printlogo


حسرت آیت‌ا...

زندگی آیت‌ا... جمی سرشار از معنویت و مبارزه بود و به نظر می‌رسد شاید حسرتی به دل نداشته اما فرزند ایشان می‌گوید: تنها حسرت حاج آقا این بود كه كاش پس از پیروزی انقلاب، ده سال جوان‌تر بودند و می‌توانستند خدمت بیشتری بكنند. ایشان قدر تك‌تك لحظه‌های عمرش را می‌دانست و برای تمام آنها برنامه‌ریزی داشت. با توجه به گذشته پرفراز و نشیب و سختی كه پشت سر گذاشته بود، گاهی با حسرت و به كنایه می‌گفت: «تا وقتی دندان بود، نان نبود و حالا كه نان آمده، دندانی نمانده!»
آیت‌ا... كم به انقلاب خدمت نكرده اما فرزندش می‌گوید: امكاناتی كه دراختیار نسل‌های بعد از انقلاب هست، ابدا با دورانی كه حتی درس خواندن در مدرسه ابتدایی هم با دشواری‌های زیادی همراه بود، قابل مقایسه نیست. فرق است بین كسی كه باید برای تهیه یك كتاب زجر می‌كشید با كسی كه پشت رایانه می‌نشیند و با یك دكمه با تمام دنیا ارتباط برقرار می‌كند. گاهی خواندن یك اعلامیه یا یك كتاب به بازداشت و حبس منجر می‌شد. چنین چیزی برای نسل‌های فعلی اصلا قابل تصور نیست.