به‌سختی توانستم با یكی از خدام‌ها حرف بزنم. شیفت‌هایشان دو ساعته است و در آن زمان صحبت نمی‌كنند. سمانه 29 ساله و اهل مشهد است و مدرك دیپلم دارد. 9 ماهی می‌شود كه جزو خادمان حرم امام رضا(ع) شده و به‌رغم این كه مادر دو فرزند است، یكشنبه شب‌ها دو‌ساعتی اینجا به زائران خدمت می‌كند. خواهرش از
پنج شش سال پیش خادم حرم بود و همین باعث شد تا او هم به این كار علاقه‌مند شود. با اندك لهجه مشهدی كه دارد، می‌گوید: اشب‌ها فضای معنوی خاصی در حرم حكم فرماست.
اینجا پر از انرژی مثبت است و وقتی یك شب اینجا هستم تا هفته بعد كه شیفتم شروع شود، حال و هوای خوبی دارم و همیشه فكر می‌كنم سایه امام رضا بالای سرم هست و حتی باعث شده رفتارم با فرزندانم هم آرام‌تر شودب. صدایش آرامش خاصی دارد و به گفته خودش ذاتا آدم آرام و صبوری است اما خادمی حضرت هم این آرامش را مضاعف كرده است. حجابش را حتی بیشتر از قبل رعایت می‌كند و چون فكر می‌كند بقیه نگاه دیگری به او دارند، بیشتر مراقب رفتارهایش است. او از خاطراتش در این مدت می‌گوید: اخانمی از زائران یك‌هفته‌ای مشهد بود. موقع رفتن، روبه‌روی ضریح نشسته بود و مدام گریه می‌كرد و اشك‌هایش را به سنگ‌های كف حرم می‌مالید. دو بار رفت اما دوباره برگشت و می‌گفت نمی‌توانم از اینجا دل بكنم. دوباره همین كار را تكرار كرد تا بالاخره بار سوم رفت. این خاطره هنوز در ذهنم مانده استب.