روایت‌های یك مادر كتاب‌باز
به صرف کیک و کتاب
آمد پرسید: امامان! هنوزم داری درباره ما و كتاب‌خوانی روایت می‌نویسی؟ب
گفتم: ابله. اتفاقا سوژه هم كم آوردم. كم‌كار شدین‌ها!ب
گفت: اهییی. اتفاقا یاد یه چیزی افتادم كه ربط به كتاب داره.ب
گفتم: اچرا حالا اینقدر غمگین ننه‌جان؟! یاد چی افتادی مگه؟ب
گفت: ایادته سه سال پیش، تولدم، چقدر كتاب كادو گرفتم؟ب
یادم بود....
آن سال تازه پا به دوره دوم دبستان، آن‌هم در مدرسه‌ای جدید گذاشته بود. هنوز چندماه از سال نگذشته، شهرتش به‌عنوان پسرك كتابخوان در مدرسه پیچیده بود. مدیر گذاشته بودش كمك‌كتابدار و بچه‌ها اسم كوچكش را دستمایه لقبی جدید برایش كرده بودند و صدایش می‌كردند اممل.دات كامب! كه البته چندان ربطی به كامپیوتر و اینترنت نداشت. از بس كه كتاب می‌خواند و سر كلاس‌ها، اطلاعات عمومی‌اش را به رخ می‌كشید، بچه‌ها تشبیه‌اش كرده بودند به یك موتور جست‌وجو یا بانك اطلاعات. آن سال، كتاب برای پسرك، هم جایگزین دوستان هنوز نیافته بود، هم پله‌هایی به‌سوی پذیرفته‌شدن در جامعه‌ای جدید. آخرهای سال، تولد پسرك بود. دیگر آن‌قدری دوست پیدا كرده بود كه بتواند جشن تولدی ترتیب بدهد و مهمانی‌اش را پر كند.
به‌این ترتیب تدارك جشن تولدش را شروع كردیم. پخت كیك، آماده‌كردن و بریدن تزئینات كاغذی و رنگ‌كردن و چسباندن. تهیه هدیه، تهیه چندرقم خوراكی كه پسربچه‌ها دوست داشته باشند و راحت بخورند. حتی نشستیم با هم چند بازی گروهی آماده كردیم و برنامه‌شان را ریختیم كه پسرك و دوستانش بتوانند توی محیط خانه بازی كنند و سرگرم شوند. خلاصه همه‌چیز آماده شده بود و پسرك این مهمانی را برای خودش به‌منزله نوعی آيین فرض كرده بود كه قرار است طی آن، به مقام برادری انجمن خاص دوستی مدرسه‌اش درآید!
بالاخره مهمانی شروع شد و پسربچه‌های دبستانی همكلاسی‌اش یكی یكی سر رسیدند. چشم پسرك دنبال جعبه‌های كادوپیچ‌شده‌ای بود كه توی پاكت‌های كاغذی كوچك و بزرگ همراهشان آورده بودند تا به‌عنوان هدیه تولد، تقدیمش كنند.
پاكت‌ها كنجی از میز انباشته می‌شد و هیجان پسرك برای شروع اصل جشن، بیشتر. بالاخره همه دوستانش رسیدند و مراسم اصلی شروع شد. كیك خانگی را روی میز گذاشتم و شمع سن‌اش را هم جای خوبی سوار كردم. شمع را فوت كرد و عكس و فیلم و كف و اتولدت مباركب و نوبت رسید به كادوها!
مثل بازی‌های كامپیوتری و موبایلی، انگار كادوها تعداد امتیازهایی بودند كه پسرك می‌گرفت تا امتیاز كافی برای رفتن به مرحله بعد را به دست آورد.
شروع كردیم. اولین كادو، كتاب بود. داستانی دو‌جلدی بود و من پیش از آن ندیده بودمشان. دومین كادو، سه جلد كتاب داستان كلاسیك از نویسندگان مطرح دنیا بود. سومین كادو، یك جلد كتاب قطور و بزرگ از آخرین سری مجموعه‌ای پرطرفدار در ژانر وحشت بود كه آن روزها بین نوجوانان كتابخوان هوادار زیادی داشت. چهارمین كادو هم كتاب بود! پنجمی و ششمی و ...
بالاخره رفتم و كادویی كه جداگانه برایش تهیه كرده بودم را آوردم كه مجموعه‌ای چهارجلدی از كتاب‌داستان جدیدی بود كه هفته پیش در كتابفروشی دیده بود و به او گفته بودم برای داشتنشان چند هفته‌ای صبر كند، چون گران هستند.
كادوی مرا كه باز كرد، بغضش تركید. دوید رفت توی اتاق و بسته‌ای با همان حجم آورد و باز كرد. با بغض گفت: اآقا جون چون اینجا نبود، زنگ زد ازم شماره كارتمو گرفت كه برام هدیه‌مو نقدی بریزه. منم بلافاصله رفتم همون كتابا رو خریدم.ب
اوضاع خنده‌دار گریه‌ناكی پیش آمده بود. بعضی دوستانش بی‌محابا می‌خندیدند. دیگران سقلمه می‌زدند كه انخندین بابا! گناه داره!ب
یكی دو نفر هم آمدند جلو و از زیر پاكت‌ها كادوهای خودشان را كشیدند بیرون و دادند دست پسرك. یكی‌شان گفت: اما چون می‌دونستیم همه برات كتاب میارن، یه چیز دیگه گرفتیم برات.ب
میان بغض پسرك خندید: اآخه كاش فقط كتاب بود! همه‌اش تكراریه آخه!ب
همه‌مان خندیدیم. اتفاق جالبی پیش آمده بود. كه البته اصلا عجیب نبود! پسرك مشتری دائم كتابخانه‌های مدرسه و محله بود. بیشتر وقتش را توی كتابفروشی بزرگ خیابان اصلی خانه‌مان می‌گذراند و تقریبا تمام پول‌توجیبی‌اش صرف خرید جدیدترین كتاب‌های دلخواهش می‌شد. بقیه مهمانی به این گذشت كه بچه‌ها با هم همفكری كنند و راهی پیدا كنند كه چطور كتاب‌های تكراری را با كتابی جدید عوض كنند. آخر مهمانی خیلی دیدنی بود. نصف بیشتر دوستانش، دوباره كادوهای خودشان را برداشته بودند و پسرك روی كاغذ برای هركدام نوشته بود كه كتاب تكراری كه آورده بودند را با كدام كتاب عوض كنند!
فردا عصر من و پسرك با دو سری كتاب تكراری‌مان راه افتادیم و رفتیم كتابفروشی محله. فروشنده ماجرا را كه شنید، خندید و گفت: اخب عیبی نداره! بیا با هر كتاب جدیدی كه می‌خوای عوض كن!ب
پسرك لحظه‌ای سرش را چرخاند و یك‌وری به ردیف قفسه‌های رنگارنگ و جذاب كتاب نگاهی كرد و گفت: امی‌شه كتاب نباشه؟ آخه تا یه‌عالم وقت كتاب جدید دارم برای خوندن. تازه كم‌كم حالم داره از این همه كتاب به‌هم می‌خوره!ب
