اجتماعی
سعید نمکی
او را با اطمینان کامل می‌توان بدشانس‌ترین وزیر بهداشت ایران در چهاردهه اخیر دانست چرا که هیچ وزیری به اندازه او دوران وزارتش با یک بیماری عفونی آن هم از نوع بیماری وحشی کرونا تلاقی نداشته‌است. نمکی، مرد کاشانی کابینه، سال 99 به تعداد موهای سرش از مردم خواهش کرد، همین‌طور به اندازه انگشتان دو دستش دلنوشته نگاشت و از نارفیقی‌ها گله کرد.
مینو محرز
شناخته‌شده‌ترین بانوی پزشک متخصص بیماری‌های‌عفونی، زنی 75ساله که همیشه سرش در لاک خویش بود، به‌واسطه شیوع کرونا به یکی از چهره‌های خبرساز سال 99 تبدیل شد. نام او اواخر سال به‌واسطه دفاعش از واکسن‌های آمریکایی و انگلیسی و همه واکسن‌های ضدکرونای تاییدشده و این جمله که واکسن روسی مجوز استفاده بین‌المللی ندارد سر زبان‌ها افتاد.
کیانوش جهانپور
گرچه او هیچ‌گاه شفاف تایید نکرد زبان سرخش سر سبز او را بر باد داده اما به باور خیلی‌ها اظهارنظر تند و تیز او درباره چینی‌ها و چالش‌های او در فضای مجازی درباره مسببان گسترش کرونا در جهان و ایران بهانه خوبی برای برکناری‌اش از سخنگویی وزارت بهداشت بود. چرایی برکناری او با توجه به این که گفته‌است گلایه‌ها بماند برای بعد، جزو معماهای سال 99 است.
عیسی کلانتری
سازمان محیط‌زیست کشور شاید به‌ندرت به اندازه زمان تصدی عیسی کلانتری در پست ریاست این سازمان، جنجالی بوده‌است. کلانتری همه سال 99 را با اعمال سیاست‌ها و بیان اظهارات ضد‌محیط‌زیستی گذراند. ماندن پای او در یک کفش برای انتقال آب دریای‌خزر به استان سمنان و واکنش‌های خنثای او نسبت به آتش‌سوزی جنگل‌ها و همه اتفاقات بد زیست‌محیطی از نقاط تاریک
کارنامه اوست.
اسماعیل نجار
او را باید از نزدیک دید تا دانست چه آرامشی در وجود او موج می‌زند. این آرامش می‌تواند برای کسی که رئیس سازمان‌مدیریت‌بحران یک کشور است برگ برنده محسوب شود اما از آنجا که این آرامش در وجود او برای اغلب رسانه‌ها مساوی است با سکوت، محل نقد است. او با سیاست سکوت، سال99 را که پر بود از بحران‌های جورواجور سپری کرد و اینچنین چهره سال شد.
معصومه ابتکار
او را که در چهار دهه اخیر میان پست‌های سیاسی و محیط‌زیستی مدام جابه‌جا شده باید در سمت معاونت امور زنان و خانواده ریاست‌جمهوری یک منفعل محض دانست. او با این‌که در حوزه دفاع از محیط‌زیست خودش را چهره‌ای موفق به جامعه معرفی کرده اما از زمانی که به ساختمان خیابان استاد نجات‌اللهی رفته به‌جز چند اظهارنظر مجازی درباره مسائل روز، کار ملموسی انجام نداده‌است.
محسن حاجی‌میرزایی
اگر درکابینه دولت چند وزیر باشند که این روزها و ماه‌ها حسابی دست‌شان بند بوده یکی از آنها، وزیر آموزش و پرورش است. او مردی آرام و موقر است ولی این علت چهره‌بودنش نیست بلکه اصرار وی بر بازگشایی مدارس و چندین نوبت بازگشایی عجولانه از او چهره‌ای خبرساز در سال 99 ساخته است. از شبکه شاد و جا ماندن چند میلیون دانش‌آموز از تحصیل مجازی هم نگوییم که عمده نقطه‌ضعف اوست.
اسماعیل آذری‌نژاد
یکی از دلخوشی‌های روزانه‌ام پاسخ دادن به کسانی است که می‌خواهند برای کودکان روستا، فامیل یا محله‌شان کتاب بخرند. این یکی از هزاران جمله دوست‌داشتنی او ، روحانی قصه‌گوست که بار پر از کتابش را به دوش می‌گیرد و در مناطق صعب‌العبور و دورافتاده راه می‌افتد به امید رسیدن قصه‌ای به گوش کودکی؛ آن هم قصه‌هایی مخلوط با بازی؛ هم فال و هم تماشا.
عابد اکبری
او چه بخواهد و چه نخواهد یکی از چهره‌های معروف سال است. سیلی‌ای که او به‌ناحق از یکی از نمایندگان مجلس خورد، جامعه را یک‌دفعه چنان تکان داد که خیلی‌ها به خودشان آمدند، حتی شخص سیلی‌زننده که مجبور به عذرخواهی شد و به یاد همه‌مان آورد جواب سرباز وظیفه راهوری که مانع ورودمان به خط‌ویژه می‌شود یک چک آبدار نیست.
