
فاطمه معتمد آریا درباره برخی حاشیهها و هشدارهایی كه نسبت به بروز اختلاف طبقاتی در پشت صحنه فیلمها مطرح شده و اینكه تجربه خودش به عنوان بازیگر از وضعیت این روزهای سینما چیست، بیان كرد: حدود پنج سال قبل وقتی دوباره به سینما برگشتم احساس كردم در این چند سالی كه نبودم چیزهایی تغییر كرده كه حداقل با من همخوانی ندارد. فكر میكردم مشكل از من است ولی پس از حضور در چند فیلم با پدیده جدیدی به اسم ااُتوریته بازیگرب مواجه شدم. میدیدم همه چیز به دست بازیگر افتاده، طوری كه بازیگر میتوانست ساعتها عوامل را نگه دارد و سر صحنه نیاید یا تصمیم بگیرد دنبال كارهای شخصی خود برود و گروه فیلمبرداری ساعتها منتظرش بماند.
او در گفتوگو با ایسنا و در پاسخ به اینكه چه چیزی باعث به وجود آمدن این چرخه معیوب شده، با تاكید بر اینكه تمام زنجیرههای این چرخه معیوب در هم فرورفتهاند، اظهار كرد: به نظرم اشكال كار از بازیگر نیست، اشكال از تفكر است؛ تفكری كه بازیگر را انتخاب میكند؛ تفكری كه فیلم را تهیه میكند؛ تفكری كه فیلم را میسازد و تفكری كه مجوز میدهد و از این نوع سینما حمایت میكند و تفكری كه این نوع سینما را عرضه و پخش میكند، اینها معیوب هستند.
سینمای ما متكی به سرمایهگذاریهای سنگین نیست، سینمای متفكر ایران سالها با سرمایههای اندك، هر چند با دشواری، كارهای خیلی بزرگی انجام داده است. به نظرم اشكال متوجه نوع سرمایه و نگاه آدمهایی است كه وارد این سینما شدهاند، آدمهایی كه بیشترشان متعلق به این حرفه نیستند و دغدغه كار فرهنگی ندارند، بلكه آمدهاند تا همه چیز را دراندازه خود پایین بكشند.
این بازیگر كه این روزها نمایش اخنكای ختم خاطرهب را هم روی صحنه تئاتر دارد، اضافه كرد: این رفتارها بسیار فراتر از یك سرمایهگذاری و تجارت سالم است. این یك تفكر و نگاهی است كه آمده تا مسیر و روابط و محتوای سینمای ایران را تغییر دهد. ممكن است گفته شود بالاخره این سرمایهگذاریها سبب ایجاد اشتغال برای اهالی سینما شده است، ولی به نظرم این هم واقعیت ندارد. ورود این سرمایهها اثری در بهبود شرایط زندگی و رونق كسبوكار هزاران نفر از اهالی سینما نداشته و اكثریت عوامل تولید از كارگردان گرفته تا فیلمبردار و بازیگر و تداركات و راننده و خدمات بهسختی درگیر تامین خرج معاش و زندگی روزمره هستند، چون این سرمایهها اصلا وارد سینما نمیشود، یعنی به پیكره سینما تزریق نمیشود.