ذوق رنگی روی كاغذهای سفید
خواندن داستان با حس و حال یك بازیگر تئاتر، چیزی بود كه حتی خودم هم فكرش را نمی‌كردم كه از عهده‌اش بر بیایم. چیزی كه در لحظه اول مواجهه با ایده‌اش به فكر فرو رفته بودم. امگر من بازیگرم؟!ب، امگر كلاس نمایشنامه‌خوانی داریم!ب خلاصه آن ابتدا باورم نمی‌شد برای كتابخوان‌تر شدن بچه‌ها این ایده به كار بیاید. اما خب، دم دست‌ترین و سهل‌الوصول‌ترین راه هم همین ابتكار بود. كافی بود یك داستان دستم بگیرم و با صدای رسا و اندكی مایه‌های بازیگری در كلاس بخوانمش. همین!
خواندن داستان با آن همه ریزه‌كاری‌هایی كه داشت كار ساده‌ای نبود، برای همین شب قبلش مثل سال‌های دور كلاس‌های تئاتر راهنمایی مقابل آینه ایستادم و سطر به سطر قصه را با تمام احساسم خواندم. انگار كه در كالبد یك دانشجوی ترم پنجمی تئاتر كه بناست فردا در نمایشی، مرگ ژولیت را بازی كند، فرو رفته باشم.
چشم‌های شاداب بچه‌ها نشان می‌داد قصه‌خوانی جلسه دوم حسابی بهشان چسبیده. از آن چسبیدن‌هایی كه احتمالا تا پایان سال قرار است بارها و بارها خاطره‌اش در ذهن‌شان تكرار شود و هربار بعدش بگویند: اخانم میشه باز قصه‌خوانی داشته باشیم؟!ب. از آن خواسته‌هایی كه معلم بعد از فقط كمی بازارگرمی و ناز و ادا، با ذوق و شوق می‌پذیردشان.
قصه‌خوانی با این سبك و سیاق از سال‌های دور در فرهنگ‌مان بوده است. از دوره تعزیه‌های قاجاری در تكیه دولت تا آن روزهایی كه نقال دوره‌گرد، پرده شاهنامه را دور تكه چوبی می‌پیچید و بار قاطر می‌كرد و دوره می‌افتاد توی خیابان‌های سنگلج، بچه‌ها را به خط می‌كرد و در ازای یك قران، قصه پرآه رستم و سهراب را می‌خواند. میراثی كه سال‌هاست مغفول مانده. میراثی كه دیگر اگر همت كنیم نهایتش ختم می‌شود به جشنواره‌های نمایشی شهرداری‌ها در فرهنگسرای فلان و بهمان... یادگاری كه من كمر همت بسته بودم تا پایش را به كلاس درسم باز كنم.
جمله آخر را كه خواندم، نفسی چاق كردم و بی‌درنگ دستم را به سمت گوشه دیگر میز دراز كردم. دسته كاغذهای سفید را برداشتم و گفتم: اشیخی، بیا این كاغذها را بین بچه‌ها پخش كن!ب همهمه شد كه اخانم برای چی؟!ب می‌دانستم اگر جواب این سؤال را زودتر ندهم دیگر نمی‌شود این خیل پرسشگر را آرام كرد، پس صدایی صاف كردم و گفتم، برای این‌كه می‌خواهم هركدام از شما داستانی را كه امروز سركلاس خواندیم نقاشی كند. خواسته عجیبی نبود، به‌خصوص وقتی كتابی را در دستم گرفتم و با نشان دادن جلد كتاب از بچه‌ها خواستم تمام نوشته‌های روی جلد را بلند و یكصدا بخوانند، زمانی‌كه به كلمه تصویرگر رسیدیم، وقتش بود كه به شاگردانم این مژده را بدهم كه قرار است هركدام‌شان تصویرگر داستان امروز كلاس‌مان باشند. طفلك شاگردهای ساده‌ام چه ذوقی داشتند برای تصویرگری. ذوقی كه رنگ گرفت و رفت روی دل كاغذهای سفید نشست و هفته بعد صفحات رنگارنگ بود كه دسته دسته آمد و روی میز من جا خوش كرد.
