مرد جوانی كه به‌تازگی ازدواج كرده بود، شبی بر اثر خشم آنی، به همسرش حرف‌های زشتی زد و او را رنجاند. همسرش نیز قهر كرد و به خانه پدرش رفت و آنجا ماند. مرد جوان پس از اندكی پشیمان شد و تلاش بسیار كرد با منت‌كشی، خرید طلا و انتشار پست التماسی در اینستاگرام، دل همسرش را به دست آورد، اما همسرش نه‌تنها او را لایك نكرد، بلكه سین هم نكرد. تا این‌كه جوان نزد پیر دانا و خوش‌تیپ شهر در خیابان ویلای شمالی رفت و ماجرا را شرح داد.
 پیر دانا گفت: «ای جوان، باید دو كار سخت انجام بدهی. می‌دهی؟»
جوان گفت: «می‌دهم.»
پیر دانا گفت: «اول، یك بالش پر بخر و گوشه‌اش را بدر و در كل بهجت‌آباد، جلوی در هر خانه یك پر بگذار تا پرها تمام شود. آن‌گاه نزد من بیا تا دومی را بگویم.»
 جوان یك شب تا نزدیك صبح به این كار مشغول شد. سپس خسته و كوفته نزد پیر دانا بازگشت. پیر دانا گفت: «حالا برو تمام پرها را جمع كن و در بالش فروكن تا مثل اول شود.» جوان گفت: «وا. آن پرها را الان یا باد برده یا زیر دست‌وپا مانده‌اند. بالش دوباره به حالت اول برنمی‌گردد.»
پیر گفت: «كلماتی كه از دهان بیرون می‌آیند نیز چنینند. دیگر به دهان باز نمی‌گردند.»
 جوان گفت: «خب یعنی الان من چكار كنم؟»
 پیر دانا گفت: «طلاق.» در این هنگام همسر مرد جوان با بالشی در دست وارد شد و گفت: «بالش به حالت اول برگشت.»
پیر دانا و جوان با هم پرسیدند: «چگونه؟» زن جوان گفت: «من دنبال تو آمدم و تمام پرهایی را كه دم در مردم گذاشتی جمع كردم و الان همه آنها داخل بالش است.»
مرد جوان گفت: «دمت گرم.» زن جوان افزود: «این پیر دانا تاكنون چهار تن از دوستان مرا با راهنمایی‌های حكیمانه‌اش از همسرشان جدا كرده است.»
 مرد جوان گفت: «خشم آنی جایش اینجاست.» سپس به حكیم حرف‌های ناجوری زد و او را رنجاند و دست همسرش را گرفت و به طلافروشی برد و برای او طلا خرید و تا پایان عمر با خوبی و خوشی و بدون خشم آنی در كنار او زندگی كرد.