در جست‌وجوی دلایل نتایج ضعیف نمایندگان فوتبال ایران در آسیا
چقدر بدیم ما!
دو هفته از مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا می گذرد اما سهم چهار نماینده کشورمان که اتفاقا سرحال هم هستند و در کورس قهرمانی لیگ برتر قرار دارند، فقط یک برد از 8 مسابقه بوده است! چه اتفاقی در حال رخ دادن است؟ آیا 27 سال بعد از آخرین قهرمانی یک تیم ایرانی در آسیا، حالا باید سقف آرزوهایمان را به اندازه صعود از مرحله گروهی این رقابتها پائین بیاوریم؟ چه عاملی باعث شده، این بار ضعیف تر از همیشه در ضیافت فوتبال باشگاهی آسیا حاضر باشیم؟ این حجم از اشتباهات فردی، عدم تمرکز و خستگی از کجا نشات می گیرد؟ سهم سازمان لیگ در فشردگی بازی ها چقدر است؟ سوت های اشتباه داوران چقدر در این ناکامی نقش دارد؟ خود باشگاه ها چقدر در بوجود آمدن شرایط کنونی نقش دارند؟ روی سئوال آخر باید کمی بیشتر مکث کرد. باشگاه ها خودشان قبول کردند میزبان دور رفت نباشند و حالا گلایه ها از خستگی سفرهای بیرون از خانه است. باید بپذیریم که سهم بیشتری از تقصیر، این بار به گردن خود باشگاه هاست.
پرسپولیس، قهرمان سه دوره فوتبال ایران با فوجی از ستاره دارنده بهترین خط دفاعی لیگ، پایش كه به آسیا باز می‌شود در هر بازی 2 گل می‌خورد.
سپاهان هم با وجود برتری 4 بر صفر مقابل العین، در مصاف با السد قطر هیچ نشانی از یك تیم منجسم نداشت و با خوردن 3 گل در كمتر از 30 دقیقه، تیمی آسیب پذیر در خط دفاعی نشان داد. سپاهان هم مثل پرسپولیس یكی از بهتر ین خط دفاعی‌های لیگ برتر را دارد، اما انگار در آسیا داستان كاملا متفاوت است. وقتی استقلال، در مصاف با تیم نه چندان خوب الشرطه عراق امتیاز از دست می‌دهد، این تفاوت‌ها بیشتر آشكار می‌شود. تیمی كه در بیش از 70 درصد بازی‌هایش 2 گل یا بیشتر به ثمر رسانده، در آسیا خیلی راحت به حریفانش اجازه گلزنی می‌دهد ولی به همان راحتی كه گل می‌خورد نمی‌تواند دروازه حریفان را تهدید كند. وقتی تیم‌هایی نظیر استقلال، پرسپولیس و سپاهان، از 6 مسابقه خود، سر جمع 6 امتیاز هم كسب نمی‌كنند، طبیعی است كه تیم نوپای شهرخودرو هم در اولین تجربه آسیایی‌اش، بیاید و با خوردن 5 گل، هر دو بازی نخستش را ببازد.
صدرنشینی کاذب
فوتبال ایران تا همین دو ماه پیش، داشت روزشمار پنج ساله صدرنشین بودن خودش در رده‌بندی آسیایی فیفا را افزایش می‌داد، اما وقتی پای لیگ قهرمانان آسیا به میان می‌آید، باید در حسرت یك برد باقی بمانیم و با كارنامه ضعیف یك برد در 8 بازی كنار بیاییم. اشكال كار كجاست؟
وقتی پای صحبت‌های محمد‌حسن انصاری‌فرد می‌نشینیم از فشردگی بازی‌ها می‌گوید: «پرسپولیس در ۲۴ روز با تراكتورسازی، صنعت نفت و استقلال سه تیم مدعی قهرمانی و كسب سهمیه آسیا و دو تیم الدحیل و الشارجه قهرمانان فصل گذشته قطر و امارات بازی كرد و از پنج روز دیگر در فاصله هشت روز نیز باید با سپاهان، شهرخودرو و التعاون صدرنشین گروه رقابت كند و این یعنی برگزاری هشت بازی سخت و دشوار در فاصله ۳۷ روز كه كار را سخت كرده است.»
این فشردگی قطعا برای سه تیم استقلال، سپاهان و شهرخودرو هم وجود دارد. اما آیا دیگر تیم‌های قاره آسیا با فشردگی رقابت‌های داخلی و آسیایی مواجه نیستند؟ الاهلی عربستان، در حالی مقابل استقلال به پیروزی رسید كه 72 ساعت قبل، در لیگ عربستان به میدان رفته بود.
دیپلماسی ضعیف
دیگر موضوع مساله‌ساز، داوری است كه حالا دیگر به مساله همیشگی فوتبال ایران و كنفدراسیون فوتبال آسیا تبدیل شده. در مورد گلی كه ارسلان مطهری به الاهلی زد، هنوز هم حرف و حدیث وجود دارد و خیلی‌ها آن را سالم می‌دانند. گل اول الشارجه به پرسپولیس هم در موقعیت مشكوك به آفساید به ثمر رسید، اما این هم بهانه خوبی برای توجیه ناكامی نمایندگان فوتبال ایران در آسیا نیست. در واقع علت اصلی نتایج ضعیف ایرانی‌ها را این بار باید در دیپلماسی ضعیف فوتبال ایران و البته نفوذ كشورهای عربی در كنفدراسیون فوتبال آسیا جست‌وجو كرد. همان روزی كه نمایندگان چهار باشگاه ایرانی به مقر كنفدراسیون فوتبال آسیا رفتند و موافقت خود را به سلب میزبانی تیم‌های ایرانی در بازیهای دور رفت اعلام كردند، باید می‌دانستند در چه بازی دو سر باختی قدم گذاشته‌اند. این‌كه امیر قلعه نویی در نشست خبری بازی با السد می‌گوید؛ «در حق تیم‌های ایرانی ظلم می‌شود» حرف درستی است زیرا وقتی سه هفته اول را در كشورت و مقابل هواداران ایرانی به میدان نروی، با توجه به طولانی شدن مسافرت‌های هوایی و خستگی مفرط، عملا تا حد زیادی كسب امتیازات مهم سه بازی نخست را هم از دست می‌دهی و این یعنی فراهم شدن مقدمات حذف چهار نماینده ایران در مرحله گروهی. در واقع به همه دلایل قبلی كه باعث شد از آخرین قهرمانی ایران در آسیا 27 سال بگذرد، حالا باید ظلم afc را هم اضافه كرد. ظلمی كه قدرت و اعتبار فوتبال باشگاهی كشورمان را بیشتر از همیشه تضعیف كرده است.