دنیا دو حرفه
زهرا استادی
پدرم همیشه می‌گوید: دنیا دو حرف بیشتر ندارد؛ «تو»!
اوایل نمی‌فهمیدم.به مرور در ذهنم شکل گرفت. به‌قول خودش مانند ترشی جا افتاد! برایم جا افتاد وقتی گفت: اگه تو زندگیت ناامید شدی دنبال بهونه‌های صدمن‌یه‌غازی که مدام دنبال مقصره نباش.. برو دنبال خودت، خودت رو بگرد؛ مثل یک باستان شناس به عمق وجودت، عمیق سفر کن بابا خودت رو که بشناسی دیگه نیازی نیست درگیر شناخت دوست و دشمن بشی.
به اینجا که رسید اعتراض کردم. یعنی چه؟ باید بشناسم. اما او هم میان حرفم آمد: بایدی در کار نیست. چون با شناخت خودت، شدی مثل آهنربا و اطرافت پر می‌شه از آدم‌های شبیه به خودت! حتی اگر شکست خوردی نرو دنبال این‌که ببینی چی تو رو شکست. صبوری کن، خرده‌شیشه‌های درونت رو پاک کن اگه خسته شدی، به دنیا اعتراض نکن خستگی در کن و بعد دوباره ادامه بده.
دنیا یه مکانه واسه زندگی کردن. تو همه کاره نیستی که اندازه یه دنیا ازش توقع داشته باشی؟ یادت باشه باباجون! دنیای «تو» دو تا حرف بیشتر نداره پس یه کاری کن که دنیات حرف نداشته باشه.
اوایل نمی‌فهمیدم.به مرور در ذهنم شکل گرفت. به‌قول خودش مانند ترشی جا افتاد! برایم جا افتاد وقتی گفت: اگه تو زندگیت ناامید شدی دنبال بهونه‌های صدمن‌یه‌غازی که مدام دنبال مقصره نباش.. برو دنبال خودت، خودت رو بگرد؛ مثل یک باستان شناس به عمق وجودت، عمیق سفر کن بابا خودت رو که بشناسی دیگه نیازی نیست درگیر شناخت دوست و دشمن بشی.
به اینجا که رسید اعتراض کردم. یعنی چه؟ باید بشناسم. اما او هم میان حرفم آمد: بایدی در کار نیست. چون با شناخت خودت، شدی مثل آهنربا و اطرافت پر می‌شه از آدم‌های شبیه به خودت! حتی اگر شکست خوردی نرو دنبال این‌که ببینی چی تو رو شکست. صبوری کن، خرده‌شیشه‌های درونت رو پاک کن اگه خسته شدی، به دنیا اعتراض نکن خستگی در کن و بعد دوباره ادامه بده.
دنیا یه مکانه واسه زندگی کردن. تو همه کاره نیستی که اندازه یه دنیا ازش توقع داشته باشی؟ یادت باشه باباجون! دنیای «تو» دو تا حرف بیشتر نداره پس یه کاری کن که دنیات حرف نداشته باشه.