وقتی بازی با ژاپن را مفت از دست دادیم، همه شدند كارشناس اخلاق كه چرا باید در زمین فوتبال به زمین و زمان انتقاد كنیم و به همه غر بزنیم؟ همه گفتند بازی با ژاپن را به‌ علت اعتراض بی‌دلیل چند بازیكن و از بین رفتن تمركز به حریف واگذار كردیم... تنها چند روز از حذف تلخ ما از جام‌ملت‌ها گذشته بود كه نیم فصل دوم لیگ برتر شروع شد و همه با خود گفتند دیگر از اعتراض‌های مكرر به داوری خبری نیست. دیگر آدم‌هایی پیدا نمی‌شوند كه به داوران آبرودار بگویند آقا قلدره. دیگر همه ذهن‌ها روی بازی و زمین سبز متمركز می‌شود؛ اما چه ساده‌انگاریم ما؟ گاهی آن‌قدر اسیر اوهام می‌شویم كه گمان می‌كنیم واقعا قرار است اتفاقی بیفتد. لیگ شروع شد و دانستیم همان هستیم كه بودیم. سرمربی برای كنفرانس می‌آید؛ اما بدون آن‌كه حرف بزند می‌رود. آدم كناری‌اش، حرف‌ها را در بیانیه‌ای خنده‌دار می‌گوید و می‌رود. باشگاه‌ها همه تمركزشان را گذاشتند در جنگ‌های بیرون زمین. بیانیه‌های تند و اعتراض‌های بلند. فریادهای گوشخراش در برنامه‌های تلویزیونی و باز هم اعتراض‌های درون زمین. انگار نه انگار كه همین چند هفته پیش بابت همین اعتراض‌های بی‌دلیل مخرب، تنبیه شدیم. در شرایط فعلی كه هر كسی گلیم خود را از آب بیرون می‌كشد، بیهوده است اگر آرزو كنیم فردی پیدا شود كه مسیر فوتبال ما را اصلاح كند. فردی كه بتواند به فوتبال ما شیوه رفتار درست را آموزش دهد. شیوه مدرن بودن و مدرن عمل كردن. فردی كه در راس فوتبال ما قرار بگیرد و با همه باشگاه‌هایی كه می‌خواهند فضا را غبارآلود كنند تا به هدفشان برسند، مبارزه كند و حق فوتبال را بگیرد. بعضی‌ها فضای غیر شفاف را به دلیل بهره‌های فراوانش دوست دارند؛ چون خوب می‌دانند این فضای غبارآلود اجازه نمی‌دهد صورت دوست و دشمن قابل تشخیص باشد. كاش كسی در راس فوتبال ما باشد كه این فضارا مانند آب، زلال و پاك كند.