دیو باتیستا از تجربه جاسوسی می‌گوید
ماموریت غیرممكن!
دیو باتیستا خودش را علاقه‌مند به بازی در نقش آدم‌هایی می‌داند كه نمی‌دانند چگونه باید با شرایط موجود كنار بیایند و به همین خاطر با دردسرها و مشكلات زیادی روبه‌رو می‌شوند. این در حالی است كه هیچ‌وقت خودش را به چشم یك بازیگر ندیده است، بنابراین شاید جای تعجب باشد كه اذعان شود این روزها تبدیل به بازیگری شده كه تهیه‌كنندگان حاضرند روی او سرمایه‌گذاری كرده و برای فیلم‌هایشان سراغش بروند. بازیگر عضلانی و ورزشكار سینما، از دنیای كمیك‌استریپی شركت مارول سر از دنیای شاد و سرگرم‌كننده گونه كمدی اكشن درآورده است. بازی در نقش یك مامور بی‌دست و پا و كار خراب‌كن، هیچ شباهتی به شخصیت سرد مزاج و سخت دركس در نگهبانان كهكشان (و قسمت آخر «آونجرز») ندارد. برای منتقدان هم باعث تعجب بوده كه او توانسته به‌خوبی از عهده اجرای این نقش برآید. اما خود بازیگر حرفهای دیگری
برای گفتن دارد: «حقیقتش را بخواهید، وقتی كشتی‌گیر بودم علاقه‌ام به بازیگری در حد صفر بود. نمی‌خواستم از دنیای ورزش دور شوم. یك روز برای یكی از دوستانم و به خاطر او، در فیلمی ظاهر شدم. زمان بازی در آن فیلم، با خودم گفتم چقدر این كار بد و كسل‌كننده است. احساس می‌كردم خودم هم خیلی بد بازی كرده‌ام.»
با این حال، نه هالیوود باتیستا را رها كرد و نه او هالیوود و حرفه بازیگری را. حالا بازیگر ورزشكار 50 ساله، نامی موفق در گونه اكشن به حساب می‌آید. او یكی از تهیه‌كنندگان جاسوس من هم هست و شباهت‌های فیلمش با «پلیس مهدكودك» آرنولد در دهه 90 میلادی را رد نمی‌كند. اما تاكید بازیگر روی متفاوت بودن خانواده دو فیلم، توجهات را جلب كرده است: «برای من و كارگردان فیلم مهم بود كه می‌خواهیم چه نوع خانواده‌ای را در داستان فیلم بگنجانیم. مادر خانواده و دختر كوچولوی او، در گونه كمدی اكشن آدم‌هایی تازه‌وارد هستند. از سوی دیگر، شخصیت مامور فیلم هم آدمی جدید است و نمونه‌اش را در فیلم‌های قبلی این گونه سینمایی ندیده‌ایم. همین هم باعث شد تا بازی در این نقش را قبول كنم. او آدمی بی‌مكان و آواره است. نمونه‌اش را در كارهای سنتی كمتر دیده‌ایم. این بخش از شخصیت مامور برایم مهم بود. در عین حال، این شخصیت نماینده اقلیت‌های قومی هم به حساب می‌آید. پیتر سگال او را این طوری به نمایش گذاشت، تا عموم تماشاگران در هر نقطه‌ای بتوانند با این مامور و اقداماتش همذات‌پنداری كنند.»
باتیستا همبازی شدن با كودكی 9 ساله را یك چالش مهم ارزیابی می‌كند و ادامه می‌دهد: «بازی در مقابل كودكی كه حرفهای نیست، نمی‌تواند كار راحت و ساده‌ای باشد. هر بار كه با چلوئی كولمن دوربین بازی داشتم، با این دید و احساس جلوی دوربین می‌رفتم كه با یك بچه روبه‌رو هستم. از یك‌سو باید تا حدی كودكانه رفتار می‌كردم و از سوی دیگر، می‌دانستم نباید به مسائل خیلی جدی و عمیق نگاه كنم. البته در همان روزهای اول كار فیلمبرداری متوجه شدم او چقدر حرفهای است و حرفهای عمل می‌كند. شخصیتی كه از چلوئی روی پرده می‌بینید، خیلی شبیه شخصیت خودش است. او خیلی حرفه‌ای‌تر از بسیاری از حرفه‌ای‌هایی عمل می‌كرد كه در تمام عمرم دیده‌ام. از یك دیدگاه حرفهای، برایم بسیار جالب بود كه نحوه كارش را در مقابل دوربین و خودم ببینم.»