یكی از جالب‌ترین نكات در ارتباط با سفر به استرالیا سختگیری مسؤولان این كشور در زمینه ورود انواع محصولات خوراكی به كشورشان است؛ موضوعی كه راوی اماركوسمین در استرالیاب آن را این‌گونه توصیف می‌كند: ادر هواپیما لازم است فرمی را پر كنیم؛ فرمی با نوشته‌های بسیار ریز كه با چشمان خسته و خواب‌آلود از یك پرواز هشت ساعته، خواندنشان كمی سخت است. علاوه بر موارد تكراری، سؤال‌های جذابی هم وجود دارد كه با خواندنشان خواب از سرمان می‌پرد. مثلا باید بگوییم آیا آجیل با خود داریم یا خیر؟ خب مشخص است كه داریم. ما حتی سیزده‌بدر كه تا پارك سركوچه می‌رویم هم آجیل داریم! همچنین باید تعداد نخ سیگاری كه داریم نیز اعلام كنیم. همسر آن دختری كه پدرش برایش آجیل فرستاده تا به دستش برسانیم، گاهی سیگار می‌كشد و از ما خواسته سیگار مورد علاقه‌اش را كه در استرالیا نایاب و گران است، با خود از تهران بیاوریم. علاوه بر آن گفته با وجود آن كه تعداد سیگار مجاز همراه هر نفر 50 نخ است، بیشتر بیاوریم و چنانچه هنگام ورود به استرالیا اجازه‌اش صادر نشد، تعداد نخ‌های مازاد را دور بریزیم. به همین دلیل 240نخ سیگار همراه داریم و در فرم هم همین مقدار را می‌نویسیم!ب