تنفس در هوای كتاب
حسام آبنوس / دبیر قفسه
شاید كتاب خریدن برای عده‌ای اتفاق ویژه‌ای نباشد و حتی تصور هم نكنند كه خریدن كتاب بتواند برای عده‌ای یك مساله مهم باشد. آری! خریدن كتاب برای عده‌ای (مثل نگارنده این خطوط) یك اتفاق است و خلا آن می‌تواند یك حفره عظیم در زندگی آنها باشد. البته طبیعی است كه این جمله خالی از اغراق نیست، ولی باید باور كنید كه كتاب خریدن به خصوص خریدی كه توام با رفتن به كتابفروشی باشد یك اتفاق مهم است. آن‌قدر مهم كه می‌توان آن را تشبیه به ماده مخدری كرد كه فرد معتاد به آن اعتیاد پیدا كرده و در صورت نرسیدن به موقع آن چرخ زندگی متوقف میشود و جز به ماده مخدر به چیز دیگری فكر نمی‌كند. این تصور زمانی برایم عینی و ملموس شد كه در روزهای كرونایی كه همه به اجبار در قرنطینه به سر می‌بردند و بیرون رفتن را به حداقل رسانده بودند، به طور اتفاقی متوجه شدم كه یكی از دوستان كتابفروشم (علی رُكاب، كتابفروشی اسم) برای ارسال‌های اینترنتی وارد كتابفروشی میشود و با همكارانش درها را می‌بندند و آنجا سفارش‌های مشتریان خود را آماده می‌كنند تا به دست‌شان برسد. یكی از روزهایی كه شیفت كاری‌ام بود حین بازگشت با او تماس گرفتم تا برای دقایقی هم كه شده وارد كتابفروشی شوم و لابه‌لای قفسه كتاب‌ها بچرخم و هوای كتاب‌ها را نفس بكشم.
وقتی رسیدم جلوی كتابفروشی در را به رویم باز كرد و داخل شدم. سر از پا نمی‌شناختم. باورم نمیشد كه بعد از حدود 20 روز توانسته‌ام وارد كتابفروشی شوم؛ هیچ‌وقت فكر نمی‌كردم روزی برسد كه برای وارد شدن به كتابفروشی این اندازه شگفت‌زده شوم وسر از پا نشناسم! بعد از سلام و احوال‌پرسی ـ البته با حفظ فاصله اجتماعی و رعایت موارد بهداشتی ـ مثل خواب‌زده‌ها لابه‌لای قفسه‌ها می‌چرخیدم و نگاه می‌كردم و چشمانم سیر نمیشد.
هرقدر جلوی قفسه‌ها می‌ایستادم و به قفسه كتاب‌ها نگاه می‌كردم و برخی را بیرون می‌آوردم و بوی كاغذ را به ریه‌هایم می‌كشیدم و روی سواد خطوط چشم می‌دواندم بیشتر تشنه می‌شدم. هرقدر تلاش كردم دل بكنم شدنی نبود و دوباره می‌رفتم لابه‌لای قفسه‌ها و كتاب‌ها را نگاه می‌كردم. نور زیادی هم داخل كتابفروشی نبود و مجبور بودم روی طبقات خم بشوم تا بهتر بتوانم قفسه كتاب‌ها را ببینم. باورم نمیشد كه دیدن كتاب‌ها این‌طور حالم را دگرگون كند. باورم نمیشد روزی برسد كه گردش داخل یك كتابفروشی این‌طور برایم امری شگفت‌انگیز باشد.
كرونا هنوز هم هست در حالی كه پیش از نوروز 99 فكر می‌كردیم تا اواخر فروردین این مهمان ناخوانده زحمتش را كم می‌كند، پس باید صبر كنیم تا بگذرد این روزگار تلخ، روزگاری كه می‌رود ولی حتما كتاب‌ها یادی از این روزها خواهند کرد.
وقتی رسیدم جلوی كتابفروشی در را به رویم باز كرد و داخل شدم. سر از پا نمی‌شناختم. باورم نمیشد كه بعد از حدود 20 روز توانسته‌ام وارد كتابفروشی شوم؛ هیچ‌وقت فكر نمی‌كردم روزی برسد كه برای وارد شدن به كتابفروشی این اندازه شگفت‌زده شوم وسر از پا نشناسم! بعد از سلام و احوال‌پرسی ـ البته با حفظ فاصله اجتماعی و رعایت موارد بهداشتی ـ مثل خواب‌زده‌ها لابه‌لای قفسه‌ها می‌چرخیدم و نگاه می‌كردم و چشمانم سیر نمیشد.
هرقدر جلوی قفسه‌ها می‌ایستادم و به قفسه كتاب‌ها نگاه می‌كردم و برخی را بیرون می‌آوردم و بوی كاغذ را به ریه‌هایم می‌كشیدم و روی سواد خطوط چشم می‌دواندم بیشتر تشنه می‌شدم. هرقدر تلاش كردم دل بكنم شدنی نبود و دوباره می‌رفتم لابه‌لای قفسه‌ها و كتاب‌ها را نگاه می‌كردم. نور زیادی هم داخل كتابفروشی نبود و مجبور بودم روی طبقات خم بشوم تا بهتر بتوانم قفسه كتاب‌ها را ببینم. باورم نمیشد كه دیدن كتاب‌ها این‌طور حالم را دگرگون كند. باورم نمیشد روزی برسد كه گردش داخل یك كتابفروشی این‌طور برایم امری شگفت‌انگیز باشد.
كرونا هنوز هم هست در حالی كه پیش از نوروز 99 فكر می‌كردیم تا اواخر فروردین این مهمان ناخوانده زحمتش را كم می‌كند، پس باید صبر كنیم تا بگذرد این روزگار تلخ، روزگاری كه می‌رود ولی حتما كتاب‌ها یادی از این روزها خواهند کرد.