نگاهی به كتاب «خانم! فردا كوچ است» كه خواننده را با خود به یك سفر تاریخی و زیارتی میبرد
كجاوهنشینها
اطلاعات فوری
عنوان: خانم! فردا کوچ است
زیرعنوان: سفرنامه سکینه سلطان
تحقیق: کیانوش کیانی، رسول جعفریان
ویرایش: زهرا صالحیزاده
ناشر: اطراف
تعداد صفحات: 192
قیمت: 26 هزار تومان
پیشبینی زمان مطالعه: 1 تا 3 روز
احسان سالمی / روزنامهنگار
«اگر شما زنی از یك خانواده متوسط تهرانی در عهد ناصرالدینشاه بودید، برای تفریح و خوشگذرانی در پایتخت و اطرافش، فقط چند گزینه داشتید: بقعه بیبی زبیده، سیده ملكخاتون، امامزاده گل زرد یا آل علی، امامزاده معصوم، حضرت عبدالعظیم(ع) و دو گورستان سر قبر آقا و چهارده معصوم.» اما در همین دوران زنانی بودند كه توانستند به سفرهای طولانیتری بروند. آرزوی خیلی از زنان آندوره دیدن شهرهای مذهبی جهان اسلام و زیارت مزار امامان بود.
زنان متمولی كه اذن و اجازه شوهر را داشتند میتوانستند در یك سفر طولانی به حج و عتبات بروند. تعداد بسیار كمی از این زنان سواد و البته حوصله داشتند و شرح سفرشان را مكتوب كردند. نشر اطراف در مجموعه «سفرنامههای قدیمی زنان» این سفرنامهها را منتشر میكند تا تصویر روشنتری از زنان و زندگی آن دوره را داشته باشیم. «خانم فردا كوچ است» سفرنامه سكینه سلطان (وقارالدوله)، تازهترین عنوان اینمجموعه است كه به تازگی منتشر و با استقبال مخاطبان روبهرو شده است.
سكینه سلطان یكی از همسران ناصرالدینشاه بوده كه پس از كشته شدن شاه به همسری معتصم الملك در آمد و در سال 1317 قمری سفرش را شروع كرد. سفری كه بیشتر از یكسال طول كشید و ماجراهای فراوانی داشت.
در فراق شوهری که شاه بود
به چه الفاظِ خوش
همسر دوم سكینه سلطان مناصبی مثل ریاست تجارت شیراز، كارگزاری بنادر فارس، كارگزاری استرآباد و عضویت در وزارت خارجه داشت. با وجود چنین همسری سكینه سلطان همچنان در غم از دست دادن ناصرالدین شاه میسوخت. او سفرش را چهار سال بعد از مرگ شاه آغاز میكند و در صفحات متعدد كتابچهاش از خاطرات شاه مینویسد و پشت سرش نفرینی هم به میرزا رضای كرمانی قاتل شاه میفرستد. «تمام روزها یك طرف، امروز یك طرف. دامن هزار تا گل. خدا رحمت كند شاه شهید (نورا... مضجعه) را. كاش حالا اینجا بود و این گلها را تماشا میكرد. حقیقت دیدن او زنده میكرد این صحراها را. هر روزی ده تا گلدان از این گلها میآورد و به چه الفاظِ خوش، تعریف و در روزنامهها تحریر میكرد. حقیقت این گلهای رنگ به رنگ همچه میان همدیگر باز شده مثل اندرون شاه شهید هم ماند كه هر روزه عصر خانمها هر یك، یك نوع لباس پوشیده و بزك كرده مثل طاووس مست میخرامیدند. انواع و اقسام ناز و كرشمه از هر یك مشاهده میشد كه چشم روزگار تا آن زمان ندیده بود و بعدها هم نخواهد دید اما این گلها شباهت دارد به خانم. آخ خدا لعنت كند كشنده شاهشهید و برهم زننده آن خانواده كه آدم آنی فراموش نمیكند.»
ویژگیهای نثر سكینه سلطان
در تفاوت ریشها!
نویسنده «خانم! فردا كوچ است» هم خیالپرداز است و هم به خوبی میتواند آنچه را كه میبیند توصیف كند. بیشتر توصیفهای او زمانی است كه وارد شهر و دیار جدیدی میشود و میخواهد آن چه را كه میبیند برای خوانندگانش شرح بدهد. «همه جا سبز و خرم و پر گل بود ولی بعضی از جاهایش مثل عربهای جوان كه ریششان كم است، این چمن هم بعضی جاها كم است؛ بعضی جاها مثل ریش ایرانیها پرپشت میباشد، اما این هوا و صفا، این كنار شط، حیف؛ هزار حیف كه من میان كجاوه نشسته و اسب ندارم كه به اختیار خود كنار آب راه بروم و صفای این جاها را نمیفهمم چون كه توی كجاوه هستم.»
سكینه سلطان طنزپرداز خوبی هم هست و تا جایی كه سختیهای چنین سفری اجازه بدهد، در نوشتهاش از این استعدادش استفاده میكند: «من خودم یك نفری دیشب بیشریك قبلهنما را گم كردم. ماشاءا... چشم نخوریم هر منزلی یك كدام، یك چیزی گم كنیم گویا تا كربلا، دیگر چیزی نداشته باشیم.»
شعر، ارزش افزوده متن
چه عرضها بكنم چون غریب دورانم
سكینه سلطان خوشذوق است و طبع شعر دارد. در قسمتهای مختلف كتاب شعرهایی آورده شده كه بعضی از آنها سروده نویسنده است. هر چند كه اینشعرها از نظر قوت شعری ارزش و اهمیت چندانی ندارند، اما خواندنشان در كنار متن كتاب شیرین است. «من از بس كه دلم گرفته بود از شدت گرما با قلم شكسته چند فرد شعر ناموزون بیمزه و بیمعنی گفتم برای خنده و خواندنش خوب است و عقلا خواهند بخشید. چونكه روز اول من عقلم كم بود امروز كه دیگر شدت گرما و طول ایام دریا هم هست با دل پریشان نوشتهام. شعر برای نوابه علیه شرف السلطنه به نظم آورده شد:
اجل بده تو امانم به سوی مكه رسم/ادای حج بنمایم كه هست ایمانم
پس از طواف و زیارت خدا مرا برسان/به آستان آن خاتم رسولانم
زیارت نبی و فاطمه و چهار امام/نصیب و قسمت من كن به حق قرآنم
پس از زیارت ایشان به سوی شام روم/به نزد حضرت زینب تصدقش جانم
چه گریهها كه نمایم به بیبیام زینب/ چه عرضها بكنم چون غریب دورانم...»