گفت‌وگو با زینب زارع، مجری تلویزیون
کار را دوست دارم اما بچه‌هایم را بیشتر
این‌كه اول هفته با خانمی صحبت كنی كه عشق، محبت و منطق را جوری در ذهنش تقسیم‌بندی كرده كه زندگی و روانش تعادل دارد، خوش‌شانسی است. خانمی كه اتفاقا مجری تلویزیون است، اما تلاش می‌كند، عملش شبیه حرف‌هایش باشد و كارش فقط گفتن سخنان حكیمانه نباشد. زینب زارع دو فرزند دارد؛ دختری به نام نیل و پسری پنج‌ماهه به‌نام محمد كیامهر. هر چه اسم دخترش مختصر است، اسم پسرش طولانی، وقتی به زارع می‌گویم، اسم پسرتان در اصل سه اسم است برای یك نفر! می‌خندد و می‌گوید: بله! من و پدر و خواهرش، محمد خطابش می‌كنیم اما آن دو اسم دیگر هم هست؛ كیا و مهر. . .
زارع متولد سال 61 است و فارغ‌التحصیل رشته هنر. در تئاتر، رادیو و تلویزیون فعالیت داشته و دارد. همه اینها را نوشتم تا زارع را به‌عنوان یك خانم مستقل معرفی كنم و بعد برسم به این قضیه كه او همسر نیما كرمی است؛ مجری تلویزیون كه برنامه‌های مختلفی از جمله صبحی دیگر شبكه آموزش را به عهده داشته است. زارع و كرمی برنامه‌هایی را هم به‌صورت مشترك اجرا كرده‌اند. در یكی از همین برنامه‌ها بود كه كرمی، همسرش را در آغوش كشید و باعث جنجال‌های زیادی شد، اما او در همان برنامه اعلام كرد زارع همسرش است.
حالا زینب زارع درباره مهرورزی و ابراز محبت آدم‌ها و اعضای خانواده به یكدیگر می‌گوید: اگر همه چیز معقول و به اندازه باشد، بد كه نیست اتفاقا خوب هم هست. آنچه نباید بیان شود و بروز پیدا كند، مراودات و زندگی خصوصی است، اشكال از جایی شروع می‌شود كه ما مفاهیم و رفتارها را اشتباه می‌گیریم و در جاهای نادرست استفاده می‌كنیم. من پدرم را بسیار دوست دارم و هر جا كه باشد، او را در آغوش می‌كشم به او محبت می‌دهم و از او محبت می‌گیرم و برایم مهم نیست دیگرانی كه ما را نمی‌شناسند، چه می‌گویند. در این شرایط حرف مردم اصلا برایم اهمیت ندارد، اما آنجا كه حریم خصوصی است باید حرمتش حفظ شود. در خانه من و همسرم به هم محبت می‌كنیم، به‌هم احترام می‌گذاریم تا بچه‌ها ببینند و یاد بگیرند. محبت و احترام دو چیزی است كه نه پایانی دارد و نه مرزی. فقط باید بدانی كی، كجا و چگونه آنها را ابراز كنی.
زارع این روزها حالش خوب است با دخترش نیل و پسرش محمد كیامهر، روزها و شب‌های خوبی را سپری می‌كند. او می‌گوید كمتر كار بیرون قبول می‌كنم چون ترجیحم این است وقتم را بیشتر با فرزندانم سپری كنم.
از او می‌پرسم، پس سبك زندگی‌تان ریشه در این تفكر دارد كه اگر زن كاملا حواسش به خانواده باشد و همه انرژی‌اش را برای افراد خانواده‌اش هزینه كند،خانه‌اش محل امن‌تری است برای زندگی؟
می‌گوید: كارم را بسیار دوست دارم اما بودن در كنار فرزندانم را ترجیح می‌دهم. این‌كه بچه‌هایم از این كه كنار من هستند، حال بهتری داشته باشند و در آینده آدم‌های به درد بخورتری باشند، برایم مهم است، اما این به آن معنا نیست كه با كار كردن خانم‌ها در بیرون از خانه مخالف باشم. من زن‌های موفق زیادی را می‌شناسم كه چند فرزند دارند و پزشك هستند یا كارهای مهم دیگری دارند و هم در كارشان موفقند و هم بچه‌ها را خیلی خوب بزرگ كرده‌اند و آنها هم آدم‌های موفقی هستند. اگر من ماندن در كنار بچه‌ها را انتخاب كرده‌ام به این دلیل است كه توانایی محدودی دارم و نمی‌توانم هر دو را با هم انجام بدهم یعنی هم بچه‌داری كنم و كار بیرون را به شكل روتین و دائمی انجام بدهم.
