دست می‌كنم كلت را از زیر تختخواب بیرون می‌كشم. می‌خواهم امشب كار را تمام كنم، اما نمی‌دانم شاه تو 
كدام یك از آن سه آلاچیق است. خوب نگاهش می‌كنم. گلوله‌ها را وارسی می‌كنم. پیكار تاكید كرد گلوله طلایی 
باید به قلبش بخورد.
گفت: «اگر هدر برود، زحمات این همه آدم دود می‌شود و می‌رود هوا.»
 گفتم: «این همه آدم كجاست؟»
 خندید و گفت: «آنها را ول كن، به گلوله طلایی فكر كن، به این فكر كن گلوله كجا می‌نشیند.» برای همین، كلی 
تمرین كردیم. برای همین بود كه پیكار گفت: «گلوله طلایی را یك مرد باكره نمی‌تواند شلیك كند.»
 گفتم: «یعنی چه؟»
- یعنی این‌كه باید بكارتت از بین برود. 
- چه‌جوری؟
- تا یك نفر را نكشته باشی، از نظر من هنوز باكره‌ای.
همین باعث شد كه رفتم به آن آژان شلیك كردم.
كلت را می‌گذارم سر جاش. از آلاچیق می‌زنم بیرون. این دفعه می‌خواهم مستقیم بروم سمت آلاچیق اعلی‌حضرت، ولی می‌دانم صدها نفر در همان حوالی نگهبانی می‌دهند.
جلوی آلاچیق می‌نشینم و می‌خواهم سیگاری روشن كنم، اما بسته سیگار جا مانده. آن دو افسر دزدكی، بدون این‌كه مرا ببینند، وارد آلاچیق كامران می‌شوند. من هم ترسان‌ترسان می‌روم سمت آنها. می‌ایستم پشت آلاچیق. كامران می‌گوید: «شب مامورها خیلی زیادند، نمی‌توانیم. فردا توی مراسم.»
 زن می‌گوید: «شب بهتر است، نقشه هم داریم كه.»
 كامران می‌گوید: «آرام.»