دیدار تداركاتی اورست
از معروف‌ترین جاذبه‌های لرستان اشترانكوه است. اشترانكوه قله‌های زیادی دارد كه به علت شباهت به كوهان شتر محلی‌ها به آن شتر كوه هم می‌گویند. اگر بخواهید از تهران راه بیفتید مسیر حدودا ۴۰۰ كیلومتر فاصله است و هشت ساعت وقت لازم دارید كه خودتان را به روستای تی از توابع شهر ازنا برسانید. بعد از آن باید به پناهگاه گل‌‌گل در ارتفاع ۲۸۰۰ متری برسید و پناهگاه پوم چال كبود در ارتفاع ۳۸۰۰ متری و در آخر هم قله كه ارتفاعش ۴۱۵۰ متر است. استراحتگاه‌ها در تمام فصول سال وجود دارد. فقط حواستان باشد صعود به این قله اصلا بدون راهنما امكان‌پذیر نیست. بخصوص كه بيشتر مواقع پوشیده از برف است و دما تا منفی 15 درجه هم پایین می‌آید. متاسفانه پارسال ۹ كوهنورد از مشهد به آنجا رفتند و به علت ناآشنایی با مسیر جانشان را از دست دادند. این قله به روایتی فنی‌ترین قله ایران است كه هر كس می‌خواهد به هیمالیا صعود كند اول باید از پس این قله بربیاید و خودش را اینجا بیازماید.
دره نی‌گاه
صخره‌های بلند اشترانكوه و شكاف‌های بینشان فضاهای قشنگی را ساخته كه هم برای كوهنوردی و هم طبیعت‌گردی مناسب است. یكی از این فضاها دره نی‌گاه است كه البته بهترین زمان برای رفتن به آن فصل بهار است و در زمستان پوشیده از برف و یخ است. برای رفتن به این دریاچه سه مسیر دارید. مسیر اول دورود است. مسیر دوم از دریاچه گهر و مسیر سوم از چشمه خرم.

بی همتا در خاورمیانه
این دریاچه در منطقه حفاظت‌شده اشترانكوه قرار دارد و اسم مستعارش نگین اشترانكوه است. به علت نداشتن راه ماشین‌رو و جاده‌‌سازی تا حد زیادی از دستبرد انسان در امان مانده است. البته چند وقت پیش صحبت‌هایی درباره ساخت جاده از سمت الیگودرز در آنجا مطرح شد كه با تلاش فعالان محیط‌زیست این اتفاق نیفتاد. بهترین فصل برای رفتن به آن خرداد ماه است. این دریاچه دو بخش ساحلی ماسه‌ای و صخره‌ای دارد. بخش‌های ساحلی در غرب و شرق آن هستند و برای شنا كردن مناسب. آب این دریاچه شیرین است و آن‌قدر شفاف است كه ماهی‌هاي داخلش دیده می‌شوند. چند مدل قزل‌آلا در این دریاچه وجود دارد و می‌توانید لذت ماهیگیری را هم تجربه كنید. البته حیوانات وحشی مثل پلنگ، خرس و... در این منطقه سكونت دارند كه در فصول گرم اثری ازشان نیست. سالانه حدود 70 هزار گردشگر از این دریاچه دیدن می‌كنند. ماه‌های تیر و مرداد بهترین فصل برای رفتن آنجاست. ناگفته نماند اگر در نیمه اول اردیبهشت بروید لاله‌های واژگون هم در مسیر می‌بینید. برای رفتن به دریاچه گهر در فصل زمستان باید از اداره محیط‌زیست لرستان مجوز بگیرید، چرا كه این منطقه حفاظت‌شده است. تنها زمانی كه نیاز به كسب مجوز نیست نیمه خرداد تا اول مهر ماه است، حدودا سه ماه. علت لزوم دریافت مجوز این است كه سرد است و حیوانات وحشی هم فراوانند و در این فصل از ارتفاعات پایین می‌آیند. برای رسیدن به دریاچه گهر در زمستان باید ساعت‌ها پیاده‌روی كرد. این زمان در فصول دیگر كوتاه می‌شود و به سه‌الی چهار ساعت می‌رسد. البته نگران نباشید قرار نیست این مسیر را بدون توقف طی كنید. پاسگاه محیط‌بانی و استراحتگاه در جای جای مسیر وجود دارد. مسیر حدودا ۱۴ كیلومتر است و از جایی كه از خودرو پیاده می‌شوید تا دریاچه سه مسیر متفاوت وجود دارد. یادتان باشد در این فصل جایی برای خریدن وسایل موردنظرتان نیست و باید آماده و مجهز بروید.
دره نی‌گاه مسیری است كه در این فصل اصلا توصیه نمی‌شود و مناسب فصل بهار است.
دشت لاله‌های واژگون مسیر دوم است.البته همان‌طور كه گفتیم عمر این لاله‌ها فقط ده روز است كه آن هم در نیمه اول دیبهشت ماه است.
مسیر سوم بی‌خطرترین است، از روستای تی باید عبور كنید و بعد هم روستای پیرعبدا... و بعد هم دو مسیر دارید، یكی به سمت تالاب چمچی بروید كه البته از نیمه دوم اسفند ماه قشنگ می‌شود و دیگری شما را به دریاچه 
می‌رساند.