اول دفتر
جایزه خرابكاری
هدی برهانی / آموزگار
به دیوار سرد باران خورده كنار حیاط تكیه داده بودم و بچه‌ها را تماشا می‌كردم كه وسطی بازی می‌كردند. حواسم پرت روزهای خوش كودكی خودم شده بود. روزهایی كه بی‌دغدغه پیاده به مدرسه می‌رفتم.
خانه ما به مدرسه‌مان خیلی نزدیك بود و من سرویسی نبودم. بابا بیشتر وقت‌ها در سفر بود، برای همین هم وقت‌هایی كه می‌آمد ما حسابی كیفور بودیم و با برادرم مسابقه می‌گذاشتیم كه كدام یكی از ما فردا با او به مدرسه برود. آن موقع‌ها در مسیر رسیدن به مدرسه یك پارك خیلی بزرگ تازه تاسیس بود كه تاب و سرسره‌هایش هنوز بوی نویی می‌دادند.
یك صبح زمستانی در حالی كه چكمه‌های تازه‌ام را پوشیده بودم دست بابا را گرفتم تا به مدرسه برویم. وقتی به پارك رسیدیم با خواهش و تمنا او را راضی كردم تا بگذارد كمی بازی كنم. بابا من را گذاشت روی تاب و خودش آمد پشت من ایستاد به هل دادن. من غرق بازی بودم و تندتر و تندتر تاب می‌خوردم. همه‌چیز داشت خوب پیش می‌رفت تا این‌كه یكدفعه دستم از زنجیر تاب باز شد و بی‌هوا افتادم زمین. زدم زیر گریه. حالا مگر گریه‌ام بند می‌آمد؟
سر صبحی تمام محله را گذاشته بودم روی سرم. بابای بنده خدا هم هر قدر می‌گفت: «بچه جان چیزی نیست بازی همین است دیگر» به خرجم نمی‌رفت كه نمی‌رفت. خلاصه آن روز لنگ‌لنگان و با صورت اشكی به اجبار به مدرسه رفتم.
هنوز چیزی از ساعت‌های اولیه كلاس نگذشته بود كه دیدم پایم دارد از درد مرا می‌كشد. شلوارم را كشیدم بالا و دیدم بعععله! ساق پایم به قاعده یك‌كف دست كبود شده. دوباره زدم زیر گریه و این بار آنقدر گریه كردم تا از مدرسه به خانه زنگ زدند و مادرم را خواستند. مامان آمد و با ماشین مرا به خانه برد. در حالی كه چشم‌هایش فریاد می‌زدند چقدر دارد از دست من حرص می‌خورد، دنبه و خرما و زردچوبه را با هم می‌كوبید و آماده می‌كرد تا با دستمال به محل كوفتگی پایم ببندد.
خلاصه آن روز به شب رسید و بابا آمد خانه. یك كیسه سفید دستش بود و به پهنای صورت می‌خندید. خنده‌اش خنده شیطنت‌آمیز كودك خرابكاری بود كه می‌خواهد از دست مادرش فرار كند. واقعا هم همین بود و مامان حسابی عصبانی بود. بابا كه تا آن لحظه حرفی نزده بود دستش را توی كیسه برد و یك دسته كتاب نازك از آن بیرون آورد و با صدایی پر از خنده گفت: «اینم سرگرمی روزای خونه‌نشینی برای این‌كه بخونی و مامانت رو اذیت نكنی.»
مامان در حالی كه خشم و خنده‌اش قاطی شده بود یك «واقعا كه» كش‌دار نثار جمع كرد و رفت. دو قدم بیشتر نرفته بود كه یكدفعه همه‌مان زدیم زیر خنده. و این‌گونه بود كه من برای اولین‌بار خرابكاری كردم و یك عالمه كتاب هدیه گرفتم!
خانه ما به مدرسه‌مان خیلی نزدیك بود و من سرویسی نبودم. بابا بیشتر وقت‌ها در سفر بود، برای همین هم وقت‌هایی كه می‌آمد ما حسابی كیفور بودیم و با برادرم مسابقه می‌گذاشتیم كه كدام یكی از ما فردا با او به مدرسه برود. آن موقع‌ها در مسیر رسیدن به مدرسه یك پارك خیلی بزرگ تازه تاسیس بود كه تاب و سرسره‌هایش هنوز بوی نویی می‌دادند.
یك صبح زمستانی در حالی كه چكمه‌های تازه‌ام را پوشیده بودم دست بابا را گرفتم تا به مدرسه برویم. وقتی به پارك رسیدیم با خواهش و تمنا او را راضی كردم تا بگذارد كمی بازی كنم. بابا من را گذاشت روی تاب و خودش آمد پشت من ایستاد به هل دادن. من غرق بازی بودم و تندتر و تندتر تاب می‌خوردم. همه‌چیز داشت خوب پیش می‌رفت تا این‌كه یكدفعه دستم از زنجیر تاب باز شد و بی‌هوا افتادم زمین. زدم زیر گریه. حالا مگر گریه‌ام بند می‌آمد؟
سر صبحی تمام محله را گذاشته بودم روی سرم. بابای بنده خدا هم هر قدر می‌گفت: «بچه جان چیزی نیست بازی همین است دیگر» به خرجم نمی‌رفت كه نمی‌رفت. خلاصه آن روز لنگ‌لنگان و با صورت اشكی به اجبار به مدرسه رفتم.
هنوز چیزی از ساعت‌های اولیه كلاس نگذشته بود كه دیدم پایم دارد از درد مرا می‌كشد. شلوارم را كشیدم بالا و دیدم بعععله! ساق پایم به قاعده یك‌كف دست كبود شده. دوباره زدم زیر گریه و این بار آنقدر گریه كردم تا از مدرسه به خانه زنگ زدند و مادرم را خواستند. مامان آمد و با ماشین مرا به خانه برد. در حالی كه چشم‌هایش فریاد می‌زدند چقدر دارد از دست من حرص می‌خورد، دنبه و خرما و زردچوبه را با هم می‌كوبید و آماده می‌كرد تا با دستمال به محل كوفتگی پایم ببندد.
خلاصه آن روز به شب رسید و بابا آمد خانه. یك كیسه سفید دستش بود و به پهنای صورت می‌خندید. خنده‌اش خنده شیطنت‌آمیز كودك خرابكاری بود كه می‌خواهد از دست مادرش فرار كند. واقعا هم همین بود و مامان حسابی عصبانی بود. بابا كه تا آن لحظه حرفی نزده بود دستش را توی كیسه برد و یك دسته كتاب نازك از آن بیرون آورد و با صدایی پر از خنده گفت: «اینم سرگرمی روزای خونه‌نشینی برای این‌كه بخونی و مامانت رو اذیت نكنی.»
مامان در حالی كه خشم و خنده‌اش قاطی شده بود یك «واقعا كه» كش‌دار نثار جمع كرد و رفت. دو قدم بیشتر نرفته بود كه یكدفعه همه‌مان زدیم زیر خنده. و این‌گونه بود كه من برای اولین‌بار خرابكاری كردم و یك عالمه كتاب هدیه گرفتم!