در راه رسیدن به تو...
همه ما در فهرست کار های اول سالمان کلی مشغله و فعالیت و خلاصه جملات «امسال دیگر باید فلان کار را انجام بدهی»، ردیف می کنیم تاخاطرمان جمع شود که عمرمان مفید بوده و جوری زندگی کرده‌ایم که دوست داشته‌ایم. حتی با نوشتنش هم انگار نیمی از کار را پیش برده‌ایم و خلاصه همه این کارها می شود قدم به قدم تا رسیدن به «آرامش».
حالمان خوب می شود اگر فیلم مورد علاقه ای را که نوشته بودیم ببینیم، کتابی را که سال ها برنامه ریزی کرده بودیم بالاخره بخوانیم یا به آن قرار دو نفره‌ای را که با خدا رأس فلان ساعت گذاشته بودیم، عمل کنیم. حال که خوب شود، آدم آرام می شود؛ اما انگار تا روزی که وداع پر شکوهی با دنیا داشته باشیم هزار کار نکرده داریم و هزار راه نرفته...
زهرا قربانی
آدرس
کلاف این شماره از جایی شروع شد که از این سر خیابان تا آن سر خیابان را که خودش اندازه نیم ساعت راه بود، دوبار طی کرده بودم و سومین بار بود از جلوی دانشکده فنّیِ نمی‌دانم چی چی رد شدم.
آدرس دستم بود و فونت گوشی را بزرگ کرده بودم که کوری ناشی از استرس یک "و" را هم جا نگذارد و یک آهنگ آرام حزن آلود را گذاشته بودم در گوشم پخش شود، که صدای شهر اضطرابم را بیشتر نکند و همراه با آن گاهی زیر لب یک صلوات با نگاهی ملتمسانه حواله آسمان می کردم.
آدرس بودها، ولی برای ادامه راه کافی نبود. با خودم گفتم یعنی تا به مقصد نرسیم، هیچ راهی برای آرامش وجود ندارد؟!
لوکیشن یا همان موقعیت
خلاصه با هزار بدبختی و زبان خارجکی لوکیشن(همان موقعیت فارسی خودمان) را سرچ کردم اما گوگل مپ هم انگار تا یک جایی رسالت راهنمایی را بردوش داشت و نیمه های راه اینترنت گوشی را برای همراهی کافی نمی‌دید و عمل پیوند فیلترشکن‌های مختلف را هم یکی پس از دیگری پس می زد و من ماندم، هاج و واج وسط راه. اما فهمیدم یک راه رسیدن به آرامش در مسیری که هدفش را چندان نمی‌دانی، همین داشتن نقشه است.
فرستاده
سر چرخاندم بلکه یک نفر را در آن خیابان خلوت پیدا کنم وآدرس را نشانش بدهم که چشمم خورد به یک پیرزن بانمک که با یک کیسه گوجه‌فرنگی از کنار دیوار آرام به سمتم می‌آمد. باسرعت به سمتش رفتم و گفتم: حاج‌خانم، شما می‌دونید خیابان فلان کجاست؟
گفت: خدا قسمتم نکرده!
من که در آن گیر و دار اصلا مغزم کار نمی کرد باخودم داشتم فکر می کردم منظورش چیست و واقعا چرا دارد مسخره می کند؛ که ادامه داد: مکه را می‌گویم. هنوز حاجیه نشدم ولی آدرسی که می گویی نزدیک خانه‌مان است. اما ادامه اش را باید خودت پیدا کنی.
کیسه گوجه فرنگی را بااصرار گرفتم و تا خانه شان همراهی اش کردم. آرام‌آرام که می رفتیم از آن حرف هایی زد که آدم یادش نمی رود و هزار بار هم با خودش تکرار می‌کند. گفت: معلومه نگران و ناآرومی...
ماآدما وقتی آرامش نداریم که از تکیه گاهمون جدا بشیم...
عزیزم کجایی دقیقا کجایی؟
راهنما داشتن هم چیز خوبی است. کاش پیرزن تا خود خود مقصد با من بود. اما حیف!
