پدر، مهر، آرامش
فرزند آیتا... جمی رابطه پدر و مادرش را یك رابطه صمیمی، شفاف و منطقی توصیف میكند و تعریف میكند كه در خانه كوچكشان، حدود وظایف و مسؤولیت هر كسی مشخص بود. احمد جمعی توضیح میدهد: در خانوادههای مردم جنوب معمولا نوعی روحیه مردسالارانه حكمفرماست، اما حاج آقا با همه رفتاری عادلانه داشتند. با این كه اداره چنین خانواده بزرگی با درآمد اندك، كار دشواری بود و طبیعتا مشكلات زیادی داشتیم، ولی ایشان همواره نسبت به همه مهربان و رئوف بودند و صبر خود را از دست نمیدادند. به همین دلیل هم كافی بود كسی مدت كوتاهی با ایشان محشور باشد تا برای همیشه به ایشان علاقهمند شود. خانواده ما یك خانواده كاملا سنتی و مذهبی بود و مادر ما هم در خانواده، از احترام خاصی برخوردار بودند. من هرگز به یاد ندارم سر و صدا یا بحث و دعوای مادر و پدرم را شنیده باشم. مادرم زن بسیار پرحوصله و صبوری بودند. به هر حال اداره یك خانواده پرجمعیت، آن هم در حالی كه خود ایشان هم جوان بود و نیازهای طبیعی یك جوان را داشت، كار سادهای نبود. مخصوصا كه همان طور كه اشاره كردم، عموها و پسرعموها هم با ما زندگی میكردند. پدر و مادرم كاملا وضعیت یكدیگر را درك و با یكدیگر همراهی میكردند. حاج آقا كاملا متوجه بار سنگینی كه روی دوش مادرم قرار گرفته بود، بودند و سعی میكردند با مدارا، صبر و محبت زیاد از سنگینی این بار كم كنند.
دختر یا پسر؟
احمد جمی درباره رابطه پدرش با خواهرها و برادرهایش میگوید: چون خواهرهایم از ما پسرها كوچكتر بودند، رعایت آنها را بیشتر از ما میكردند، ولی فقط به خاطر كوچكتر بودنشان، نه به خاطر دختر بودنشان. پدر به همه محبت یكسان داشتند و تفاوتی بین بچهها قائل نبودند.
محبت، صبر و آرامش
فرزند آیتا... جمی معتقد است كه معمولا روحانیون دوست دارند فرزندانشان راه آنها را ادامه بدهند اما توضیح میدهد كه در خانواده آنها چنین توقعاتی وجود نداشت. احمد جمی میگوید: پدر فقط مایل بودند كه ما تحصیلاتمان را تا مقاطع بالا ادامه بدهیم، اما در مورد انتخاب رشته یا كار به هیچ وجه اجباری در كار نبود. همیشه پیگیر وضعیت درسی ما بودند و اگر میدیدند تلاش نمیكنیم، با زبانی نرم انتقاد میكردند، اما باز سرزنش در كار نبود. همین محبت سرشار و صبر و آرامش ایشان باعث میشد ما خودمان دوست نداشته باشیم ایشان از دستمان ناراحت شوند و هر وقت هم مكدر میشدند، نهایت سعی خود را میكردیم از دلشان بیرون بیاوریم. صفاتی چون صبر، مهربانی، تقوا، زهد و امثالهم را باید دید و لمس كرد و خیلی در توصیف نمیگنجد، اما مجموعه اینها از فرد، یك شخصیت برجسته میسازد و او را نزد دوستان محبوب و نزد دشمنان محترم میكند. پدرم انسان خودساختهای بودند و مناعت طبع ایشان نظیر نداشت. حتی در دورههایی كه از لحاظ مالی در فشار بودیم، ایشان همچنان طبع بسیار بلندی داشتند.
هرگز ندیدم از زندگی گلایه و شكایت كنند یا جز از خدا از كسی كمك بخواهند و نیازشان را نزد كسی مطرح كنند. البته نقش مادربزرگمان را نباید نادیده گرفت. حاج آقا پدرشان را خیلی زود از دست دادند و مادربزرگمان، هم پدری و هم مادری كردند و در برابر هیچ مشكلی از خود ضعف نشان ندادند. ایشان با این كه خودشان شش فرزند داشتند، دو فرزند برادر شوهرشان را هم آوردند و بزرگ كردند. بچهها هم در سنی نبودند كه بتوانند كمكی بكنند، اما ایشان محكم ایستاد و برای همه آنها هم پدری و هم مادری كرد. ایشان بسیار زن مقاوم و پرقدرتی بود.
یك خط قرمز و دیگر هیچ
آیتا... جمی آن طور كه فرزندش میگوید، بر فرزندانش چندان سخت نمیگرفته و گویا فقط یك خط قرمز جدی داشته كه فرزندش آن را این طور تشریح میكند: تنها حساسیت حاج آقا درباره مراعات مسائل و احكام دینی بود و وقتی تنبلی میكردیم، با اخم ناراحتی خود را نشان میدادند، اما سر و صدا و دعوا در كار نبود. ایشان اساسا اهل دعوا و سر و صدا نبود. ما هم به قدری به ایشان علاقه داشتیم كه با یك اخم ایشان، حساب كارمان را میفهمیدیم. هنوز هم با این كه كلا شیوههای تربیتی عوض شده، باز هم پدر و مادرانی كه كمتر تحكم میكنند و صبر بیشتری دارند، در كارشان موفقترند.