تیزتر از چاقوی ابراهیم...

در دو قسمت قبل تا اینجا خواندیم، صفورا با شوهرش و سه بچه جایی حوالی ورامین زندگی می‌كند. ابراهیم، همسر صفورا با مشكلات شدید مالی و نیز بیماری دخترشان دست و پنجه نرم می‌كند. یك روز كه صفورا؛ سارا دخترشان را برای انجام آزمایش‌های خون به تهران می‌آورد با جوان مسافركشی به اسم میلاد آشنا می‌شود و شماره تلفن رد و بدل می‌كنند و این ابتدای آشنایی ترسناك میلاد و صفوراست. اینك ادامه ماجرا:

حامد عسکری روزنامه‌نگار

سارا روی پاهایش خواب بود و همین فرصتی بود برای گل گفتن و گل شنیدن. میلاد پسر جذابی بود. حرف كه می‌زد قند توی دلش آب می‌شد. خیلی نمی‌خواست جلوی میلاد وا بدهد و میلاد را پر‌رو كند، اما خدا می‌دانست ته دلش چه خبر است. حالا رسیده بودند نزدیك خانه و صفورا صلاح ندانست میلاد از آن نزدیك‌تر بشود به خانه... كوچه را ور‌انداز كرد آشنا نبیند و بعد پیاده شد و رفت. میلاد هم با تك بوقی خفه با صفورا خداحافظی كرد.
روزها می‌گذشت و بتون رابطه میلاد و صفورا رفته‌رفته سفت‌تر می‌شد. حالا یك ساعت كه پیام نمی‌داد. دلش هزار راه می‌رفت. به میلاد گفته بود مجرد است و این‌كه وقت‌هایی كه ابراهیم خانه نبود از صفورا یك دختر مجرد می‌ساخت خیلی برایش جذاب بود. زن درونش كامل بیدار شده بود و این میلاد بود كه گاهی با یك شاخه گل، یك بستنی، یك بسته شكلات این اژدهای خفته درونش را روز به روز بیشتر آتشین می‌كرد. یكی دوبار با هم بیرون رفتند موسیقی گوش كردند و خندیدند و میلاد برای اولین بار روی دنده دستش را گرفت و صفورا چیزی نگفت. عصری كه خانه رفت دلش نمی‌‌آمد دست‌هایش را بشوید. حالا او واقعا میلاد را دوست داشت و این چیزی بود كه از بیخ قلبش تنوره می‌كشید. ابراهیم كه كلید انداخت آمد توی خانه. عذاب وجدان كوفتی هرشبه آمد سراغش. دست‌هایش را سه‌بار با مایع ظرفشویی شست. خنده‌ای مصنوعی توی صورتش كاشت و یك چای جلوی ابراهیم گذاشت. توی چین‌های پیشانی ابراهیم نگاه انداخت. چین اولش به خاطر مریضی سارا افتاد... چین دوم سوختن موتور ماشین و خرده چین‌های دیگر كه هر كدام یك علتی كه خود ابراهیم هم یادش نبود كی توی صورتش پیدا شدند.
یك‌ور كله‌اش می‌گفت دوست داشتن كه گناه نیست. كاری كه نكرده‌ایم رفته‌ایم یك بستنی خوردیم آمدیم. كجای دین و قانون نوشته بستنی خوردن جرم است. یك‌ور دیگر كله‌اش می‌گفت. سه تا بچه داری بدبخت. ابراهیم بفهمه كه سكته می‌كنه و تا یكی دوساعت هر شب توی رختخواب غلت می‌زد و به این جدال‌های دو نیمكره مغزش گوش می‌داد.  صبح بیدار شد. ابراهیم رفته بود. بچه‌ها هنوز خواب بودند. سماور روشن بود و ابراهیم چای درست كرده بود. گوشی‌اش را چك كرد. از حالت پرواز خارج کرد. الگوی سخت لمسی‌اش را برای باز كردن گوشی زد و پیام را دید. میلاد بود: باید ببینمت كار واجب دارم. جواب داد: سلام كی كجا و میلاد گفته بود. دوساعت دیگه سرمیدون، كوچه بغل قصابی... و توی دلش خالی شده بود. نمی‌دانست این یك ساعت و نیم باقیمانده را چه‌كار كند. كمی به بچه‌ها... كمی مقدمات غذا... كمی خودش و زد بیرون. تمام لحظه‌های رسیدن تا میدان دلشوره داشت. یعنی چه‌كار داشت كه حتی بدون سلام فقط زده بود: باید ببینمت كار واجب دارم...
به میدان رسید. ماشین روشن بود. تمیز و كارواش رفته. در را  باز  كرد. خنكای باد كولر ریخت توی صورتش. سلام كرد. كمی چرخیدند. میلاد مثل همیشه نبود و هربار كه پرسید چی شده جواب شنیده بود می‌گم حالا... وسط صحبت‌هایشان یكهو بعد از كلی روده درازی یك جعبه كوچولو از توی داشبورد در‌آورد. كولر را كم كرد كه صدا خوب برسد و صدا صاف كرد و توی چشم‌های صفورا زل زد و گفت: با من ازدواج می‌كنی؟...
ادامه دارد...