چله‌نشین همیشه
مولانا شفیقى هروى، از عارفان و شاعران نامدار افغانستان در هرات درگذشت.
باور بفرمایید دست ما نیست که این ستون هم پنجشنبه و هم امروز به خبر درگذشت شاعران اختصاص پیدا کرده؛ آن هم شاعرانی عارف‌مسلک از کشور دوست و برادر، افغانستان. بعد از درگذشت حیدری وجودی که پنجشنبه درباره‌اش نوشتیم، دیروز خبر رسید که مولانا شفیقی دیگر شاعر نامدار افغانستانی نیز از میان ما رفته است.
سلسله جنبان کاروان شعر و ادب فارسی به حساب می‌رفت و آن طور که فارس خبر داده از دید این نویسنده و شاعر نامدار، ادبیات از مسیر اصلی خارج شده و به بیراهه رفته است، ولی شاعران و نویسندگان نباید اجازه دهند زبان اصالت خود را از دست بدهد.
مولانا شفیقی هروی، فارسی دری را زبانی واحد می‌دانست و انتقادات مبنی بر به‌کارگرفتن واژه‌های فارسی در افغانستان را نادرست می‌خواند. او سال‌ها قبل علاوه بر شعر، رندیات و طنز هم می‌نوشت. او سال ۱۳۱۳ شمسی در هرات زاده شد و علوم دینی را در همین شهر فرا گرفت و مدت‌ها در مسجد جامع خواجه رخ‌بند که گفته می‌شود روزگاری خواجه عبدا... انصاری در آن چله می‌نشست، نیایش می‌کرد. او سال‌ها قبل رندیات و طنز هم می‌نوشت، ولی نوشته‌های طنز خود را از بین برده و نمی‌خواست جایی منتشر شوند. او در مدح حافظ این شعر را سروده:
استاد غزل بود به دنیا حافظ
بر عرش سخن نشسته بالا حافظ
پیمانه به کف گرفته سجاده به دوش
در میکده و صومعه پیدا حافظ
چند ماه قبل در محفل بزرگ ادبى، از مجموعه شعر مولانا عبدا... شفیقی هروی، رونمایی شد. این کتاب شامل ۳۱۳ شعر است و با کمک مالی بنیاد «لیان امیری» نهادی که در بخش معارف و تحصیلات عالی فعالیت دارد،چاپ شده است.این بنیاد در هماهنگی با دانشگاه هرات آثار نویسندگان را بررسی و پس از تایید استادان دانشگاه و تصحیح آثار از سوی انجمن ادبی هرات، هزینه چاپ آنها را پرداخت می‌کند.