به ذهنم رسید زنگ بزنم به میزبان گرامی و داد و هوار کنم که این آدرس چپ اندر قیچی که دادی اگر تا یک دقیقه دیگر پیدا نشود من عمرا برای چهارمین بار زیر این آفتاب خیابان پیمایی نمی کنم. دودوتا چهارتا که کردم من نیاز داشتم که ببینمش نه او... (خب حق بدهید. حتما قبول دارید آدم استرس که می گیرد،گیج که می‌شود هیچ،اعصابش هم به هم می ریزد)
اما آنقدر عصبانی بودم که تا الو را پشت تلفن ادا کرد، شروع کردم یک نفس به غر غر!
کلمه که کم آوردم با لحن دلنشینی گفت:«عزیزم آروم باش! چیزی نشده...یک ساعتی دیر کردی...آن خیابانی که هستی را مستقیم بیا و بپیچ توی فلان خیابان... » او توضیح می‌داد و من پیش خودم گفتم عجب کاری کردم ها! اصلا اگر از اول با خودش حرف می‌زدم این همه استرس نداشتم.
گمشده‌ای به نام آرامش
ما آخر نفهمیدیم حضرت آدم(ع) گندم میل کردند یا سیب؛ اما از همان روز که از مبدا آرامش دور شدند و به قول پیرزن از تکیه‌گاه فاصله گرفتند و متوجه شدند روی زمین اند تا امروز، نسل اندر نسل در به‌در دنبال آرامش می‌گردیم و به هر مسیر و راهکاری چنگ می زنیم. از همان روز بود که تنها گمشده ما آرامش بود و هر چیزی که در آرزویش عمرمان تلف می شود هم یک ذره از آن رویای بزرگ...
اما هر آدمی یک جور با این گمشده مواجه می شود ...
خیلی دور، خیلی نزدیک
برخی به غیب و مبدا آرامش بی‌اعتماد و بلکه بی‌اعتقادند. نمی دانم مثال آن کوه نوردی که از ته دل خدا را صدا می زد، شنیده اید یانه! بگذارید از اول برایتان بگویم:«کوهنوردی از ارتفاع به پایین پرت می‌شود و از قضا بین راه طنابش به جایی گیر می‌کند و بین زمین و هوا معلق می‌ماند. در این حالت از خدا کمک می‌خواهد و از عمق وجود فریاد می‌زند. ناگهان صدایی در ذهنش می‌شنود که به او می گوید به من اعتماد کن. طناب را ببر و خودت را رها کن. اما هر چه با خود کلنجار می رود پیشنهاد آن صدا برایش منطقی به نظر نمی رسد و ترجیح می‌دهد به طناب آویزان بماند تا شاید او را پیدا کنند.»
تیتر هفته بعد روزنامه‌ها این بود:«کوهنوردی تنها در فاصله نیم متری زمین در اثر سرما جان باخت»
پدربزرگم همیشه می گفت فکر نکنی علم به وجود خدا کافی است ها...باید او را باور داشته باشی.
برخورد نزدیک از نوع سوم
وسط بازار راه می‌رفت. غلام ساده‌ای بود که سال به سال کسی به او محل خاصی نمی‌گذاشت. یکهو دید کودکی از پشت بام یک خانه افتاد. سریع گفت:«بایست». کودک در هوا معلق ماند تا او برسد و بغلش کند. همه در شگفتی کار او بودند و گفتند تو که هستی که این توانایی را داری؟ گفت من کسی نیستم. از خدا خواستم و او حرفم را گوش کرد. گفتند خدا چرا حرف ما را گوش نمی‌کند؟ گفت من یک عمر حرف خدا را گوش کردم و به او ایمان دارم. چرا یک بار من از او چیزی بخواهم و گوش نکند؟!
