب كرده‌ام.چاوشی برای من رفیق ساعت‌های خوب و بد است.ساعت‌های خوشی و ناكامی.همه اینها را اما همه جا بروز نمی‌دهم.راستش تعصب كور ندارم كه انتقاد درباره خواننده محبوبم را برنتابم.
مثلا وقتی نزدیك‌ترین دوستم می‌گوید: « وای صدای اینو چطور تحمل می‌كنی ! » سرخ و سفید نمی‌شوم و واكنش آنی نشان نمی‌دهم اما در دلم می‌گویم: «بی ادب ! به سلیقه من  احترام بگذار.»
همه اینها را نوشتم تا بگویم، قند در دلم آب شد وقتی آلبوم « بی‌نام» منتشر شد.باز هم با صدای بلند می‌گویم كه من عاشق حضرت مولوی هستم.برایم حكم سفیری دارد كه در هفت آسمان گشته و آنچه گفته را گاهی می‌فهمم و گاهی نه ! وقتی نمی‌فهمم با حس غزل‌هایش دلم را آرام می‌كنم.حس مولوی از آن حس‌های حال خوب كن است حتی وقتی دلت مرثیه می‌خواهد.
خبرهای زیادی خواندم قبل از انتشار آلبوم بی‌نام كه چاوشی در این آلبوم از غزل‌های سعدی و مولوی استفاده كرده.سعدی كه كلا حال خوب كن است با آن غزل‌های عاشقانه و بی‌بدیلش و مولوی را هم كه گفتم.
آلبوم بی‌نام قرار بود مثلثی آتشین باشد؛ مولوی، سعدی و چاوشی.همه خوبانم در یك آلبوم دیگر چه می‌خواهم !
آلبوم منتشر شد و اولین تركی كه از آن گوش دادم، « بر سلطان» بود. عالی بود، ضرب و آهنگ و چرخش سازها و صدای چاوشی همان سماعی است كه مولوی برایمان هدیه می‌آورد.خاطرم جمع شد، راستش در اینستاگرام، استوری گذاشتم و سرخوشی‌ام را بابت انتشار این آلبوم به دوستان اعلام كردم، اما... و اما... ترك‌های بعدی را
گوش دادم.
آن اشتیاق، آن شور كم كم فروكش كرد، نه ! دوست شان نداشتم، چرا دروغ ! من تعصبم را به چاوشی هرگز بروز نداده‌ام .‌»
من خودم را آماده كرده بودم با آلبوم بی نام با آن چرخش و حركت غزل‌های مولوی و توازن كلمات سعدی در غزل‌هایش، هم بخندم هم بگریم، تجربه كنم سماعی دیگرگونه را در ذهن و دلم... استوری‌ام را پاك كردم، تعصب ندارم كه چاوشی همیشه باید خوب باشد.اما خب نباید برایش هم تبلیغ بیخود بكنم و بگویم آه ... بی‌نام عالی است !


امان از بی نام، امان از چاوشی
امان و فریاد و داد از این آلبوم تازه. كاورش را هم كه نگاه كنید، می‌بینید شبیه یك طرح ابتدایی و بی كیفیت است و اصلا قابل مقایسه با آلبوم‌های دیگر چاوشی نیست، محتوا كه هیچ حتی در ظاهر كار هم شاهد این اتفاق هستیم.
چاوشی هنرمندی است كه رسانه را خوب می‌شناسد، اما این شناخت خوب او را به مرور بیشتر و بیشتر درگیر حاشیه و بازی رسانه‌ای
كرده است.
مثلا همین حالا كه سه روز از انتشار آلبوم گذشته صفحه پر و پیمانی در ویكی پدیا دارد و چندین و چند بار بازی‌هایی مبنی بر مجوز نگرفتن نام آلبوم و لو رفتن قطعات و .... شكل گرفته و مخاطبی را كه خرداد امسال منتظر آلبوم بوده با انواع چالش‌ها و بازی‌ها روبه رو كرده است. تجربه‌های كه در هر یك از آلبوم‌های چاوشی به خصوص ابراهیم هم شاهد آن
بودیم.
كاش چاوشی حاشیه بازی اش را كم كند و برگردد به حال و هوای هنرمندی كه با آلبوم‌های موفقش گل كرد و هنوز هم ترانه‌هایی چون «رفیق من سنگ صبور غم هام» را با صدای او توی گوش آدم می‌آورد. یك چاوشی بی حاشیه كه با كارش سر پا می‌ایستد نه حاشیه و تاریخ عوض كردن و بازی‌های دیگر.



چرا «بی‌نام» آلبوم خوبی نیست؟
محسن چاوشی از آن دست هنرمندانی است كه دوست دارد بیشتر كار
آلبوم هایش را خودش انجام دهد. اتفاقی كه می‌تواند تجربه‌های متفاوتی برایش رقم بزند، برای مثال از میان آلبوم‌هایی كه نام بردیم آهنگسازی دو آلبوم اول را خودش به تنهایی انجام داده و به خوبی هم از پس كار برآمده، اما در آهنگسازی آلبوم سوم با اثری دارای كیفیت روبه رو نیستیم.
ضمن این كه در ادامه تنظیم تمام قطعات را هم خودش شخصا انجام داده و اگر شعرها را هم می‌سرود و سازها را هم خودش می‌زد! دیگر می‌شد همه كاره این آلبوم. چاوشی در این آلبوم «بی نام» حتی خوانندگی خوبی هم ارائه نكرده است. در برخی قطعات از جمله راز، خواسته فضایی رازآلود ایجاد كند كه ابتدا این اتفاق نیفتاده و خوانندگی اش را هم در برخی بخش‌ها به نقطه ضعف آلبوم بدل كرده است.
آهنگسازی یكنواخت كار نتوانسته به شعرها هم حال و هوایی متفاوت ببخشد، اتفاقی كه قبل تر او با اشعار مولانا رقم زده بود و آثار شنیدنی را خلق كرده بود. می‌توان گفت آلبوم تاه چاوشی را ممكن است تنها هواداران دو آتشه اش دوست داشته باشند، آن دسته از هوادارانی كه چندان به منطق گفت‌وگو درباره اثر هنرمند مورد علاقه شان معتقد نیستند و چشم و گوش بسته می‌خواهند هر چه را كه فرد مورد نظرشان منتشر می‌كند، تایید كنند و دوست
داشته باشند.
البته شاید باشند كسانی هم كه این آلبوم سلیقه شان باشد، اما اگر باشند هم تعدادشان بسیار كم خواهد بود. خلاصه كه آلبوم تازه خواننده‌ای كه هوادارانش با عنوان آقای خاص از او نام می‌برند، ابدا راضی كننده نبود و چه حیف... چاوشی می‌توانست با فردگرایی كمتر و كار گروهی پررنگ تر و كمك گرفتن از دیگر متخصصان آهنگسازی و تنظیم، اتفاق بهتری را رقم بزند، كاری كه بارها ثابت كرده توانایی اش را دارد.