اصول ثابت است روش را تغییر بدهیم
یادداشت: مهدی علی‌اكبرزاده كارشناس مسائل آموزش و پرورش
زمانی كه مدارس بعد از انقلاب باز شد، من اول دبیرستان بودم و خب طبیعتا شرایط مدرسه و نوع نگرش‌ها تغییر كرده بود و ما به عنوان دانش‌آموز، این تغییر را كاملا احساس می‌كردیم. در آن سال‌ها، یك‌سری تشكل‌ها مانند گروه هنری انجمن اسلامی در مدرسه ایجاد شد كه من با جان و دل در آنها شركت می‌كردم و این فعالیت‌های فرهنگی -هنری مثل سرود، تئاتر، نقاشی و طراحی برای ما خیلی جذاب بود و من خاطرات خیلی خوبی از آن روزها دارم؛ آنقدر كه انگیزه‌ای كه در من برای آینده كاری‌ام به وجود آمد، از همان دوران نشأت می‌گیرد. مهم این بود كه با شرایط ویژه و خاص آن زمان، یكرنگی و انسجام نگرش‌ها را در آحاد مردم كاملا احساس می‌كردیم و یك نوع برادری و هم‌خویشی و یكنوایی در وجود همه شكل گرفته بود؛ به همدیگر كمك می‌كردیم، دست هم را می‌گرفتیم و از هم دلخور نمی‌شدیم. زمانی كه من در نقش معلم، وارد آموزش و پرورش شدم، طبیعتا دوست داشتم كه اتفاقات خوش و شیرین آن روزها را كه در مدرسه تجربه كرده بودیم، برای بچه‌ها تكرار كنیم. تلاشمان این بود كه با توجه به تجربیات گذشته، شور یكنواختی و همنوایی را در دانش‌آموزان به وجود بیاوریم و ادامه بدهیم. همه اینها نیازمند دوباره به آن وحدت، همكاری و تعاون بود. برای همین در برگزاری مسائل پرورشی مثلا دهه فجر، باید دقت به خرج می‌دادیم. مثلا اجرای گروه سرود در ظاهر نوعی همخوانی بود، اما هدف این بود كه بچه‌ها بدانند اگر یك نفر صدایش در این گروه همخوانی نداشته باشد، كار خوبی نخواهد بود و به همین طریق، همكاری و وحدت را به بچه‌ها آموزش بدهیم. اما تفاوتی در این میان وجود داشت؛ این‌كه در اوایل انقلاب، درس در اولویت همه مسائل نبود، بلكه موضوعات اخلاقی، اعتقادی و انسانیت در صدر همه مسائل بود و خب برای همین هم یك نفر، درسش را فدای حضور در جبهه و رشادت‌های خودش می‌كرد. اما حالا چه؟ حالا برعكس شده است و به دوره درس‌زدگی و نمره گرفتن و اولویت پیدا كردن كارنامه رسیده‌ایم. پس اینجا یك اشكالی وجود دارد و شاید ما مقصر هستیم و با روش‌های غلط، بچه‌هایمان را درس‌زده كرده‌ایم. موضوع این است كه اصول ما از اول انقلاب تا به امروز تغییر نكرده، اما شاید روش‌های نامناسبی را برای انتقال این اصول انتخاب كرده‌ایم كه بعضی از مسائل كمرنگ یا فراموش شده است. واقعیت این است كه روش‌های قدیمی در دنیای امروز دیگر جواب نمی‌دهد و باید خودمان را جای دانش‌آموزان بگذاریم و ببینیم به چه خوراكی نیاز دارند و چقدر خوب است كه با سلیقه امروزی بچه‌ها همخوانی باشد. مثلا در آن زمان، رایانه وجود نداشت، اما حالا می‌شود از طریق الكترونیكی و فضای مجازی، خیلی از این اصول اخلاقی و ارزشی را پیش برد و همان اصول را در قالبی جدید و باب میل فرزندانمان ارائه بدهیم.