گزینه آخر
آخرش با خودت می گویی حالا که از مبدا آرامش دور هستم، باید به نقشه راهی که خودش معرفی کرده و راهنماهایی که آخرینشان هنوز ظهور نکرده است مراجعه کنم. یا هر وقت دلم‌گرفت می روم دو رکعت با او درد و دل می کنم. اما یک راه دیگر هم من کشف کرده ام. وقتی در مسیر پیاده روی اربعین قرار گرفتم و دیدم نه کسی نقشه دارد و نه راهنمایی وجود دارد. با مقصد هم که ارتباطی نداشتیم. اما همین جمع مومنانه دلمان را قرص می کرد در این راه طولانی.
کلاف این شماره از جایی شروع شد که از این سر خیابان تا آن سر خیابان را که خودش اندازه نیم ساعت راه بود، دوبار طی کرده بودم و سومین بار بود از جلوی دانشکده فنّیِ نمی‌دانم چی چی رد شدم.
آدرس دستم بود و فونت گوشی را بزرگ کرده بودم که کوری ناشی از استرس یک "و" را هم جا نگذارد و یک آهنگ آرام حزن آلود را گذاشته بودم در گوشم پخش شود، که صدای شهر اضطرابم را بیشتر نکند و همراه با آن گاهی زیر لب یک صلوات با نگاهی ملتمسانه حواله آسمان می کردم.
آدرس بودها، ولی برای ادامه راه کافی نبود. با خودم گفتم یعنی تا به مقصد نرسیم، هیچ راهی برای آرامش وجود ندارد؟!
لوکیشن یا همان موقعیت
خلاصه با هزار بدبختی و زبان خارجکی لوکیشن(همان موقعیت فارسی خودمان) را سرچ کردم اما گوگل مپ هم انگار تا یک جایی رسالت راهنمایی را بردوش داشت و نیمه های راه اینترنت گوشی را برای همراهی کافی نمی‌دید و عمل پیوند فیلترشکن‌های مختلف را هم یکی پس از دیگری پس می زد و من ماندم، هاج و واج وسط راه. اما فهمیدم یک راه رسیدن به آرامش در مسیری که هدفش را چندان نمی‌دانی، همین داشتن نقشه است.
فرستاده
سر چرخاندم بلکه یک نفر را در آن خیابان خلوت پیدا کنم وآدرس را نشانش بدهم که چشمم خورد به یک پیرزن بانمک که با یک کیسه گوجه‌فرنگی از کنار دیوار آرام به سمتم می‌آمد. باسرعت به سمتش رفتم و گفتم: حاج‌خانم، شما می‌دونید خیابان فلان کجاست؟
گفت: خدا قسمتم نکرده!
من که در آن گیر و دار اصلا مغزم کار نمی کرد باخودم داشتم فکر می کردم منظورش چیست و واقعا چرا دارد مسخره می کند؛ که ادامه داد: مکه را می‌گویم. هنوز حاجیه نشدم ولی آدرسی که می گویی نزدیک خانه‌مان است. اما ادامه اش را باید خودت پیدا کنی.
کیسه گوجه فرنگی را بااصرار گرفتم و تا خانه شان همراهی اش کردم. آرام‌آرام که می رفتیم از آن حرف هایی زد که آدم یادش نمی رود و هزار بار هم با خودش تکرار می‌کند. گفت: معلومه نگران و ناآرومی...
ماآدما وقتی آرامش نداریم که از تکیه گاهمون جدا بشیم...
عزیزم کجایی دقیقا کجایی؟
راهنما داشتن هم چیز خوبی است. کاش پیرزن تا خود خود مقصد با من بود. اما حیف!
به ذهنم رسید زنگ بزنم به میزبان گرامی و داد و هوار کنم که این آدرس چپ اندر قیچی که دادی اگر تا یک دقیقه دیگر پیدا نشود من عمرا برای چهارمین بار زیر این آفتاب خیابان پیمایی نمی کنم. دودوتا چهارتا که کردم من نیاز داشتم که ببینمش نه او... (خب حق بدهید. حتما قبول دارید آدم استرس که می گیرد،گیج که می‌شود هیچ،اعصابش هم به هم می ریزد)
اما آنقدر عصبانی بودم که تا الو را پشت تلفن ادا کرد، شروع کردم یک نفس به غر غر!
