دلم می‌خواهد رویشان را کم کنید!
پیمان طالبی ادبیات
صبح زنگ زدم به غلامرضا طریقی. در سالروز درگذشت استاد، باید خاطرات و بزنگاه‌های زندگی‌اش را از شاگردانش جویا شد. آن هم حسین منزوی که تا بود، اقبال نداشت و بعد از مرگش همه به سویش حمله‌ور شدند تا از این نمد کلاهی برای خود بدوزند. طریقی خاطره‌ای برایم گفت من باب اعتماد به نفس بالایی که منزوی- به‌خاطر شعر و شاعرانگی‌اش- داشت و این که هیچ‌گاه از اصولی که به آن معتقد بود، کوتاه نیامد. از اینجا به بعدش حرف‌های غلامرضا طریقی، غزلسرای نام‌آشنای هم‌روزگارمان را می‌خوانید:
«خاطرم هست سال 1374 بود و من 18 سال داشتم. با حسین منزوی و چند شاعر جوان دیگر از زنجان به تهران آمدیم. ما آن وقت‌ها هرازگاهی با منزوی
این ور و آن ور می‌رفتیم اما این بار قصد کرده‌بودیم که همراه او به چند محفل و انجمن شعری هم برویم و اگر شد برای اولین بار شعری هم بخوانیم. یادم هست در خیابان انقلاب قدم می‌زدیم که فرخ تمیمی را دیدیم. منزوی بعد از سلام و احوالپرسی، وقتی می‌خواست ما را به تمیمی معرفی کند، با لحنی کنایه آمیز گفت: « این دفعه چندتا از بچه‌های زنجان رو همراه خودم آوردم که یکی از شعراشون به کل زندگی تو می‌ارزه!» آن هم تمیمی که در آن ایام تازه گزیده شعرهایش از نشر مروارید منتشر شده بود.
القصه رفتیم به انجمن غزل و منزوی در جایگاهی که برای بزرگان تدارک دیده بودند، نشست و ما که در شلوغی آنجا از دیدن فضا و آدم‌های مختلف بهت‌زده بودیم، پایین پای منزوی نشستیم. یادم هست آنجا منزوی یادداشتی نوشت و به دست من داد و هنوز هم آن را نگه‌داشته‌ام.
متن یادداشت این بود: «بر و بچه‌ها! وقتی به نام صدایتان کردند، دلم می‌خواهد محکم و با اعتماد به نفس شعر بخوانید. مخصوصا چندتایی بچه پررو روبه‌رویتان هستند که دلم می‌خواهد رویشان را کم کنید آن هم فقط با شعر خوب! کمی هم هوای هم را داشته‌باشید.»
آنهایی که منزوی «بچه پررو»یشان می‌خواند، کسانی بودند که در آن سال‌ها نامی در مطبوعات داشتند و هرکس برای شعرخوانی می‌رفت، پوزخند می‌زدند و مسخره‌اش می‌کردند.
هنگامی که مجری برنامه؛ علیشاه مولوی، منزوی را به پشت تریبون فراخواند، منزوی سخنرانی غرایی در باب غزل امروز کرد و با لحنی عتاب‌آمیز گفت شما فکر می‌کنید تمام شعر در تهران است، اما من شاعرانی شهرستانی سراغ دارم که شعرهایشان به مراتب از خیلی از پایتخت نشینان سرتر است و امروز هم چندتایی از آنها را با خودم آورده ام.
آن روزها منزوی مثل حالا اقبال عمومی نداشت و بعد از دو دفتر «با عشق در حوالی فاجعه» و «از شوکران و شکر»، حتی جمعی از خواص هم تصور می‌کردند منزوی دیگر شعر نمی‌گوید. اما از این ماجرا، اعتماد به نفس ویژه منزوی که ماحصل شعر و شاعرانگی‌اش بود، همواره در یاد من مانده‌است و این‌که پای اصولش می‌ماند و برای دم زدن از این اصول از کسی هراسی نداشت.»
«خاطرم هست سال 1374 بود و من 18 سال داشتم. با حسین منزوی و چند شاعر جوان دیگر از زنجان به تهران آمدیم. ما آن وقت‌ها هرازگاهی با منزوی
این ور و آن ور می‌رفتیم اما این بار قصد کرده‌بودیم که همراه او به چند محفل و انجمن شعری هم برویم و اگر شد برای اولین بار شعری هم بخوانیم. یادم هست در خیابان انقلاب قدم می‌زدیم که فرخ تمیمی را دیدیم. منزوی بعد از سلام و احوالپرسی، وقتی می‌خواست ما را به تمیمی معرفی کند، با لحنی کنایه آمیز گفت: « این دفعه چندتا از بچه‌های زنجان رو همراه خودم آوردم که یکی از شعراشون به کل زندگی تو می‌ارزه!» آن هم تمیمی که در آن ایام تازه گزیده شعرهایش از نشر مروارید منتشر شده بود.
القصه رفتیم به انجمن غزل و منزوی در جایگاهی که برای بزرگان تدارک دیده بودند، نشست و ما که در شلوغی آنجا از دیدن فضا و آدم‌های مختلف بهت‌زده بودیم، پایین پای منزوی نشستیم. یادم هست آنجا منزوی یادداشتی نوشت و به دست من داد و هنوز هم آن را نگه‌داشته‌ام.
متن یادداشت این بود: «بر و بچه‌ها! وقتی به نام صدایتان کردند، دلم می‌خواهد محکم و با اعتماد به نفس شعر بخوانید. مخصوصا چندتایی بچه پررو روبه‌رویتان هستند که دلم می‌خواهد رویشان را کم کنید آن هم فقط با شعر خوب! کمی هم هوای هم را داشته‌باشید.»
آنهایی که منزوی «بچه پررو»یشان می‌خواند، کسانی بودند که در آن سال‌ها نامی در مطبوعات داشتند و هرکس برای شعرخوانی می‌رفت، پوزخند می‌زدند و مسخره‌اش می‌کردند.
هنگامی که مجری برنامه؛ علیشاه مولوی، منزوی را به پشت تریبون فراخواند، منزوی سخنرانی غرایی در باب غزل امروز کرد و با لحنی عتاب‌آمیز گفت شما فکر می‌کنید تمام شعر در تهران است، اما من شاعرانی شهرستانی سراغ دارم که شعرهایشان به مراتب از خیلی از پایتخت نشینان سرتر است و امروز هم چندتایی از آنها را با خودم آورده ام.
آن روزها منزوی مثل حالا اقبال عمومی نداشت و بعد از دو دفتر «با عشق در حوالی فاجعه» و «از شوکران و شکر»، حتی جمعی از خواص هم تصور می‌کردند منزوی دیگر شعر نمی‌گوید. اما از این ماجرا، اعتماد به نفس ویژه منزوی که ماحصل شعر و شاعرانگی‌اش بود، همواره در یاد من مانده‌است و این‌که پای اصولش می‌ماند و برای دم زدن از این اصول از کسی هراسی نداشت.»