افروختن و سوختن و جامه دریدن
افروختن
در اقلیم ما رسم بر این بوده که کتابها تمهیدیه داشتند. با نام خدا شروع میشدند و بعد از ذکر مفصلی از مناقب و حمد حضرت رسول (ص) به مقدمه و شروع کتاب میرسیدند. هنوز هم این رسم در کتابهای اقلیم ما، فارغ از این که چه نویسنده یا چه محتوایی داشتهباشند، پا برجاست. ما همچنان کتابهایمان را با نام خدا و حمد رسول شروع میکنیم و شما همچنان آن را به خونمان رنگ میزنید.
سوختن
ما میسوزیم. ما سالهاست میسوزیم. سرمان توی درس و بحث خودمان بود. هنرمان را نقش میزدیم و کتابمان را مینوشتیم و روزگارمان جور بود. تا قبل از این که شما بخواهید این سرزمین را هم مثل بقیه مستعمرههایتان تصرف کنید. تا وقتی که تلویزیون و کامپیوترمان شد سفیر فلان شرکت تجاری شما و ما شدیم بازاری که برای داشتن آن، باید مردمانی کاشت که بکشند و بسوزانند.
جامه دریدن
اصلا ما دیگر عادت نداریم دیوار صاف ببینیم. هر جای این اقلیم که گذر کنیم و دست روی در و دیوارهایش بکشیم، خاطرات گلوله را میبینیم. خاطرات گلوله بخشی از زندگی ما شدهاست و حالا در چاردیواریهایی که جا به جا با فشنگهایی با مارک تولیدی شما فرو رفته، درس میخوانیم و بحث میکنیم که این تاریکی را بشکافیم.