چند ماه بعد یك شب پس از نماز مغرب و عشا با 
امام جماعت از مسجد بیرون آمدند. پیاده‌روها خلوت بود. سرمای پاییز مردم را در خانه‌هایشان ماندگار كرده بود. حاجی در عبایش فرو رفته بود. 
- كتابخانه چطوره؟
-  خوبه، استقبال زیاده، بیشتر از ۵۰۰ عضو داریم.
- الحمدلله، فقط مواظب باشین، رژیم هار شده. مسجدها را كنترل می‌كنن.
- می‌خواستم مشورت باهاتون كنم راهنمایی بخوام. 
- بفرمایید.
- راستش شغل بانكداری به دلم نمی‌شینه، احساس می‌كنم پولی كه می‌گیرم حلال نیست. بیشتر سهام بانك هم برای بهاییاست. فكر می‌كنم كه با كار كردنم به اونا خدمت می‌كنم. نمی‌خوام پول حرام باشه! 
حاجی سكوت كرده بود فقط صدای نعلین‌هایش شنیده می‌شد. 
- اگر بیای بیرون، معیشت خانواده چطور می‌شه؟
هیچی، اگه درآمدی نداشته باشم، به هم می‌ریزه. 
- خب این به صلاح نیست، شما در هر حال كار می‌كنی. 
- اما دیگه نمی‌تونم، فكر می‌كنم دارم آب به آسیاب اونا می‌ریزم. 
حاجی ساكت ماند گاهی عابری از روبه‌رو می‌آمد سلام می‌داد و برایش راه باز می‌كرد. كمی كه رفتند گفت: اگر موفق بشم. چند روز دیگه مشرف می‌شم به نجف. این مسأله رو خدمت آقا عرض می‌كنم و نظر ایشون رو می‌پرسم.
- آقا؟!
- بله، حضرت آیت‌ا... خمینی.