به رنگ امید

در یك گوشه از سالن بزرگ بخش پرتودرمانی، یك میز ساده گذاشته‎اند. چند صندلی دور میز چیده شده و چند نفری هم روی صندلی‎ها نشسته‎اند. روی میز پر از خرده كاموا، پارچه و عروسك است. چند برگه نقاشی هم روی میز قرار دارد. اینجا همه با رنگ‌وروی پریده، لبخند به لب دارند و كار هنری می‎كنند. اینجا میز هنردرمانی است. این را آرزو می‎گوید؛ زنی كه شش سال پیش به بیماری سرطان مبتلا شد. بعد از گذراندن دوره‎های درمان، آرزو به صورت داوطلب در بیمارستان حضور پیدا كرد تا كمی درد بیماران را كاهش دهد. حالا با تكه‎های كاموا و پارچه، به بیماران، آموزش می‎دهد. عروسك درست‌كردن، از كارهایی است كه آنها انجام می‎دهند. یك‌عروسك اما برای همه اعضای بخش از همه عزیزتر است. عروسك كوچك و ساده‎ای كه با تكه‎های پارچه درست می‎شود، موهای بافتنی دارد و با چشمان كوچك و مژه‎های بلند به سازنده زل می‎زند. عروسكی كه نامش «آرام جان» است و هر بیماری هم یك آرام جان، دارد. عروسكی كه مخصوص درددل كردن ساخته شده است و بیماران از دردها، مشكلات و از ناتوانی‎های‌شان به او می‎گویند. عروسك‎هایی كه سنگ صبور بیماران سرطانی این بخش است. آرزو درباره اسم این عروسك می‎گوید: «این عروسك با این كاركرد متولد شد اما باید یك اسم خوب می‎داشت. به این فكر ‎كردم كه باید یك نام خاص داشته باشد؛ نامی كه برازنده این عروسك است.» آرزو اما هیچ اسمی را پیدا نمی‎كند . حتی در فضای مجازی هم به جست‌وجو می‌پردازد، اسمی اما دلش را نمی‌برد. یك شب كه خیلی در فكر و خیال بوده، خوابی می‌‎بیند؛ خوابی كه در آن، كسی به او می‌گوید، اسم عروسك را آرام جان بگذار. همین می‎شود كه آرام جان، متولد می‌شود. ماجرای كمك كردن آرزو، خیلی جالب است و به شش سال پیش برمی‎گردد؛ به زمانی كه در اتاق‌های ساكت، ناامید و افسرده، دوران درمانش را می‌گذراند. یك روز اما یك بیمار بهبودیافته به اتاقش می‌آید و به او یك بستنی تعارف می‌كند و از بهبود می‌گوید. آرزو می‎گوید كه همین باعث می‎‌شود نیرو بگیرد و با سرطان بجنگد. اثری كه همان چند لحظه روی او می‌گذارد، باعث می‌شود او با خود پیمان ببندد تا بعد از درمان، به دیگران كمك كند. حالا او شش سال است داوطلبانه و رایگان، به بیماران دیگر مشاوره می‌دهد و به آنها عروسك درست كردن و بافتنی آموزش می‌دهد.  روی دیوار بخش، پر از نقاشی‌های رنگی است؛ نقاشی‌هایی پر از رنگ‌های شاد. خیلی از نقاشی‌ها را كودكان كشیده‌اند اما خیلی‎های دیگر را بیمارانی كه روزی سرطان داشته‌اند، نقاشی‎ كرده‌اند. نقاشی‌هایی كه همه رنگ امید دارند.