انتشار دست‌نوشته‌های منتشرنشده ویتگنشتاین
به نقل از اکتوالیته، مجموعه‌ای از دست‌نوشته‌های لودویگ ویتگنشتاین که هرگز رنگ چاپ ندیده بودند تحت عنوان «لودویگ ویتگنشتاین: دیکته فلسفه به فرانسیس اسکینر» به‌تازگی از سوی انتشارات آمریکایی اسپرینگر منتشر شده است. این مجموعه را که فیلسوف نامدار اتریشی زمان انتشار آن را طی جنگ جهانی دوم و در تاریخ اکتبر 1941 در نظر گرفته بود برای بیش از دو نسل پنهان و ناشناخته باقی مانده بود.
تفاسیر متعدد و گاه متعارضی درباره دیدگاه‌های فلسفی ویتگنشتاین وجود دارد اما انتشار مجموعه جدید، پرتوی روشنی بر دیدگاه‌های او به‌عنوان یک فیلسوف و تاثیرش در هنر، علوم انسانی و اجتماعی افکنده است. این کتاب همچنین شامل توضیحات کلیدی آرتور گیبسون و نیامه امهونی، ویراستاران بر منشا و پیشینه این دست‌نوشته‌های منتشرنشده می‌شود که توضیح می‌دهند چگونه فرآیندهای تفکر فلسفی ویتگنشتاین در شیوه املای او به فرانسیس اسکینر که منشی ادبی و نسخه‌بردار او بوده و نیز در ویرایش و بازنگری او نمایان شده است. این کتاب همچنین غنا و تنوع قابل‌‌توجهی از آزمایش‌های بنیادی ویتگنشتاین را در فلسفه در طیف وسیعی از موضوعات مختلف که شامل ذهن، ریاضیات کاربردی و محض، متافیزیک، هویت‌های زبان معمولی و خلاقانه و نیز مشکلات مهارناپذیر در منطق و زندگی می‌شود به نمایش می‌گذارد. ویتگنشتاین در این کتاب متناوبا به آثار نیوتن، پیر دو فرما، ریاضیدان فرانسوی و برتراند راسل و دیگران نیز می‌پردازد. این کتاب همچنین نشان می‌دهد که ویتگنشتاین قویا علیه محدودیت‌های درک و افسون و آداب و سنت‌های غیرضروری زبانی مخالف بوده است. بر اساس این خبر، ویتگنشتاین در این کتاب خواننده را مجذوب خود می‌کند؛ زیرا مخاطب خود را تشویق می‌کند تا برای کسب مهارت به او در جدال‌هایش بپیوندند تا آنها نیز بتوانند وارد مسیرهای جدیدی ورای سردرگمی شوند.
لودویگ ویتگنشتاین از مهم‌ترین فلاسفه سده بیستم به شمار می‌رود که فلسفه را نوعی درمان برای بشر می‌دانست. مادرش یکی از موسیقیدانان بنام بود، چنانچه اهالی موسیقی صاحب‌نامی همچون یوزف یوآخیم، یوهانس بـرامس و گـوستاو مالر به منزل آنها رفت‌وآمد داشتند. ویتگنشتاین نیز از قریحه موسیقی قابل‌ملاحظه‌ای برخوردار بود. تحصیلات در رشته مهندسی او را به منچستر کشانید و پس از آن علاقه بـه ریـاضیات را در او پرورش داد اما با خواندن کتاب اصول ریاضیات برتراند راسل بود که به فلسفه ریاضی علاقه‌مند شد. ویتگنشتاین در ۱۹۱۱ میلادی به دانشگاه کمبریج رفت و زیر نظر راسل به تحصیل پرداخت و در همان‌جا مطالعاتی را آغـاز کـرد که بعدها در قالب رساله منطقی- فلسفی انتشار یافت.