او را با اطمینان کامل می‌توان بدشانس‌ترین وزیر بهداشت ایران در چهاردهه اخیر دانست چرا که هیچ وزیری به اندازه او دوران وزارتش با یک بیماری عفونی آن هم از نوع بیماری وحشی کرونا تلاقی نداشته‌است. نمکی، مرد کاشانی کابینه، سال 99 به تعداد موهای سرش از مردم خواهش کرد، همین‌طور به اندازه انگشتان دو دستش دلنوشته نگاشت و از نارفیقی‌ها گله کرد.
مینو محرز
شناخته‌شده‌ترین بانوی پزشک متخصص بیماری‌های‌عفونی، زنی 75ساله که همیشه سرش در لاک خویش بود، به‌واسطه شیوع کرونا به یکی از چهره‌های خبرساز سال 99 تبدیل شد. نام او اواخر سال به‌واسطه دفاعش از واکسن‌های آمریکایی و انگلیسی و همه واکسن‌های ضدکرونای تاییدشده و این جمله که واکسن روسی مجوز استفاده بین‌المللی ندارد سر زبان‌ها افتاد.
کیانوش جهانپور
گرچه او هیچ‌گاه شفاف تایید نکرد زبان سرخش سر سبز او را بر باد داده اما به باور خیلی‌ها اظهارنظر تند و تیز او درباره چینی‌ها و چالش‌های او در فضای مجازی درباره مسببان گسترش کرونا در جهان و ایران بهانه خوبی برای برکناری‌اش از سخنگویی وزارت بهداشت بود. چرایی برکناری او با توجه به این که گفته‌است گلایه‌ها بماند برای بعد، جزو معماهای سال 99 است.
عیسی کلانتری
سازمان محیط‌زیست کشور شاید به‌ندرت به اندازه زمان تصدی عیسی کلانتری در پست ریاست این سازمان، جنجالی بوده‌است. کلانتری همه سال 99 را با اعمال سیاست‌ها و بیان اظهارات ضد‌محیط‌زیستی گذراند. ماندن پای او در یک کفش برای انتقال آب دریای‌خزر به استان سمنان و واکنش‌های خنثای او نسبت به آتش‌سوزی جنگل‌ها و همه اتفاقات بد زیست‌محیطی از نقاط تاریک
کارنامه اوست.
اسماعیل نجار
او را باید از نزدیک دید تا دانست چه آرامشی در وجود او موج می‌زند. این آرامش می‌تواند برای کسی که رئیس سازمان‌مدیریت‌بحران یک کشور است برگ برنده محسوب شود اما از آنجا که این آرامش در وجود او برای اغلب رسانه‌ها مساوی است با سکوت، محل نقد است. او با سیاست سکوت، سال99 را که پر بود از بحران‌های جورواجور سپری کرد و اینچنین چهره سال شد.
معصومه ابتکار
او را که در چهار دهه اخیر میان پست‌های سیاسی و محیط‌زیستی مدام جابه‌جا شده باید در سمت معاونت امور زنان و خانواده ریاست‌جمهوری یک منفعل محض دانست. او با این‌که در حوزه دفاع از محیط‌زیست خودش را چهره‌ای موفق به جامعه معرفی کرده اما از زمانی که به ساختمان خیابان استاد نجات‌اللهی رفته به‌جز چند اظهارنظر مجازی درباره مسائل روز، کار ملموسی انجام نداده‌است.
محسن حاجی‌میرزایی
اگر درکابینه دولت چند وزیر باشند که این روزها و ماه‌ها حسابی دست‌شان بند بوده یکی از آنها، وزیر آموزش و پرورش است. او مردی آرام و موقر است ولی این علت چهره‌بودنش نیست بلکه اصرار وی بر بازگشایی مدارس و چندین نوبت بازگشایی عجولانه از او چهره‌ای خبرساز در سال 99 ساخته است. از شبکه شاد و جا ماندن چند میلیون دانش‌آموز از تحصیل مجازی هم نگوییم که عمده نقطه‌ضعف اوست.
اسماعیل آذری‌نژاد
یکی از دلخوشی‌های روزانه‌ام پاسخ دادن به کسانی است که می‌خواهند برای کودکان روستا، فامیل یا محله‌شان کتاب بخرند. این یکی از هزاران جمله دوست‌داشتنی او ، روحانی قصه‌گوست که بار پر از کتابش را به دوش می‌گیرد و در مناطق صعب‌العبور و دورافتاده راه می‌افتد به امید رسیدن قصه‌ای به گوش کودکی؛ آن هم قصه‌هایی مخلوط با بازی؛ هم فال و هم تماشا.
عابد اکبری
او چه بخواهد و چه نخواهد یکی از چهره‌های معروف سال است. سیلی‌ای که او به‌ناحق از یکی از نمایندگان مجلس خورد، جامعه را یک‌دفعه چنان تکان داد که خیلی‌ها به خودشان آمدند، حتی شخص سیلی‌زننده که مجبور به عذرخواهی شد و به یاد همه‌مان آورد جواب سرباز وظیفه راهوری که مانع ورودمان به خط‌ویژه می‌شود یک چک آبدار نیست.