گفتید در كنار فرزندانتان حال خوبی دارید و می‌کوشید حال آنها را هم خوب كنید و این به نظرم خیلی سخت است، به‌خصوص در روزگار فعلی كه ما آدم بزرگ‌ها بنا به شرایط اجتماعی و نابسامانی‌های اقتصادی آن‌قدر حالمان خوب نیست كه حواسمان به بچه‌ها باشد و مراقب باشیم آنها آسیب نبینند و ذهن و روانشان به هم نریزد. شما برای مدیریت چنین شرایطی چه می‌كنید؟
زارع می‌گوید: متاسفانه باید بپذیریم شرایط اقتصادی خیلی سخت است، من تنها كاری كه می‌توانم انجام دهم این است كه در خانه اصلا اخبار نمی‌بینم، وقتی بچه‌ها هستند، درباره اخبار ناخوشایند با كسی صحبت نمی‌كنم تا از آنها در مقابل اخبار بد محافظت كنم تا به ذهن و روانشان آسیب كمتری وارد شود؛ اما واقعیت این است هر چقدر هم ما مراقب باشیم باز هم آنها در جریان اتفاقات قرار می‌گیرند. بچه پنج ساله‌ای چند روز قبل به من گفت: خاله! قراره جنگ اقتصادی شروع بشه! این میزان از اطلاعات و به تبع آن استرس اصلا برای بچه‌ها خوب نیست. ما در خانه‌مان قوانینی داریم؛ یكی این است كه ما چیزهای گران را نمی‌خریم حتی اگر پولش را داشته باشیم و اگر دخترم بپرسد چرا؟ می‌گویم چون دلیلی ندارد آن را بخریم! با همه اینها بچه‌ها بسیار دانا و آگاه هستند و همه چیز را در اطرافشان احساس می‌كنند و تقریبا از همه چیز سر درمی‌آورند. امیدوارم بتوانم بچه‌هایی بزرگ كنم كه در آینده حالشان خوب باشد، چه پولدار باشند، چه نباشند، چه كار خوبی داشته باشند چه نداشته باشند. حال خوب درونی اصلا ربطی به شرایط بیرونی و موقعیت‌های شغلی و اقتصادی ندارد. سعی می‌كنم به بچه‌هایم زندگی كردن را یاد بدهم. بزرگ كردن بچه با این كه به او یاد بدهی چگونه خوب زندگی كند، فرق دارد.
زارع، منطقی است و زمان پاسخ دادن به سوالات به اصطلاح تنها به قاضی نمی‌رود تا خوشحال برگردد. در ادامه صحبت‌هایش درباره تربیت بچه‌ها كه خوب زندگی كنند، می‌گوید: شرایط سخت شده و برخی پدر و مادرها مجبورند برای تامین مخارج زندگی چند جا كار كنند، در چنین شرایطی نباید توقع داشت پدر و مادر همه حواسشان به بچه یا بچه‌هایشان باشد كه چگونه بزرگ می‌شوند. پدری كه مدام نگران است، نكند از كارش تعدیل شود، اگر شود مخارج زندگی را چگونه تامین كند،كارگری كه چند ماه است حقوق نگرفته و زندگی‌اش لنگ است چطور می‌تواند به فكر نان شب بچه‌ها نباشد و به حال خوب آنها فكر كند.
زارع متولد سال 61 است و فارغ‌التحصیل رشته هنر. در تئاتر، رادیو و تلویزیون فعالیت داشته و دارد. همه اینها را نوشتم تا زارع را به‌عنوان یك خانم مستقل معرفی كنم و بعد برسم به این قضیه كه او همسر نیما كرمی است؛ مجری تلویزیون كه برنامه‌های مختلفی از جمله صبحی دیگر شبكه آموزش را به عهده داشته است. زارع و كرمی برنامه‌هایی را هم به‌صورت مشترك اجرا كرده‌اند. در یكی از همین برنامه‌ها بود كه كرمی، همسرش را در آغوش كشید و باعث جنجال‌های زیادی شد، اما او در همان برنامه اعلام كرد زارع همسرش است.
حالا زینب زارع درباره مهرورزی و ابراز محبت آدم‌ها و اعضای خانواده به یكدیگر می‌گوید: اگر همه چیز معقول و به اندازه باشد، بد كه نیست اتفاقا خوب هم هست. آنچه نباید بیان شود و بروز پیدا كند، مراودات و زندگی خصوصی است، اشكال از جایی شروع می‌شود كه ما مفاهیم و رفتارها را اشتباه می‌گیریم و در جاهای نادرست استفاده می‌كنیم. من پدرم را بسیار دوست دارم و هر جا كه باشد، او را در آغوش می‌كشم به او محبت می‌دهم و از او محبت می‌گیرم و برایم مهم نیست دیگرانی كه ما را نمی‌شناسند، چه می‌گویند. در این شرایط حرف مردم اصلا برایم اهمیت ندارد، اما آنجا كه حریم خصوصی است باید حرمتش حفظ شود. در خانه من و همسرم به هم محبت می‌كنیم، به‌هم احترام می‌گذاریم تا بچه‌ها ببینند و یاد بگیرند. محبت و احترام دو چیزی است كه نه پایانی دارد و نه مرزی. فقط باید بدانی كی، كجا و چگونه آنها را ابراز كنی.
