حکایت پسر، پدر هوش مصنوعی و هوش طبیعی
امید مهدینژاد طنزنویس
پسر جوانی که پدر پیری داشت، برای تحصیل در رشته هوش مصنوعی به یکی از کشورهای خارجی عزیمت کرد تا در آنجا تحصیل کند. پدر پسر که در سالهای جوانی سختیهای بسیاری تحمل کردهبود و شخصی خودساختهبود از آنجا که معتقد بود پسر وی نیز باید شخصی خودساختهباشد، مقرری ماهانه اندکی برای او در نظر گرفتهبود و بیشتر از آن برای پسر حواله نمیکرد. پسر نیز موظف بود هر ماه به پدر نامهای بنویسد و ضمن گزارش مخارج خود در ماه قبل، مقرری ماه بعد خود را درخواست کند. یک ماه که پسر بیش از مقرری خود خرج کرده و بدهکار شدهبود، نامهای به پدر نوشت و از او خواهش کرد که در صورت امکان در ماه بعد مقداری بیشتر از مقرری مشخصشده برای وی ارسال نماید.
وی برای آن که درخواست خود را تاثیرگذارتر نماید، این جمله را به آخر نامه خود اضافه کرد: پدرجان، من بعد از آن که نامه را نوشتم و به دست پیک سپردم که به پستخانه ببرد، از این درخواست پشیمان شدم و به دنبال پیک دویدم که نامه را از او بگیرم، اما پیک رفتهبود و نتوانستم او را پیدا کنم.
چند روز بعد پدر در پاسخ نامه پسر چنین نوشت: پسر جان، من تو را به خارج فرستادم که درس بخوانی و متخصص هوش مصنوعی شوی و بعد به مملکت خود برگردی و هوش طبیعی مملکت را افزایش دهی، اما تو هوش طبیعی خود را نیز از دست دادی. وی افزود: مقرری ماهانهات را طبق معمول حواله
کردم.
اما در مورد درخواستی که گفتهبودی، از این که نتوانستی خودت را به پیک برسانی و درخواست پول اضافی را خط بزنی ناراحت نباش، چرا که آن نامه بر اثر اشکالات فنی اداره پست که ناشی از کابلبرگردان اداره مخابرات بود در راه گم شد و به دست من نرسید. پسر از آنپس در خارج از کشور ماند و با حضور خود میانگین هوش مصنوعی خارج از کشور را به میزان 16 درصد کاهش داد.