درباره سردار علی فضلی که هنوز همان شکوه و اقتدار سابق را دارد
یک کـــوه آهــن
با خودم فكر می‌كنم كه چه عنوانی است این «فرمانده دانشگاه امام حسین (ع)»! یعنی یك امام حسینی باشد و دانشگاهی داشته باشد. بعد آن دانشگاه فرمانده‌ای داشته باشد و این عنوان به تو برسد. كسی كه قرار است در یك چنین دانشگاهی تدریس كند، باید حبیبی، زهیری... خلاصه كسی باشد برای خودش. حالا فكر كن كسی هم قرار است بر همه این مدرسین فرماندهی كند. كیست به‌جز عباس ابن علی؟
بین بچه‌های سپاه مردی است ملقب به «علی آهنی». این هم برای خود حكایتی است. ما ادبیاتی‌ها همه چیز را از دریچه واژگانی نگاه می‌كنیم و این صفت «آهنی» می‌تواند چند بعد برایمان داشته باشد. یكی این‌كه هرچیز قرص و محكمی را آهن می‌گویند. آن‌موقع‌ها كه بچه‌تر از حالا بودم دایی‌محمدم كه ورزشكار بود و بر و بازویی هم داشت، شب‌هایی كه خانه‌مان بود و سر نماز قنوت می‌گرفت، به بازوهای جوان و شادابش دست می‌كشیدم و «بازو آهنی» صدایش می‌كردم. چه عجیب است این صفت «علی آهنی».
یك بعد دیگر آهنی بودن این می‌تواند باشد كه هرچه پتك بر سرش آوار شده، ككش نگزیده. یك‌بار دوستی می‌گفت گاهی به این می‌اندیشم آن‌وقت‌هایی كه با پتك فولادین بر سر آهن می‌كوبند، آهن دارد زیر لب تسبیح می‌گوید. همین تسبیح گفتن‌ها هم باعث می‌شود كه طغیان نكند و سر كسی داد و هوار راه نیندازد. به نظرم این تحمل هم باید یكی دیگر از مترادف‌های «علی آهنی» باشد.
اما حكایت او كمی متفاوت است. این آهنی بودن در مورد او، مرهون لطف تركش‌هایی است كه در وجودش خانه كرده‌اند و این‌همه سال همه اطبا هركار كرده‌اند از جایشان تكان نخورده‌اند كه نخورده‌اند. نیمه‌شب‌ها كه «علی آهنی» به ماه خیره می‌شده، احیانا تك‌تك این تركش‌ها مثل همان آهن صبور، تسبیح خدا گفته‌اند و با صاحبخانه‌شان همصدا شده‌اند. شاید تسبیح این تركش‌ها هم برای فروكش كردن كلافگی‌شان باشد. كلافگی دور بودن از یاران شهید.
حالا این «علی آهنی» پرقدرتِ خوش‌بر و بازوی صبورِ خوددار كه خانه تركش‌های سرگردان شده، شكل و شمایلش عوض شده، اما برای ما همان «علی آهنی» جبهه‌هاست. گیرم كه بادی هم وزیده و برگ‌هایی از این سرو كهنِ دیرین‌سال را به خاك افكنده باشد. باغ خانگی ما هنوز فراموش نكرده كه چه نهال‌هایی در سایه‌سار سرو بالنده شده‌اند و شاخ و برگ درآورده‌اند. گنجشك‌ها هنوز به‌یاد دارند كه روی شاخه‌های همین درخت بود كه با پدر و مادر وداع كردند و از این آشیانه به فرداهای روشن پیوستند. هنوز شانه‌های باغبان یادش هست كه تكیه‌گاه عزیز و شریف همین سرو بود كه پشتش را در روزهای طاقت‌فرسای فصل گرما میزبان شد و بر چهره آفتاب‌سوخته او سایه انداخت تا خستگی در كند.
آن دستی كه باغ را سمپاشی كرد و عوارض آن هوای نامطبوع را امروز در چهره بدون محاسن سرومان می‌بینیم، هر روز به ما می‌فهماند كه جنگ هنوز تمام نشده. مردی كه یك روز در خوزستان و كردستان به هنگام ایستادگی در برابر گروه‌های خلق عرب حاضر به یراق بود و روز دیگر شر دموكرات‌ها و كومله از سر ممكلت رفع كرد، مردی كه شب‌هایی را در شیار كوه‌های غرب كمین كرده و صبح‌هایی را در پادگان دوكوهه لشكر را آماده به‌میدان رفتن می‌كرده است، حالا دور تختش در بیمارستان را مین‌گذاری كرده‌اند و باید در خاكریز دیگری بجنگد. شما را نمی‌دانم اما این برای من یعنی كارزار «علی آهنی» هنوز ادامه دارد.
