بصیرتی روزافزون
به طور معمول در طول چهار دهه انقلاب هر بار که حرکتی ضد انقلابی و ضد منافع ملی در ایران اتفاق می‌افتد مردم ایران همواره رفتاری مبتنی بر حمایت از اصل نظام جمهوری اسلامی، انقلاب و رهبری داشته‌اند. عوامل متعددی در شکل‌گیری این رفتار حمایت‌آمیز موثر و دخیل است.
نکته اول این‌که مردم ایران براساس پیشینه‌شناسی که در طول دوران مختلف تاریخ ایران اتفاق افتاده با هر حرکتی که منجر به تضعیف هویت ملی و برهم زدن وحدت و خدشه‌دار شدن توانمندی کشور باشد مخالفند.
نکته بعدی، مرتبط با شناختی است که مردم از اسلام، مکتب تشیع، امامت و ادامه آن در عصر غیبت دارند. همچنین مردم ایران پایبند به تمامیت ارضی و وحدت ملی‌اند و کشور را متعلق به نسل آینده می‌دانند. از این رو نمی‌خواهند سرزمینشان آسیب ببیند. مردم در شکل‌گیری انقلاب اسلامی نقش داشتند و خود ایجادکننده این انقلاب بودند و به آن رای دادند و می‌خواهند سرنوشتشان را در دستان خود بگیرند و تجربیات انقلابی خود را تکمیل کنند و آن را تداوم بخشند.
مردم ایران در سال‌های بعد از انقلاب نسبت به حرکت‌های تخریب‌گرایانه ضد انقلاب داخلی و خارجی در کشور آگاهی پیدا کردند و در این زمینه بصیرت دارند. آنها به این باور رسیده‌اند که تصمیمات رهبری انقلاب اسلامی در گذشته و حال حاضر کاملا به نفع کشور است. از این رو با ایمان و شناخت کافی و نه مبتنی بر تقلید کورکورانه به این رهنمودها توجه می‌کنند.
باید به این نکته توجه داشت که واکنش‌‌های مردم به حرکات آشوبگرانه 88، 96 و 98 مانع از این نشد که انتقادها نسبت به سیاست‌ها، مجریان سیاست و دستگاه‌های اجرایی و برخـــــی دستگاه‌های دیگر فراموش شود و مردم به موقع و براساس معیارهای قانونی، انتقادات خود را نسبت به عملکردها مطرح می‌کنند و حق مخالفت، نقد و اعتراض به سیاست‌ها و مجریان سیاست‌ها را برای خود محفوظ می‌دانند.
مردم ایران به این بصیرت رسیده‌اند که عملکرد خارجی‌ها اعم از غربی و شرقی در برخی کشورهای همسایه و منطقه چیزی جز تخریب و تاراج ثروت‌های ملی نبوده و از این رو به‌طور کلی نسبت به بیگانگان قطع امید کرده‌اند و این باور عمومی تقویت شده است که ایرانی باید دست روی زانوی خود بگذارد و بلند شود. این روحیه با توجه به واکنش مردم نسبت به هر اغتشاشی نشان از تقویت این باور دارد و و امید است به‌واسطه همین ایمان و اعتقاد زمینه برای ادامه مسیر توسط نسل‌های آینده فراهم شود.
نکته اول این‌که مردم ایران براساس پیشینه‌شناسی که در طول دوران مختلف تاریخ ایران اتفاق افتاده با هر حرکتی که منجر به تضعیف هویت ملی و برهم زدن وحدت و خدشه‌دار شدن توانمندی کشور باشد مخالفند.
نکته بعدی، مرتبط با شناختی است که مردم از اسلام، مکتب تشیع، امامت و ادامه آن در عصر غیبت دارند. همچنین مردم ایران پایبند به تمامیت ارضی و وحدت ملی‌اند و کشور را متعلق به نسل آینده می‌دانند. از این رو نمی‌خواهند سرزمینشان آسیب ببیند. مردم در شکل‌گیری انقلاب اسلامی نقش داشتند و خود ایجادکننده این انقلاب بودند و به آن رای دادند و می‌خواهند سرنوشتشان را در دستان خود بگیرند و تجربیات انقلابی خود را تکمیل کنند و آن را تداوم بخشند.
مردم ایران در سال‌های بعد از انقلاب نسبت به حرکت‌های تخریب‌گرایانه ضد انقلاب داخلی و خارجی در کشور آگاهی پیدا کردند و در این زمینه بصیرت دارند. آنها به این باور رسیده‌اند که تصمیمات رهبری انقلاب اسلامی در گذشته و حال حاضر کاملا به نفع کشور است. از این رو با ایمان و شناخت کافی و نه مبتنی بر تقلید کورکورانه به این رهنمودها توجه می‌کنند.
باید به این نکته توجه داشت که واکنش‌‌های مردم به حرکات آشوبگرانه 88، 96 و 98 مانع از این نشد که انتقادها نسبت به سیاست‌ها، مجریان سیاست و دستگاه‌های اجرایی و برخـــــی دستگاه‌های دیگر فراموش شود و مردم به موقع و براساس معیارهای قانونی، انتقادات خود را نسبت به عملکردها مطرح می‌کنند و حق مخالفت، نقد و اعتراض به سیاست‌ها و مجریان سیاست‌ها را برای خود محفوظ می‌دانند.
مردم ایران به این بصیرت رسیده‌اند که عملکرد خارجی‌ها اعم از غربی و شرقی در برخی کشورهای همسایه و منطقه چیزی جز تخریب و تاراج ثروت‌های ملی نبوده و از این رو به‌طور کلی نسبت به بیگانگان قطع امید کرده‌اند و این باور عمومی تقویت شده است که ایرانی باید دست روی زانوی خود بگذارد و بلند شود. این روحیه با توجه به واکنش مردم نسبت به هر اغتشاشی نشان از تقویت این باور دارد و و امید است به‌واسطه همین ایمان و اعتقاد زمینه برای ادامه مسیر توسط نسل‌های آینده فراهم شود.