لذت همراهی با مخاطب
یادداشت: مرتضی ضرابی بازیگر
تجربه کار در مدیوم‌های مختلف از تئاتر تا سینما و تلویزیون مرا به یک باور مهم درباره خاصیت اصلی تلویزیون رسانده که همراهی با مخاطب است. البته تئاتر هم به لحاظ ارتباط نزدیک با مخاطب، رسانه یکتایی است، ولی فراگیری تلویزیون قدرتش در ارتباط با مخاطب را بالا می‌برد. خیلی‌ها فکر می‌کنند با آمدن رسانه‌های جدید و به‌خصوص رسانه‌های بر بستر مجازی، قدرت تاثیرگذاری تلویزیون کم و کمتر خواهد شد، ولی مساله این است هیچ رسانه‌ای به‌طور کامل از بین نخواهد رفت و فقط شاهد تغییر شکل آن خواهیم بود.
همان‌طور که با آمدن تلویزیون، رادیو از بین نرفت حالا هم با رسوخ رسانه‌های تازه‌تر نه‌تنها تلویزیون از دست نمی‌رود، بلکه به‌خاطر ماهیت امنی که برای خانواده‌ها دارد باعث می‌شود فعالیت آن هدفمندتر شود.
الان دورانی است که تلویزیون باید در تمام تولیداتش ماهیت خانوادگی خود را لحاظ کند و به صورت کاملا جدی و با نگاه تخصصی به تولید محتواهای مختلف اعم از سریال تا برنامه‌های ترکیبی بپردازد. نه این‌که برنامه و سریال‌های تلویزیون نباید سرگرم‌سازی کنند، بلکه باید هم سرگرم‌کننده باشند و هم تخصصی‌تر به مباحث ورود کنند.
تلویزیون، رسانه‌ای است که در دورافتاده‌ترین نقاط ایران هم مخاطب دارد و حالا اگر سعی کنند همراهی با مخاطب حتی در نقاط پرت و خارج از مرکز را با تولید محصولات سرگرم‌کننده و درعین حال تخصصی در حیطه‌های مختلف پوشش دهند یقین بدانید شاهد رشدی چشمگیر در عرصه تلویزیون خواهیم بود.
تلویزیون در این سال‌ها خودش در حیطه فضای مجازی هم ورود و سعی کرده سامانه‌های ویدئوی درخواستی خودش را هم داشته باشد. بد نیست این نگاه تخصصی در این سامانه‌ها که خط قرمزهای آنها کمتر است نیز دنبال شود و شکلی کاملا عمیق و تخصصی از تولید محتوا را در این رسانه‌ها شاهد باشیم.