و به‌راستی اگر جنگ تمام شده، چشم‌های «علی آهنی» چرا هنوز این قدر بی‌تاب هستند و آرام و قرار ندارند؟ حرف چشم‌ها شد به یاد آن بالگرد افتادم. در عملیاتی چشم «علی آهنی» مجروح شد و چشم را كف دست گرفته بود. بالگرد دوملخه اهوازی هم آمده بود تا مجروحان را برای درمان به تهران ببرد. دكترهای پشت جبهه به «علی آهنی» گفته بودند كه اگر زود خودت را برسانی تهران، می‌توانند چشمت را پیوند بزنند. هلیكوپتر اما فقط یك نفر جا داشت. «علی آهنی» مانده بود و مردی كه سكته قلبی كرده بود و باید به تهران رسانده می‌شد. دور و بری‌ها می‌گفتند علی اول سوار شده اما حال مرد سكته‌ای را كه دیده، پیاده شده و او را به جای خود سوار بالگرد كرده است. دكترها با اصرار به «علی آهنی» گفته بودند: «درست است كه تو آهنی هستی. همه هم این را می‌دانند. اما این مساله شوخی‌بردار نیست. اگر نروی و بمانی تا با پرواز بعدی ببرندت تهران، شاید تا آن‌موقع كور شوی.» علی زیر بار نرفت كه نرفت و آن چشم را از دست داد. بعدها كسی علت را از «علی آهنی» پرسیده بود و او این‌طور جواب داده بود كه مادر آن بیمار به عباس ابن علی علیه‌السلام قسمش داده كه این تنها فرزند من و نان‌آور خانه ماست. با شرایطی هم كه برایش پیش آمده، اگر به تهران نرود و معالجه نشود حتما از دست خواهد رفت. «علی آهنی» می‌گفت: آن لحظه از چشمان اباالفضل‌العباس علیه‌السلام شرم كردم و از سوار شدن به بالگرد منصرف شدم.
حالا همان آقای با حجب و حیا، فرمانده دانشگاه امام حسین (ع) شده است! نشسته در جایگاهی كه از هر طرف نگاهش می‌كنیم منسبی است كه با نام عباس ابن علی (ع) گره خورده است. واقعا كه بعضی‌ها همه‌چیزشان به همه‌چیزشان می‌آید.
بین بچه‌های سپاه مردی است ملقب به «علی آهنی». این هم برای خود حكایتی است. ما ادبیاتی‌ها همه چیز را از دریچه واژگانی نگاه می‌كنیم و این صفت «آهنی» می‌تواند چند بعد برایمان داشته باشد. یكی این‌كه هرچیز قرص و محكمی را آهن می‌گویند. آن‌موقع‌ها كه بچه‌تر از حالا بودم دایی‌محمدم كه ورزشكار بود و بر و بازویی هم داشت، شب‌هایی كه خانه‌مان بود و سر نماز قنوت می‌گرفت، به بازوهای جوان و شادابش دست می‌كشیدم و «بازو آهنی» صدایش می‌كردم. چه عجیب است این صفت «علی آهنی».
یك بعد دیگر آهنی بودن این می‌تواند باشد كه هرچه پتك بر سرش آوار شده، ككش نگزیده. یك‌بار دوستی می‌گفت گاهی به این می‌اندیشم آن‌وقت‌هایی كه با پتك فولادین بر سر آهن می‌كوبند، آهن دارد زیر لب تسبیح می‌گوید. همین تسبیح گفتن‌ها هم باعث می‌شود كه طغیان نكند و سر كسی داد و هوار راه نیندازد. به نظرم این تحمل هم باید یكی دیگر از مترادف‌های «علی آهنی» باشد.
اما حكایت او كمی متفاوت است. این آهنی بودن در مورد او، مرهون لطف تركش‌هایی است كه در وجودش خانه كرده‌اند و این‌همه سال همه اطبا هركار كرده‌اند از جایشان تكان نخورده‌اند كه نخورده‌اند. نیمه‌شب‌ها كه «علی آهنی» به ماه خیره می‌شده، احیانا تك‌تك این تركش‌ها مثل همان آهن صبور، تسبیح خدا گفته‌اند و با صاحبخانه‌شان همصدا شده‌اند. شاید تسبیح این تركش‌ها هم برای فروكش كردن كلافگی‌شان باشد. كلافگی دور بودن از یاران شهید.