کلمه که کم آوردم با لحن دلنشینی گفت:«عزیزم آروم باش! چیزی نشده...یک ساعتی دیر کردی...آن خیابانی که هستی را مستقیم بیا و بپیچ توی فلان خیابان... » او توضیح می‌داد و من پیش خودم گفتم عجب کاری کردم ها! اصلا اگر از اول با خودش حرف می‌زدم این همه استرس نداشتم.
گمشده‌ای به نام آرامش
ما آخر نفهمیدیم حضرت آدم(ع) گندم میل کردند یا سیب؛ اما از همان روز که از مبدا آرامش دور شدند و به قول پیرزن از تکیه‌گاه فاصله گرفتند و متوجه شدند روی زمین اند تا امروز، نسل اندر نسل در به‌در دنبال آرامش می‌گردیم و به هر مسیر و راهکاری چنگ می زنیم. از همان روز بود که تنها گمشده ما آرامش بود و هر چیزی که در آرزویش عمرمان تلف می شود هم یک ذره از آن رویای بزرگ...
اما هر آدمی یک جور با این گمشده مواجه می شود ...
خیلی دور، خیلی نزدیک
برخی به غیب و مبدا آرامش بی‌اعتماد و بلکه بی‌اعتقادند. نمی دانم مثال آن کوه نوردی که از ته دل خدا را صدا می زد، شنیده اید یانه! بگذارید از اول برایتان بگویم:«کوهنوردی از ارتفاع به پایین پرت می‌شود و از قضا بین راه طنابش به جایی گیر می‌کند و بین زمین و هوا معلق می‌ماند. در این حالت از خدا کمک می‌خواهد و از عمق وجود فریاد می‌زند. ناگهان صدایی در ذهنش می‌شنود که به او می گوید به من اعتماد کن. طناب را ببر و خودت را رها کن. اما هر چه با خود کلنجار می رود پیشنهاد آن صدا برایش منطقی به نظر نمی رسد و ترجیح می‌دهد به طناب آویزان بماند تا شاید او را پیدا کنند.»
تیتر هفته بعد روزنامه‌ها این بود:«کوهنوردی تنها در فاصله نیم متری زمین در اثر سرما جان باخت»
پدربزرگم همیشه می گفت فکر نکنی علم به وجود خدا کافی است ها...باید او را باور داشته باشی.
برخورد نزدیک از نوع سوم
وسط بازار راه می‌رفت. غلام ساده‌ای بود که سال به سال کسی به او محل خاصی نمی‌گذاشت. یکهو دید کودکی از پشت بام یک خانه افتاد. سریع گفت:«بایست». کودک در هوا معلق ماند تا او برسد و بغلش کند. همه در شگفتی کار او بودند و گفتند تو که هستی که این توانایی را داری؟ گفت من کسی نیستم. از خدا خواستم و او حرفم را گوش کرد. گفتند خدا چرا حرف ما را گوش نمی‌کند؟ گفت من یک عمر حرف خدا را گوش کردم و به او ایمان دارم. چرا یک بار من از او چیزی بخواهم و گوش نکند؟!
گزینه آخر
آخرش با خودت می گویی حالا که از مبدا آرامش دور هستم، باید به نقشه راهی که خودش معرفی کرده و راهنماهایی که آخرینشان هنوز ظهور نکرده است مراجعه کنم. یا هر وقت دلم‌گرفت می روم دو رکعت با او درد و دل می کنم. اما یک راه دیگر هم من کشف کرده ام. وقتی در مسیر پیاده روی اربعین قرار گرفتم و دیدم نه کسی نقشه دارد و نه راهنمایی وجود دارد. با مقصد هم که ارتباطی نداشتیم. اما همین جمع مومنانه دلمان را قرص می کرد در این راه طولانی.