1+3 شگفتانگیز
آن جویندگان استعداد ، مبری ز استبداد، آن کاشفان عصر جدید ، متعلقانِ به نسل قدیم؛ یکی آزاد چون مرغ هوایی، خوشتیپ لایزال، امین حیایی . یکی با عشق چون عشاق جانی ، سید بشیر حسینی اسفیدواجانی . یکی باغ صدا را کرد آباد ، آن موزیسین ، آریا عظیمینژاد – حفظهما...– از نوادر استعدادیابی در زمان خویش و زمان پیش و زمانههای قابل تصور بعدی بودند!
حبیبنا حیایی ، در شرح او آمده است که هزار عینک داشتی و هر بار یکی را بر چهره زدی . گفتهاند که بسیار رقیقالقلب بودی و هر که بر صحنه حضور به هم میرساندی ، به لطف و کرمِ آن امین چشم داشتی. مریدان وی گویند تا سر میز داوری میرسید، سیم برق دکمه رایِ قرمز را از پریز جدا میکردی؛ و آنقدر رای سفید دادی که دکمهاش سوراخ گشتی!
رفیقنا سید بشیر ، تنها داور تاریخ بودی که در عینِ تقدیم عشق ، آن چنان بر دکمه قرمز میکوبیدی که جملگی همه دکمهها در جهان میریخت. گاهی نیز دکتر خطاب میشدی و احتمالا به شرکتکنندگانِ سیریش ، آمپول هوا تزریق میکردی ! وی میان جوارح خود ، غدهای نیز با نام درونریز دارد که هر گاه اراده کند ، بدان دست میزند .
عزیزنا آریا ، همان داوری است که در شرح احوال او آمده است : «دو شاخه برقِ دکمه رای سفید وی به سیم برق دکمه رای قرمزِ امین حیایی متصل بودی و همان روز اول خلقتِ عصر جدید که امینِ ما رای قرمز خویش را از برق جدا کردی ، دیگر چیزِ سفیدی برای عظیمینژاد باقی نماند مگر باری که اشتباه میشد !»
گویند روزی حافظ شیرازی به در و دیوار میگفت :« کز صدای سخن عشق ندیدم خوشتر.» که همان دم در و دیوار ندا میدادند :« پس ساز آریا را نشنیدهای...!»
سخن زیاده آمد و ما نیز میدانیم که نبایستی تا این قدر سخن به درازا کشیده شود. القصه اسقاط کافه خیارات ولو خیار غبن هر چند فاحش یا افحش از طرفین به عمل آمد.
امضا – نونهالی