یکی از مخاطبان ما که نیم‌قرن پیش در خیابان زند آبادان صاحب کیوسک مطبوعاتی بوده، نامه‌ای شیرین برای ما نوشته‌است

جام جم با طعم فلافل در دکه‌های دوگانه‌سوز

«در نشریه جام جم آخرین شماره ماه ماضی، صفحه ادبیات و هنر، نویسنده محترم نشریه صابر محمدی، مطلب نابی در مورد شهرهای بدون روزنامه درج کرده ‌بودند که...»
بله، درست حدس زده‌اید! حالا دهه 40 شمسی نیست و این ادبیاتِ فاخرِ یکی از مخاطبان نشریات آن عهد هم نیست. متن فکسی است که همین دیروز به دست ما در تحریریه جام‌جم رسیده‌است. عادتی که آرام‌‌آرام آن را فراموش می‌کنیم؛ این‌که هر روز با نامه مکتوبی از مخاطبان در تحریریه مواجه شویم. البته مخاطبان جام جم همواره به ما لطف داشته‌اند و طی تماس‌ها و پیام‌هایی نظر لطفت‌شان را به گوش ما می‌رسانند؛ اما راستش را بخواهید این نامه آقای عبدالکریم نِی‌سنی از بوشهر، خیلی به ما چسبید. شاید به این خاطر که دیگر کمتر مخاطبی دست به قلم می‌شود و برای روزنامه‌ها نامه می‌نویسد. مدت‌هاست، گزاره «مردم روزنامه نمی‌خوانند» مسلط و غالب شده‌است و اتفاقا ما هفته گذشته، طی گزارشی به این پرداختیم که آن روزنامه‌خوان‌های کلاسیک و علاقه‌مندان به نشریات، به‌ویژه آنها که در شهرستان‌ها زندگی می‌کنند، چقدر برای تهیه روزنامه‌ها و مجلات سختی می‌کشند. آن گزارش، به‌عملکرد نامناسب شبکه‌های پخش و نیز برخی کیوسک‌‌ها می‌پرداخت و می‌خواست بگوید درست است که مخاطبانِ نشریاتِ مکتوب کاهش پیدا کرده‌اند، اما همان‌ها هم که می‌خواهند بخوانند، روزنامه‌ها را نمی‌یابند. بسیاری از شهرها کیوسک مطبوعاتی ندارند و... . حالا عبدالکریم نِی‌سنی، که خود در دهه 40 به کیهان‌بچه‌ها پیوسته و بعدها در خیابان زند آبادان صاحب دکه روزنامه‌فروشی شده، با گزارش ما همدلی کرده‌است.  او در یادداشتی با عنوان «جام جم با طعم فلافل در دکه‌های دوگانه‌سوز» نوشته: «در دهه 40، هنوز به کلاس ششم ابتدایی نرسیده‌بودم که به لطف زنده‌یاد عباس یمینی‌شریف و ابوالقاسم حالت که سفری به آبادان و روابط عمومی شرکت نفت داشتند، جذب کیهان‌بچه‌ها شدم و کمی بعد صاحب دکه روزنامه‌فروشی در خیابان زند آبادان. در آنجا علاوه بر سهمیه نشریاتی مانند کیهان و اطلاعات که نمایندگان آنها مانند سنجدآبادی و سازش و رهبر در اختیارم می‌گذاشتند، توزیع اشتراک بیش از 80 مشترک در بازار آبادان را نیز به عهده گرفته‌ بودم و با دوچرخه مشترکین را به روزنامه وصل می‌کردم. بعضی وقت‌ها بایستی پاسخگوی صف مشتریانی که پیش از گشودن دکه برای تهیه روزنامه می‌آمدند، می‌بودیم. اما حالا کاکابرادر صابر! اینجانب شخصا در بوشهر برای تهیه همین جام‌جم که هزار تومان ناقابل است، مبلغ 4000 تومان هزینه ایاب و ذهاب می‌دهم. لذا مجبورم بعضی مواقع پنجشنبه‌ها یکجا نسبت به تهیه نشریات اقدام نمایم زیرا تعداد دکه‌های روزنامه‌فروشی کم شده و آنها هم به دوگانه‌سوز تبدیل شده‌اند و همان‌طوری که نگاشته‌اید یا فلافلی هستند یا قهوه می‌فروشند یا مجلات تاریخ گذشته را برای دورزدن بازرس‌ها.
گذشته از جزیره کیش که نوشته‌اید، 10 سال است جزیره 15هزارنفری نفتی خارگ، دکه‌های مطبوعاتی‌اش را از دست داده ‌است و اصلا نشریه‌ای به جز سفارش شرکت‌های نفتی در آن جزیره توزیع نمی‌شود. در شهر بوشهر ما هم از 12 دکه مطبوعاتی، تنها چهار دکه باقی مانده‌است. صابر عزیز مطلبی می‌نویسد که نشان می‌دهد نشریات مکتوب تا کجا به مظلومیت رسیده‌اند.»