تسخیر یک تاریخ
عماد مختاری مدال‌آور المپیاد سواد رسانه‌ای /دوره چهارم
سال‌هاست به بازنمایی‌های دروغین هالیوود از واقعیت تاریخ ایران عادت کرده‌ایم. رسانه‌ها امروزه تلاش می‌کنند آنچه را می‌خواهند بازنمایی کنند، نه آنچه حقیقت دارد. یک‌بار تاریخ کهن ایران را دستمایه بازی رسانه‌ای خودشان قرار می‌دهند و بار دیگر انقلاب اسلامی و حال و هوای سال‌های 57 را.
به بهانه 13 آبان و روز دانش‌آموز، سراغ فیلم آرگو رفته‌ایم. این فیلم که جایزه اسکار 2013 را دریافت کرده، بازنمایی جالبی از اتفاقات و حال و هوای آن روزها دارد. این فیلم داستان ماموریت سازمان سیا برای نجات شش جاسوس آمریکایی است که در جریان اقدام شجاعانه تسخیر لانه‌جاسوسی آمریکا در سفارتخانه کانادا در تهران به دام افتاده‌اند. این حرکت مردمی، مقابله‌ای روشن با استکبار جهانی و نشان‌دهنده تحمیل یک شکست بزرگ می‌شود. این فیلم به شیوه اغراق‌آمیزی سعی می‌کند از فضاحت این اتفاق بکاهد. از خشمگین نشان دادن مردم ایران، تا حال و هوای افسرده‌ای که بر مردم حاکم است و بدرفتاری و خشونت نیروهای نظامی با مردم.
تکنیک جالبی که این فیلم برای باورپذیرتر شدن خودش استفاده می‌کند، این است که در اوایل فیلم روایتی کوتاه از اتفاقات قبل از سال 57 و محمدرضاپهلوی نشان می‌دهد به واقعیت نزدیک است و باعث جذب مخاطب و همراه شدنش با سیر داستانی فیلم می‌شود.
اگر در یک کلام بخواهیم فیلم را تعریف کنیم، می‌توانیم بگوییم هالیوود با این کار شکست را تبدیل به یک پیروزی کرده، آن هم با کلیدواژه رسانه !
حال آن که برخلاف آمریکا، ایران با این‌که مدارک و اطلاعات کافی برای روایت این داستان و تبدیل کردن آن به روایتی قهرمانانه دارد، باز هم مثل همیشه در حوزه رسانه ضعیف عمل‌کرده و محتوای مناسبی از روایت تسخیر سفارت آمریکا در دسترس نیست.
و باز هم این سوال به وجود می‌آید آیا وقت آن نیست که با تولید محتوای فاخر و روایت کردن داستان‌های قهرمانانه تاریخ کشورمان، به سمت الگوسازی و اعتلای فرهنگی کشورمان پیش برویم ؟
به بهانه 13 آبان و روز دانش‌آموز، سراغ فیلم آرگو رفته‌ایم. این فیلم که جایزه اسکار 2013 را دریافت کرده، بازنمایی جالبی از اتفاقات و حال و هوای آن روزها دارد. این فیلم داستان ماموریت سازمان سیا برای نجات شش جاسوس آمریکایی است که در جریان اقدام شجاعانه تسخیر لانه‌جاسوسی آمریکا در سفارتخانه کانادا در تهران به دام افتاده‌اند. این حرکت مردمی، مقابله‌ای روشن با استکبار جهانی و نشان‌دهنده تحمیل یک شکست بزرگ می‌شود. این فیلم به شیوه اغراق‌آمیزی سعی می‌کند از فضاحت این اتفاق بکاهد. از خشمگین نشان دادن مردم ایران، تا حال و هوای افسرده‌ای که بر مردم حاکم است و بدرفتاری و خشونت نیروهای نظامی با مردم.
تکنیک جالبی که این فیلم برای باورپذیرتر شدن خودش استفاده می‌کند، این است که در اوایل فیلم روایتی کوتاه از اتفاقات قبل از سال 57 و محمدرضاپهلوی نشان می‌دهد به واقعیت نزدیک است و باعث جذب مخاطب و همراه شدنش با سیر داستانی فیلم می‌شود.
اگر در یک کلام بخواهیم فیلم را تعریف کنیم، می‌توانیم بگوییم هالیوود با این کار شکست را تبدیل به یک پیروزی کرده، آن هم با کلیدواژه رسانه !
حال آن که برخلاف آمریکا، ایران با این‌که مدارک و اطلاعات کافی برای روایت این داستان و تبدیل کردن آن به روایتی قهرمانانه دارد، باز هم مثل همیشه در حوزه رسانه ضعیف عمل‌کرده و محتوای مناسبی از روایت تسخیر سفارت آمریکا در دسترس نیست.
و باز هم این سوال به وجود می‌آید آیا وقت آن نیست که با تولید محتوای فاخر و روایت کردن داستان‌های قهرمانانه تاریخ کشورمان، به سمت الگوسازی و اعتلای فرهنگی کشورمان پیش برویم ؟