زارع این روزها حالش خوب است با دخترش نیل و پسرش محمد كیامهر، روزها و شب‌های خوبی را سپری می‌كند. او می‌گوید كمتر كار بیرون قبول می‌كنم چون ترجیحم این است وقتم را بیشتر با فرزندانم سپری كنم.
از او می‌پرسم، پس سبك زندگی‌تان ریشه در این تفكر دارد كه اگر زن كاملا حواسش به خانواده باشد و همه انرژی‌اش را برای افراد خانواده‌اش هزینه كند،خانه‌اش محل امن‌تری است برای زندگی؟
می‌گوید: كارم را بسیار دوست دارم اما بودن در كنار فرزندانم را ترجیح می‌دهم. این‌كه بچه‌هایم از این كه كنار من هستند، حال بهتری داشته باشند و در آینده آدم‌های به درد بخورتری باشند، برایم مهم است، اما این به آن معنا نیست كه با كار كردن خانم‌ها در بیرون از خانه مخالف باشم. من زن‌های موفق زیادی را می‌شناسم كه چند فرزند دارند و پزشك هستند یا كارهای مهم دیگری دارند و هم در كارشان موفقند و هم بچه‌ها را خیلی خوب بزرگ كرده‌اند و آنها هم آدم‌های موفقی هستند. اگر من ماندن در كنار بچه‌ها را انتخاب كرده‌ام به این دلیل است كه توانایی محدودی دارم و نمی‌توانم هر دو را با هم انجام بدهم یعنی هم بچه‌داری كنم و كار بیرون را به شكل روتین و دائمی انجام بدهم.
گفتید در كنار فرزندانتان حال خوبی دارید و می‌کوشید حال آنها را هم خوب كنید و این به نظرم خیلی سخت است، به‌خصوص در روزگار فعلی كه ما آدم بزرگ‌ها بنا به شرایط اجتماعی و نابسامانی‌های اقتصادی آن‌قدر حالمان خوب نیست كه حواسمان به بچه‌ها باشد و مراقب باشیم آنها آسیب نبینند و ذهن و روانشان به هم نریزد. شما برای مدیریت چنین شرایطی چه می‌كنید؟
زارع می‌گوید: متاسفانه باید بپذیریم شرایط اقتصادی خیلی سخت است، من تنها كاری كه می‌توانم انجام دهم این است كه در خانه اصلا اخبار نمی‌بینم، وقتی بچه‌ها هستند، درباره اخبار ناخوشایند با كسی صحبت نمی‌كنم تا از آنها در مقابل اخبار بد محافظت كنم تا به ذهن و روانشان آسیب كمتری وارد شود؛ اما واقعیت این است هر چقدر هم ما مراقب باشیم باز هم آنها در جریان اتفاقات قرار می‌گیرند. بچه پنج ساله‌ای چند روز قبل به من گفت: خاله! قراره جنگ اقتصادی شروع بشه! این میزان از اطلاعات و به تبع آن استرس اصلا برای بچه‌ها خوب نیست. ما در خانه‌مان قوانینی داریم؛ یكی این است كه ما چیزهای گران را نمی‌خریم حتی اگر پولش را داشته باشیم و اگر دخترم بپرسد چرا؟ می‌گویم چون دلیلی ندارد آن را بخریم! با همه اینها بچه‌ها بسیار دانا و آگاه هستند و همه چیز را در اطرافشان احساس می‌كنند و تقریبا از همه چیز سر درمی‌آورند. امیدوارم بتوانم بچه‌هایی بزرگ كنم كه در آینده حالشان خوب باشد، چه پولدار باشند، چه نباشند، چه كار خوبی داشته باشند چه نداشته باشند. حال خوب درونی اصلا ربطی به شرایط بیرونی و موقعیت‌های شغلی و اقتصادی ندارد. سعی می‌كنم به بچه‌هایم زندگی كردن را یاد بدهم. بزرگ كردن بچه با این كه به او یاد بدهی چگونه خوب زندگی كند، فرق دارد.
زارع، منطقی است و زمان پاسخ دادن به سوالات به اصطلاح تنها به قاضی نمی‌رود تا خوشحال برگردد. در ادامه صحبت‌هایش درباره تربیت بچه‌ها كه خوب زندگی كنند، می‌گوید: شرایط سخت شده و برخی پدر و مادرها مجبورند برای تامین مخارج زندگی چند جا كار كنند، در چنین شرایطی نباید توقع داشت پدر و مادر همه حواسشان به بچه یا بچه‌هایشان باشد كه چگونه بزرگ می‌شوند. پدری كه مدام نگران است، نكند از كارش تعدیل شود، اگر شود مخارج زندگی را چگونه تامین كند،كارگری كه چند ماه است حقوق نگرفته و زندگی‌اش لنگ است چطور می‌تواند به فكر نان شب بچه‌ها نباشد و به حال خوب آنها فكر كند.