حالا این «علی آهنی» پرقدرتِ خوش‌بر و بازوی صبورِ خوددار كه خانه تركش‌های سرگردان شده، شكل و شمایلش عوض شده، اما برای ما همان «علی آهنی» جبهه‌هاست. گیرم كه بادی هم وزیده و برگ‌هایی از این سرو كهنِ دیرین‌سال را به خاك افكنده باشد. باغ خانگی ما هنوز فراموش نكرده كه چه نهال‌هایی در سایه‌سار سرو بالنده شده‌اند و شاخ و برگ درآورده‌اند. گنجشك‌ها هنوز به‌یاد دارند كه روی شاخه‌های همین درخت بود كه با پدر و مادر وداع كردند و از این آشیانه به فرداهای روشن پیوستند. هنوز شانه‌های باغبان یادش هست كه تكیه‌گاه عزیز و شریف همین سرو بود كه پشتش را در روزهای طاقت‌فرسای فصل گرما میزبان شد و بر چهره آفتاب‌سوخته او سایه انداخت تا خستگی در كند.
آن دستی كه باغ را سمپاشی كرد و عوارض آن هوای نامطبوع را امروز در چهره بدون محاسن سرومان می‌بینیم، هر روز به ما می‌فهماند كه جنگ هنوز تمام نشده. مردی كه یك روز در خوزستان و كردستان به هنگام ایستادگی در برابر گروه‌های خلق عرب حاضر به یراق بود و روز دیگر شر دموكرات‌ها و كومله از سر ممكلت رفع كرد، مردی كه شب‌هایی را در شیار كوه‌های غرب كمین كرده و صبح‌هایی را در پادگان دوكوهه لشكر را آماده به‌میدان رفتن می‌كرده است، حالا دور تختش در بیمارستان را مین‌گذاری كرده‌اند و باید در خاكریز دیگری بجنگد. شما را نمی‌دانم اما این برای من یعنی كارزار «علی آهنی» هنوز ادامه دارد.
و به‌راستی اگر جنگ تمام شده، چشم‌های «علی آهنی» چرا هنوز این قدر بی‌تاب هستند و آرام و قرار ندارند؟ حرف چشم‌ها شد به یاد آن بالگرد افتادم. در عملیاتی چشم «علی آهنی» مجروح شد و چشم را كف دست گرفته بود. بالگرد دوملخه اهوازی هم آمده بود تا مجروحان را برای درمان به تهران ببرد. دكترهای پشت جبهه به «علی آهنی» گفته بودند كه اگر زود خودت را برسانی تهران، می‌توانند چشمت را پیوند بزنند. هلیكوپتر اما فقط یك نفر جا داشت. «علی آهنی» مانده بود و مردی كه سكته قلبی كرده بود و باید به تهران رسانده می‌شد. دور و بری‌ها می‌گفتند علی اول سوار شده اما حال مرد سكته‌ای را كه دیده، پیاده شده و او را به جای خود سوار بالگرد كرده است. دكترها با اصرار به «علی آهنی» گفته بودند: «درست است كه تو آهنی هستی. همه هم این را می‌دانند. اما این مساله شوخی‌بردار نیست. اگر نروی و بمانی تا با پرواز بعدی ببرندت تهران، شاید تا آن‌موقع كور شوی.» علی زیر بار نرفت كه نرفت و آن چشم را از دست داد. بعدها كسی علت را از «علی آهنی» پرسیده بود و او این‌طور جواب داده بود كه مادر آن بیمار به عباس ابن علی علیه‌السلام قسمش داده كه این تنها فرزند من و نان‌آور خانه ماست. با شرایطی هم كه برایش پیش آمده، اگر به تهران نرود و معالجه نشود حتما از دست خواهد رفت. «علی آهنی» می‌گفت: آن لحظه از چشمان اباالفضل‌العباس علیه‌السلام شرم كردم و از سوار شدن به بالگرد منصرف شدم.
حالا همان آقای با حجب و حیا، فرمانده دانشگاه امام حسین (ع) شده است! نشسته در جایگاهی كه از هر طرف نگاهش می‌كنیم منسبی است كه با نام عباس ابن علی (ع) گره خورده است. واقعا كه بعضی‌ها همه‌چیزشان به همه‌چیزشان می‌آید.